Strona gryGraj ▸

Kramarka Thais

Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kramarka Thais kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Pachnie, co? Kmin, pieprz z dalekich krajów, szafran z karawany, sól z ziołami. Thais. Sprzedaję przyprawy i wiem, co się dzieje na agorze, zanim się stanie. Ty jesteś nowy. Już wiem. Za godzinę będzie wiedziała cała stoa.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Thais, od przypraw. Jak chcesz wiedzieć, co się dzieje w Pelorii, pytaj mnie, nie herolda. Herold wie, co mu kazali. Ja wiem, co naprawdę.
Czym się zajmujesz?
Kupuję przyprawy od karawan, które przychodzą Bramą Lądową, i sprzedaję na łyżki w stoi. Kmin, pieprz, szafran, kolendra. Plotki daję gratis. Ludzie wracają po plotki, a kupują pieprz.
Co tu w okolicy?
Stoa Północna to moje miasto. Dwanaście sklepów, dwanaście historii. Garncarz od waz kłóci się z sąsiadem o cień, perfumiarka pachnie na pół agory, a ja wiem, kto komu ile winien.
Masz rodzinę?
Mąż umarł, zanim zdążył mnie zdenerwować. Córka, Kallisto, gra gdzieś z trupą aktorów. Gdzieś, to znaczy nie tutaj.
Czego się boisz?
Ciszy w domu wieczorem. Dlatego tyle gadam w dzień. Mówią, że jestem plotkarką. Jestem kobietą, która nie lubi ciszy.
O czym marzysz?
Żeby któregoś ranka przyszła po szafran dziewczyna z trupą. Moja. Nic bym nie powiedziała, odważyłabym szafran i tyle.
Co lubisz jeść?
Wszystko z kminem. Ryba z kminem, chleb z kminem, ser z kminem. Ione mówi, że pachnę jak karawana. Lepiej jak karawana niż jak ryba.
Smoki istnieją?
Karawaniarze opowiadają o smokach na wschodzie. Jedni mówią, że zieją ogniem, drudzy, że szafranem. Wolę tych drugich. Smok z szafranem to byłby interes.
Co zrobisz z workiem złota?
Wynajęłabym trupę aktorów, całą, na rok. Niech grają tu, na agorze, codziennie. Kto by wtedy chciał uciekać na północ?
Znasz jakiś dowcip?
Klient pyta: czemu pieprz taki drogi? Ja: bo przyszedł zza pustyni. Klient: a czemu plotki za darmo? Ja: bo przyszły zza rogu.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce! Przyprawy pachną, ludzie kupują, wszyscy gadają. Najlepszy dzień.
deszcz: Deszcz. Wszystko pod płachtę. A pod kolumnami tłok i plotki. Nie taki zły ten deszcz.
mgła: Mgła od morza. Szafran wilgotnieje i ciemnieje. Sprzedam go jako ciemny, droższy. Nie mów nikomu.
Co o mnie myślisz?
Nowy! Już wiem, ale opowiedz sam, ładniej wyjdzie.
O tobie gadają w całej stoi. Ja zaczęłam, nie dziękuj.
Ty jesteś swój. Swoim plotek nie opowiadam, swoim opowiadam prawdę.
O tobie mówi już cała Peloria, a ja tylko kiwam głową, że wiedziałam pierwsza.
O sąsiadach
Agoranomos Teodoros: Zważył moją łyżkę. Nie zapomnę mu tego do śmierci.
Pijak Silenos: Pijak, ale aktor. Pamięta każdą rolę i żadnego długu.
Bankier Pasikles: Bankier, który nie śpi. Ja bym na jego miejscu też nie spała.
Karczmarka Ione: Najlepsza karczmarka i najlepsze ucho w porcie. Wymieniamy się plotkami jak kupcy towarem.
Kapłan Dionizosa Akratos: Kapłan od teatru. Pytałam go o trupy. Powiedział, że Dionizos nie pilnuje, kto z kim odchodzi.

Inne tematy

  • „Słyszałeś? Woda w fontannach mętnieje. Kapłani od Asklepiosa mówią, że to garbarnia kupców leje do kanału, kupcy mówią, że kapłani za dużo myją chorych w źródle. A ja mówię: na hipodromie konie chorują od poideł i nikt mi nie powie, że koń się kąpie u Asklepiosa.”
  • „Miałam córkę, Kallisto. Mam. Mam, przepraszam. Rok temu na Dionizje przyjechała trupa aktorów, ona sprzedawała im szafran do farbowania masek, a po święcie już jej nie było. Zostawiła mi łyżkę do szafranu na środku lady. Żebym wiedziała, że świadomie. Mówią, że grają teraz na północy. Mówią dużo rzeczy.”
  • „A teraz, przed Dionizjami, zginęła sztuka. Cały tekst nowej tragedii, ten, który chorag już opłacił. Autor siedzi u Ione i płacze w wino, aktorzy uczą się z pamięci tego, co zdążyli przeczytać. Ja wiem jedno: kto zabrał tekst, ten wie, jak się kończy. W tym mieście to więcej warte niż złoto.”
  • „Teodoros zważył moją łyżkę. Moją łyżkę! Babcia nią sypała szafran, zanim on się urodził. Trzymała równo, sam przyznał. Teraz mówi mi dzień dobry, ale patrzy na łyżkę, a nie na mnie.”
  • „Deszcz! Przyprawy pod płachtę, szybko. Mokry pieprz to strata, mokry szafran to żałoba. Postoisz pod kolumnami? Opowiem ci, kto się z kim nie odzywa. Mam na całą ulewę.”
  • „Święto Dionizosa dla wszystkich, tak wybraliście. Teatr pełny, wino tanie, trupy zjadą z całego morza. Może i jej trupa. Postawię kram przy teatrze. Tak tylko. Szafran się tam dobrze sprzedaje.”
  • „Nikias wziął list. Powiedział, że płynie na północ i że odda go do rąk. Do rąk! Śmiałam się pierwszy raz od Dionizji. List płynie, a ja sprzedaję kmin, jakby nic. Pachnie, co?”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria