Kramarka Thais
Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Kmin, pieprz, szafran!”
- „Słyszałeś już?”
- „Pachnie, co?”
Prośby
- List do Kallisto (poziom 20)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kramarka Thais kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Pachnie, co? Kmin, pieprz z dalekich krajów, szafran z karawany, sól z ziołami. Thais. Sprzedaję przyprawy i wiem, co się dzieje na agorze, zanim się stanie. Ty jesteś nowy. Już wiem. Za godzinę będzie wiedziała cała stoa.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Thais, od przypraw. Jak chcesz wiedzieć, co się dzieje w Pelorii, pytaj mnie, nie herolda. Herold wie, co mu kazali. Ja wiem, co naprawdę.
- Czym się zajmujesz?
- Kupuję przyprawy od karawan, które przychodzą Bramą Lądową, i sprzedaję na łyżki w stoi. Kmin, pieprz, szafran, kolendra. Plotki daję gratis. Ludzie wracają po plotki, a kupują pieprz.
- Co tu w okolicy?
- Stoa Północna to moje miasto. Dwanaście sklepów, dwanaście historii. Garncarz od waz kłóci się z sąsiadem o cień, perfumiarka pachnie na pół agory, a ja wiem, kto komu ile winien.
- Masz rodzinę?
- Mąż umarł, zanim zdążył mnie zdenerwować. Córka, Kallisto, gra gdzieś z trupą aktorów. Gdzieś, to znaczy nie tutaj.
- Czego się boisz?
- Ciszy w domu wieczorem. Dlatego tyle gadam w dzień. Mówią, że jestem plotkarką. Jestem kobietą, która nie lubi ciszy.
- O czym marzysz?
- Żeby któregoś ranka przyszła po szafran dziewczyna z trupą. Moja. Nic bym nie powiedziała, odważyłabym szafran i tyle.
- Co lubisz jeść?
- Wszystko z kminem. Ryba z kminem, chleb z kminem, ser z kminem. Ione mówi, że pachnę jak karawana. Lepiej jak karawana niż jak ryba.
- Smoki istnieją?
- Karawaniarze opowiadają o smokach na wschodzie. Jedni mówią, że zieją ogniem, drudzy, że szafranem. Wolę tych drugich. Smok z szafranem to byłby interes.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wynajęłabym trupę aktorów, całą, na rok. Niech grają tu, na agorze, codziennie. Kto by wtedy chciał uciekać na północ?
- Znasz jakiś dowcip?
- Klient pyta: czemu pieprz taki drogi? Ja: bo przyszedł zza pustyni. Klient: a czemu plotki za darmo? Ja: bo przyszły zza rogu.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce! Przyprawy pachną, ludzie kupują, wszyscy gadają. Najlepszy dzień.
deszcz: Deszcz. Wszystko pod płachtę. A pod kolumnami tłok i plotki. Nie taki zły ten deszcz.
mgła: Mgła od morza. Szafran wilgotnieje i ciemnieje. Sprzedam go jako ciemny, droższy. Nie mów nikomu. - Co o mnie myślisz?
- Nowy! Już wiem, ale opowiedz sam, ładniej wyjdzie.
O tobie gadają w całej stoi. Ja zaczęłam, nie dziękuj.
Ty jesteś swój. Swoim plotek nie opowiadam, swoim opowiadam prawdę.
O tobie mówi już cała Peloria, a ja tylko kiwam głową, że wiedziałam pierwsza. - O sąsiadach
- Agoranomos Teodoros: Zważył moją łyżkę. Nie zapomnę mu tego do śmierci.
Pijak Silenos: Pijak, ale aktor. Pamięta każdą rolę i żadnego długu.
Bankier Pasikles: Bankier, który nie śpi. Ja bym na jego miejscu też nie spała.
Karczmarka Ione: Najlepsza karczmarka i najlepsze ucho w porcie. Wymieniamy się plotkami jak kupcy towarem.
Kapłan Dionizosa Akratos: Kapłan od teatru. Pytałam go o trupy. Powiedział, że Dionizos nie pilnuje, kto z kim odchodzi.
Inne tematy
- „Słyszałeś? Woda w fontannach mętnieje. Kapłani od Asklepiosa mówią, że to garbarnia kupców leje do kanału, kupcy mówią, że kapłani za dużo myją chorych w źródle. A ja mówię: na hipodromie konie chorują od poideł i nikt mi nie powie, że koń się kąpie u Asklepiosa.”
- „Miałam córkę, Kallisto. Mam. Mam, przepraszam. Rok temu na Dionizje przyjechała trupa aktorów, ona sprzedawała im szafran do farbowania masek, a po święcie już jej nie było. Zostawiła mi łyżkę do szafranu na środku lady. Żebym wiedziała, że świadomie. Mówią, że grają teraz na północy. Mówią dużo rzeczy.”
- „A teraz, przed Dionizjami, zginęła sztuka. Cały tekst nowej tragedii, ten, który chorag już opłacił. Autor siedzi u Ione i płacze w wino, aktorzy uczą się z pamięci tego, co zdążyli przeczytać. Ja wiem jedno: kto zabrał tekst, ten wie, jak się kończy. W tym mieście to więcej warte niż złoto.”
- „Teodoros zważył moją łyżkę. Moją łyżkę! Babcia nią sypała szafran, zanim on się urodził. Trzymała równo, sam przyznał. Teraz mówi mi dzień dobry, ale patrzy na łyżkę, a nie na mnie.”
- „Deszcz! Przyprawy pod płachtę, szybko. Mokry pieprz to strata, mokry szafran to żałoba. Postoisz pod kolumnami? Opowiem ci, kto się z kim nie odzywa. Mam na całą ulewę.”
- „Święto Dionizosa dla wszystkich, tak wybraliście. Teatr pełny, wino tanie, trupy zjadą z całego morza. Może i jej trupa. Postawię kram przy teatrze. Tak tylko. Szafran się tam dobrze sprzedaje.”
- „Nikias wziął list. Powiedział, że płynie na północ i że odda go do rąk. Do rąk! Śmiałam się pierwszy raz od Dionizji. List płynie, a ja sprzedaję kmin, jakby nic. Pachnie, co?”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria