Rzeźbiarz Timarchos
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie dotykaj twarzy.”
- „Pył, wszędzie pył.”
- „Płytko, płytko.”
Prośby
- Imię do wykucia (poziom 30)
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Rzeźbiarz Timarchos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie dotykaj twarzy. Nie twojej, tamtej, z marmuru. Zresztą nie ma czego dotykać, bo twarzy nie ma. Timarchos, rzeźbiarz. Stele dla zmarłych, posągi dla żywych, i ten tutaj dla kogoś, kto jeszcze nie wygrał.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Timarchos, rzeźbiarz. Marmur, wapień, czasem drewno, jak klient biedny. Twarze, ręce, fałdy szat. Najtrudniejsze są fałdy.
- Czym się zajmujesz?
- Stele na nekropolię, posągi dla świątyń i zwycięzców, czasem herma na rozstaje. Rzeźbię też modele z gliny dla odlewnika. Telekles mówi, że brąz jest szlachetniejszy. Brąz zabierają na wojnę i przetapiają. Marmur zostaje.
- Co tu w okolicy?
- Droga Karawan na wschodzie, nekropolia na zachodzie. Wożę stele przez całe miasto. Ludzie zatrzymują wóz i czytają imiona. Lubią wiedzieć, kto umarł, zanim ktoś im powie.
- Masz rodzinę?
- Brat jest kamieniarzem w kamieniołomie, łamie dla mnie bloki. Ja robię z nich ludzi, on z nich robi ściany. Mówi, że ściany są uczciwsze.
- Czego się boisz?
- Że się pomylę w imieniu na steli. Kamienia nie da się poprawić, a rodzina nie wybacza.
- O czym marzysz?
- Posąg tak dobry, że ktoś przy nim zapłacze. Nie ze wzruszenia, że ładny. Z tego, że kogoś przypomina.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z oliwą i pył marmurowy. Tego drugiego nie wybieram.
- Smoki istnieją?
- Rzeźbiłem smoka do fryzu świątyni. Nikt nie widział smoka, więc każdy go chwalił. Najłatwiejsza robota w życiu.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym blok marmuru z Paros, bez jednej żyłki. I zrobiłbym z niego coś, czego nikt nie zamówił.
- Znasz jakiś dowcip?
- Zleceniodawca mówi rzeźbiarzowi: zrób mnie przystojniejszym. Rzeźbiarz: to nie będziesz ty. Zleceniodawca: właśnie o to chodzi.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Cienie ostre, dobrze widać rzeźbę. Najlepszy dzień na fałdy.
deszcz: Deszcz. Marmur śliski. Rzeźbię w środku.
mgła: Mgła. Marmur wilgotny, widać każdą rysę. Dzień na szukanie pęknięć. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie dotykaj twarzy posągu.
Słyszałem o tobie. Masz ciekawy profil. Może kiedyś.
Gdyby posąg zwycięzcy miał mieć twoją twarz, nie zdziwiłbym się.
Twoją twarz zrobiłbym bez modelu. Znam ją już na pamięć. - O sąsiadach
- Odlewnik Telekles: Czeka, aż dam mu twarz. Ja czekam, aż ktoś wygra.
Skryba Arrhabaios: Zna imiona wszystkich rodów. Pytam go, zanim wykuję. Jeszcze się nie pomylił.
Złotniczka Chryseis: Robi wieńce, ja stele. Pracujemy dla tych samych klientów, tylko ona dla żywych i martwych, a ja głównie dla martwych.
Heros Aristeas: Lepiłem model do jego posągu. Teraz trochę mi wstyd za brzuch.
Inne tematy
- „Agonoteta mówi: zwycięzca wielkiego wyścigu dostanie posąg. Zwycięzca, czyli kto? Właściciel stajni, woźnica czy konie? W Olimpii stawiali wszystkim po kolei, a raz nawet klaczy, co zgubiła jeźdźca i dobiegła sama. Popytaj, komu ta twarz się należy. Ja kuję, ja nie rozstrzygam. I zapytaj Teleklesa o brąz, bo coś długo kupuje.”
- „Posąg zwycięzcy wielkiego wyścigu. Ciało gotowe: woźnica w długiej szacie, ręce do przodu, jakby trzymał lejce. Twarz pusta, gładki kamień. Nie wiadomo, kto wygra, a ja nie umiem rzeźbić kogoś, kogo nie widziałem. Ludzie przychodzą i przykładają do niej swoje twarze. Wszyscy pasują, nikt nie pasuje.”
- „Stele na nekropolię robię na zamówienie. Zmarły siedzi, żywy podaje mu rękę, nikt nie płacze, bo na steli się nie płacze. Imię, imię ojca, ród. W imieniu nie wolno się pomylić. Raz się pomyliłem. Rodzina przyszła nocą z młotkiem.”
- „Dostałem dziwne zamówienie. Stela z imieniem kobiety, którego nie znam, a znam wszystkie rody w Pelorii. Z dopiskiem: „z rodu Basilidów”. Zostawione na skorupie pod drzwiami, razem z zaliczką. Kto? Nie wiem. Dla kogo? Nie wiem. Basilidzi nie mają w rodzie takiego imienia. Albo mają i nikt o tym nie mówi.”
- „Telekles czeka, aż dam mu twarz, żeby ulać brąz. Ja czekam, aż ktoś wygra. Agonoteta czeka na wyścig. Najmniej nerwowe w tym wszystkim są konie.”
- „Nocą przychodzą woźnicy i przykładają twarze do posągu. Myślą, że nie widzę. Widzę. Nikandros przychodzi najczęściej. Stoi długo i nic nie mówi.”
- „Mgła. Marmur wilgotnieje i lepiej go widać. Każdą żyłkę, każdą rysę. Dobry dzień na szukanie pęknięć.”
- „Słyszałem prawdziwą pieśń o Aristeasie. Wiesz, że to ja, młody, lepiłem model do jego posągu? Brzuch z samych mięśni to mój pomysł, przyznaję. Teraz myślę, czy nie wyrzeźbić na cokole małego lwa nad miską mleka. Rada się nie zgodzi. Zrobię i tak, nocą.”
- „Kuję to imię. Litera po literze, płytko. Wczoraj wieczorem ktoś stanął pod warsztatem, popatrzył na kamień i odszedł bez słowa. Kobieta, w płaszczu z kapturem. Nie pytaj, ja też nie pytałem.”
- „Pokażę ci skorupę z zamówieniem, i tak przez nią nie śpię. Widzisz atrament? Purpurowy. Takim nie pisze nikt w mieście. Purpurowy atrament robią z tych samych ślimaków co purpurę na płaszcze, a płaszcze z purpury nosi tylko pałac. I litery: ładne, okrągłe, kobiece. Zaliczkę zostawiono w złocie, nie w sowach. Złota w Pelorii nikt nie wydaje na stele. Chyba że nie ma komu go zostawić.”
- „Stela stoi w warsztacie, z imieniem. Pałac kazał czekać. Ja umiem czekać, mam posąg bez twarzy od trzech lat.”
- „Twarz właściciela. Siedział mi do modelu pół dnia i co chwila pytał, czy nie dałoby się dodać trochę wzrostu. Brąz nie kłamie, mówię mu. Telekles to samo mówił Aristeasowi.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria