Grabarz Teofil
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ostrożnie, dół.”
- „Umarli są spokojni.”
- „Kopię, sypię, pilnuję.”
Prośby
- Kto chodzi do szczeliny (poziom 24)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Grabarz Teofil kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ostrożnie, dół. Świeży. Jeszcze nikt w nim nie leży, ale ktoś będzie. Zawsze ktoś jest. Teofil. Grabarz. Kopię, sypię, pilnuję. Umarli są spokojni. Żywi przychodzą tu nocą i robią głupoty.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Teofil. Grabarz. Kopię groby przy Drodze Grobów i pilnuję, żeby nikt nie kopał po mnie.
- Czym się zajmujesz?
- Kopię, sypię, poprawiam stele, odganiam psy i złodziei. Nocą obchodzę groby z lampą. I patrzę, kto przychodzi do szczeliny. Za to nikt mi nie płaci, ale i tak patrzę.
- Co tu w okolicy?
- Droga Grobów zaczyna się za bramą. Pięć perybolów rodów, stare groby pod trawą, szczelina w skale, kurhan na końcu. Cicho, spokojnie. Umarli nie kłamią. Ich stele czasem tak.
- Masz rodzinę?
- Matka nie żyje. Ismene nad nią płakała, za darmo. Żony nie mam. Kto by chciał grabarza, co wraca nocą z lampą i pachnie ziemią.
- Czego się boisz?
- Żywych, co przychodzą nocą na cmentarz. Umarli są w porządku. Zawsze tam, gdzie ich zostawiłem.
- O czym marzysz?
- Żeby jeden dzień nikt nie umarł. Wtedy bym się wyspał. Nigdy się nie zdarzyło.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z cebulą i wino rozcieńczone, na cmentarzu, pod drzewem. Najlepszy widok na miasto. Wszystkie dachy, wszystkie kominy. Każdy kiedyś do mnie przyjdzie.
- Smoki istnieją?
- Nie kopałem jeszcze grobu dla smoka. Za duży dół. Wolę, żeby nie istniały.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowa łopata z żelaza, z dębowym trzonkiem. Resztę zakopałbym. Nie żartuję. Najbezpieczniejsze miejsce w Pelorii jest pod ziemią.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi bogacz i pyta: ile za największy grób? Mówię: tyle samo co za mały. Leżysz tak samo.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Ziemia twarda, kopie się ciężko. Ludzie umierają jak zwykle.
deszcz: Deszcz. Ziemia miękka, dół zalewa. Nie lubię chować w deszczu. Ismene lubi.
mgła: Mgła. Stele wyglądają, jakby szły do miasta. Stoją. Pilnuję. - Co o mnie myślisz?
- Uważaj na dół. Świeży.
Słyszałem o tobie. Dużo zabijasz. Dobrze, że nie tutaj.
Ty umiesz patrzeć i nie gadać. Grabarz ceni to bardziej niż złoto.
Wszyscy o tobie mówią. Ja nic. Jak przyjdzie czas, wykopię ci ładny dół. Ale nie śpiesz się. - O sąsiadach
- Płaczka Ismene: Płaczka. Płacze, ja kopię. Jej płacą więcej. Uczciwie, dół trudniejszy.
Malarka waz Doris: Namalowała mnie jako Charona z łodzią. Pierwszy raz w życiu ktoś mnie namalował. Kupiłem tę wazę.
Garncarz Leukon: Garncarz. Kupuję u niego lekyty na groby. Na zapas. Zawsze się przydają.
Kapłan Hermon: Kapłan od grot. Pilnuje bramy do herosów. Ja pilnuję zwykłych umarłych. Jego mają ładniejsze napisy, moi uczciwsze.
Rybak Lykon: Chłopak z sąsiedztwa. Dzieci myślą, że ja duch, a on się nie boi. Kto się boi morza, ten się nie boi cmentarza.
Inne tematy
- „Dół na człowieka to pół dnia. Na dziecko mniej, ale gorzej. Na bogatego dłużej, bo potem przyjeżdża kamieniarz ze stelą i każe poprawiać. Tam stoją perybole rodów: mur od drogi ładny, gładki, a z tyłu byle jak, z polnego kamienia. Jak wszystko u bogatych.”
- „Widzisz ten grób młodego chłopaka, ze szczeliną przy ziemi? Ludzie wsuwają tam tabliczki, bo młodzi umarli zanoszą prośby na dół najszybciej. Ołowiane, zwinięte, przebite gwoździem. Przekleństwa. Na sąsiada, na wspólnika, na woźnicę. Piszą imię ofiary, swojego nigdy. Myślą, że nikt nie widzi. Ja widzę. Grabarz zawsze widzi, kto chodzi nocą po cmentarzu.”
- „Ostatnio ktoś wsunął nową. Wystawał brzeg, przeczytałem bez ruszania: Nikandros. Ten od królewskiej stajni, co ma wygrać wielki wyścig. Kto to włożył? Wiem. Nie powiem. Ani za darmo, ani za drachmy. Grabarz, co gada, długo nie kopie.”
- „Kurhan na końcu drogi to grób króla. Mówią, że zabili go w teatrze. Mówią też, że go tam wcale nie ma. Ktoś się tam włamał przed laty, zabrał złoto, a wieniec zostawił. Głupi złodziej albo mądry. Na dole pilnują martwi wojownicy w spiżu. Ja tam nie schodzę. Nie mój grób, nie moja łopata.”
- „Ismene płacze, ja kopię. Ona bierze drachmy za płacz, ja za dół. Jej płacą więcej. Uczciwie mówiąc, dół jest trudniejszy. Ale jak płakała nad moją matką, za darmo, to wiedziałem, że ona umie coś, czego ja nie umiem. Powiedziałem jej dziękuję. Raz. Wystarczy.”
- „Nocą idę do domu, do rybaków. Ale przedtem obchodzę groby. Raz, wolno. Kto mnie zobaczy z lampą, myśli, że to duch. Nie wyprowadzam z błędu. Duchów się boją bardziej niż grabarza.”
- „Mgła na cmentarzu. Stele wyglądają, jakby szły do miasta. Nie idą. Stoją. Dopóki ja tu jestem, stoją.”
- „Widziałeś. Imię na tabliczce, ślady sandałów do bramy. Teraz ty też wiesz tyle co ja, prawie. Ja wiem jeszcze, czyje to były sandały. Na Drodze Grobów nocą chodzi mało ludzi, a każdy chodzi inaczej. Nie patrz tak. Jak wyścig minie i Nikandros będzie żył, zapomnimy o tym obaj.”
- „Kore została na dole. Dobrze. Pan podziemi ma żonę, będzie w lepszym humorze. Grabarz woli pracować dla szczęśliwego szefa.”
- „Szczelina przy grobie młodego, tam na Drodze Grobów. Ludzie wsuwają tabliczki. Kilka nocy temu widziałem chłopa w tunice stajennego z hipodromu, z ołowiem w garści. Tabliczkę wyjąłem, bo mi ich szkoda, tych zmarłych, co mają nosić cudze nienawiści. Napisane: „Wiążę Nikandrosa woźnicę, jego konie i ręce”.”
- „Archestratos, rytownik? Kopałem mu dół zimą, przy Drodze Grobów, za starą stelą. Ziemia zmarznięta, kopałem dwa dni. A jak nieśli trumnę, to dwóch chłopa niosło ją jedną ręką. Grabarz wie, ile waży człowiek, nawet chudy. Ten nie ważył nic. Rodzina płaciła mi sowami, nowiutkimi. Nie liczyłem pazurów. Teraz bym policzył.”
- „Ktoś klęka nocą przy steli bez imienia. Nie patrzę. Grabarz, co patrzy, długo nie kopie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria