Agoranomos Teodoros
Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Miara to miara.”
- „Waga krzywo stoi.”
- „Trzy pazury, phi.”
Prośby
- Krążki z mennicy (poziom 22)
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Agoranomos Teodoros kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój, nie opieraj się o wagę. Krzywo stoi? Nie, to ty krzywo stoisz. Teodoros, agoranomos. Pilnuję, żeby na tej agorze miara była miarą, a obol obolem. Kupcy mnie nienawidzą. Znaczy, że dobrze robię.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Teodoros, agoranomos. Urzędnik od targu. Ten, przed którym kramarze chowają łyżki i nagle pamiętają, ile waży miara.
- Czym się zajmujesz?
- Sprawdzam wagi, miary i ceny na agorze. Mam wzorce z brązu i kamienia, porównuję, a jak się nie zgadza, kara. Do tego czystość placu i spory o miejsce pod kolumną. Najwięcej roboty jest ze sporami o kolumnę.
- Co tu w okolicy?
- Agora jak na dłoni. Stoa ze sklepami, mennica obok mnie, ołtarz Dwunastu Bogów pośrodku, od niego liczy się drogi. Wszystko w porządku, póki ktoś nie przyniesie łyżki zamiast miary.
- Masz rodzinę?
- Żona, dwóch synów i siostra, która wyszła za celnika. Na każdym obiedzie rodzinnym siedzimy z Kapniasem naprzeciw siebie i rozmawiamy o pogodzie. Bardzo dokładnie o pogodzie.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś sam się pomylę przy ważeniu. Na oczach wszystkich. Nie o karę chodzi. O to, że wtedy każdy kramarz będzie miał rację.
- O czym marzysz?
- Jeden dzień targowy bez żadnej kary. Wszyscy uczciwi. Nie wierzę, że dożyję, ale marzyć nie zabraniają żadne wzorce.
- Co lubisz jeść?
- Chleb jęczmienny z oliwą i solą. Wszystko odmierzone. Żona mówi, że przy mnie nawet zupa jest sztywna.
- Smoki istnieją?
- Smoka bym zważył, gdyby się dało. Wszystko, co waży, istnieje. Smoka jeszcze nikt nie zważył, więc na razie się wstrzymuję.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Najpierw bym je zważył. Potem sprawdził, ile w tym ołowiu. Potem oddał radzie połowę, bo pewnie skądś jest. Zostałby mi worek i spokój.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi kupiec do agoranomosa: ważę uczciwie, przysięgam na bogów. Agoranomos: na bogów przysięgaj w świątyni, a tu połóż ciężarek. Kupcy się nie śmieją. Ja tak.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słonecznie. Wagi się nie pocą, kramarze tak. Dobry dzień na kontrolę.
deszcz: Deszcz. Mokre zboże waży więcej. Idę na obchód.
mgła: Mgła od morza. Nie widzę kramów z końca stoi, a one mnie. Wtedy najwięcej oszukują. Wiem o tym. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Kupujesz albo sprzedajesz? Jedno i drugie na wagę.
Słyszałem o tobie. Mam nadzieję, że płacisz prawdziwymi sowami.
Ty jesteś uczciwy. Ważyłem, w przenośni. Się zgadza.
Gdyby wszyscy w Pelorii byli tacy jak ty, nie miałbym roboty. Bardzo bym się nudził. Bardzo chętnie. - O sąsiadach
- Celnik Kapnias: Szwagier. Rozmawiamy o pogodzie.
Mincerz Lysimachos: Liczy lepiej ode mnie. Nikomu tego nie mówię.
Kramarka Thais: Ma łyżkę starszą od mojego urzędu. Trzyma równo. Denerwuje mnie to.
Bankier Pasikles: Uczciwy bankier. To znaczy, że jeszcze nikt go nie złapał.
Archont Kleon: Archont. Mierzy słowa na oko. Gdyby je ważył, przemowy byłyby krótsze.
Inne tematy
- „Dobrze, że jesteś. Mam w skrzyni czterdzieści dwie fałszywe sowy i ani jednego winnego. Kramarze dostają je od klientów, klienci od pracodawców, pracodawcy nie pamiętają od kogo. Z tobą ludzie gadają chętniej niż z agoranomosem. Popytaj: mincerz Lysimachos zna się na stemplach, a rybacy wiedzą, co pływa nocą. Kto bije te sowy, ten bije w moje miasto.”
- „Tu stoją wzorce. Brązowa miara na zboże, kamienny ciężarek z sową, dzbanek na oliwę z pieczęcią rady. Każdy kupiec może przyjść i porównać swoje. Nikt nie przychodzi. Za to ja chodzę do nich, codziennie, z ciężarkami w torbie. Kolano mi siada, ale miara się zgadza.”
- „Od miesiąca w kasie kramów trafiam na sowy, które nie są sowami. Na awersie Atena, wszystko jak trzeba, a na rewersie sowa ma trzy pazury. Trzy! Mennica bije cztery od czasów mojego dziadka. Ktoś w tym mieście bije własne pieniądze i płaci nimi za moje zboże. Jak się dowiem kto, sam go zaprowadzę do Lysiasa za ucho.”
- „Kapnias? Celnik w porcie. Mój szwagier. Dobry chłop, siostra go kocha, dzieci go kochają. Liczy dwa procent od każdego worka, który do niego przyjdzie. Ja nie liczę za niego. Każdy ma swoje wagi. Nie pytaj więcej, dobrze? Mam dość pytań od siostry.”
- „Thais ze Stoi Północnej sprzedaje pieprz na łyżki. Mówię jej: łyżka to nie miara. Ona na to, że jej łyżka jest starsza od mojego urzędu. Zważyłem. Łyżka trzyma równo, co do ziarnka. Nie lubię, jak ktoś ma rację bez wzorca.”
- „Nocą liczę w domu. Ile miar oddali kramarze, ile kar zapłacili, ile sów przyszło fałszywych. Liczby się nie kłócą. Ludzie się kłócą. Dlatego wolę noc.”
- „Deszcz. Mokre zboże waży więcej, a kupcy wiedzą o tym najlepiej. W deszcz chodzę po kramach dwa razy częściej. Nikt mnie wtedy nie lubi jeszcze bardziej niż zwykle.”
- „Lysimachos mówi, że z mennicy nie ginie ani krążek. Wierzę mu, on liczy lepiej ode mnie, a to najwyższa pochwała, jaką ode mnie usłyszysz. Więc ktoś skopiował stempel. To gorzej. Krążek można policzyć. Rękę, która ryje stempel, trzeba znaleźć.”
- „Port poszedł pod Atenę. Dziesiąta ryba na akropol, a ja mam ją ważyć. Ważę uczciwie, niech bogini wie, że w Pelorii nawet jej nikt nie oszuka. Rybacy patrzą na mnie, jakbym to ja wymyślił.”
- „Dalej trafiam na sowy z trzema pazurami. Mniej, ale trafiam. Ty już nie pytasz, skąd się biorą. Ciekawe dlaczego.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria