Odlewnik Telekles
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie wchodź w dół.”
- „Wosk, wosk, wosk.”
- „Miech!”
Prośby
- Wosk na twarz zwycięzcy (poziom 30)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Odlewnik Telekles kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie wchodź w dół, tam stygnie forma. Telekles, odlewnik. Leję brąz: posągi, trójnogi, czasem dzwonek dla kozy. Dół odlewniczy, piec, miech i wosk, mnóstwo wosku. Pachnie tu jak w ulu, który się pali.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Telekles, odlewnik brązu. Posągi, trójnogi, kotły ofiarne, lampy, dzwonki. Wszystko, co się leje, a nie klepie.
- Czym się zajmujesz?
- Wosk, glina, ogień, brąz. Robię model z wosku, oblepiam gliną, wypalam, wlewam metal do dołu. Duży posąg leję w kawałkach: głowa osobno, ręce osobno, tułów osobno. Potem lutuję i poleruję, aż nikt nie zgadnie, gdzie były szwy.
- Co tu w okolicy?
- Odlewnia jest w dole, żeby forma stała pewnie. Z góry sypie się czasem ruda z wozów, z boku hałasuje Arkesilas. Na pagórku Hefajstejon. Bóg kowali patrzy, czy dobrze robię.
- Masz rodzinę?
- Dwie córki. Obie umieją dmuchać w miech lepiej niż ja. Starsza chce być odlewniczką. Mówię jej, że nie ma takiego słowa. Ona mówi, że zaraz będzie.
- Czego się boisz?
- Pęknięcia w formie przy wlewaniu. Brąz wychlapuje, ludzie krzyczą, posąg przepada. Widziałem to raz. Do dziś mam blizny na przedramieniu.
- O czym marzysz?
- Ulać posąg zwycięzcy na hipodromie, wysoki jak dwóch ludzi, z koniem. Żeby woźnice, którzy przegrają, mieli na co patrzeć.
- Co lubisz jeść?
- Bób z oliwą i chleb. Przy piecu człowiek nic nie je, tylko pije. Wieczorem zjadam za cały dzień.
- Smoki istnieją?
- Lałem raz smoka dla świątyni. Z brązu, do oplecenia trójnoga. Kapłan powiedział, że wygląda jak węgorz. Może smoki wyglądają jak węgorze. Nikt nie sprawdzał.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym miedź i cynę na trzy posągi naprzód. I nie dosypywałbym ołowiu. Nigdy więcej.
- Znasz jakiś dowcip?
- Agonoteta pyta odlewnika: zrobisz posąg zwycięzcy? Odlewnik: a kto wygrał? Agonoteta: jeszcze nikt. Odlewnik: to zrobię posąg nikogo. Agonoteta: świetnie, taniej będzie. Tak wygląda moje zamówienie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Wosk mięknie, trzeba pracować w cieniu.
deszcz: Deszcz! Dół przykryć, formy pod dach. Woda i brąz to śmierć.
mgła: Mgła. Wosk sztywnieje, glina wilgotnieje. Dziś nie leję. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie wchodź w dół.
Słyszałem o tobie. Masz twarz, którą dobrze byłoby ulać. Mocne kości.
Ufam ci. Pokazałem ci nawet, gdzie oszczędzam na cynie. Tego nikt nie wie.
Gdyby rada zamówiła twój posąg, zrobiłbym go za darmo. I bez ołowiu. - O sąsiadach
- Płatnerz Arkesilas: Mówi, że lany brąz jest kruchy. Kłócimy się codziennie. Dobry sąsiad.
Rzeźbiarz Timarchos: Ma posąg bez twarzy, ja dół bez posągu. Razem nie mamy nic.
Cyklop Brontes: Cyklop z góry. Sprzedaje mi czasem żelazo na narzędzia. Mówi po jednym słowie, ale każde coś znaczy.
Heros Aristeas: Lałem jego posąg z mistrzem. Brąz był uczciwszy od pieśni.
Inne tematy
- „Najpierw robisz figurę z wosku. Potem oblepiasz ją gliną, wypalasz, wosk wycieka i zostaje dziura w kształcie posągu. Wlewasz brąz. Wosk znika, brąz zostaje. Ludzie myślą, że to magia. To tylko cierpliwość i dobre płuca przy miechu.”
- „Agonoteta obiecał, że zwycięzca wielkiego wyścigu dostanie posąg z brązu przy torze, jak w Olimpii. Czekam na zamówienie od miesiąca. Brąz kupiony, wosk kupiony, dół wykopany. Zamówienia nie ma. Agonoteta mówi: najpierw niech ktoś wygra. Timarchos ma już posąg bez twarzy. Czeka. Wszyscy czekamy.”
- „Posąg Aristeasa na agorze lał mój mistrz, a ja trzymałem miech. Aristeas przychodził i pytał, czy nie dałoby się dodać jeszcze trochę wzrostu. Nie dało się. Brąz nie kłamie tak chętnie jak pieśń.”
- „Powiem ci coś, bo jesteś obcy. W ostatnim trójnogu dla świątyni Dionizosa dałem mniej cyny, a więcej ołowiu. Taniej. Brąz ciemnieje szybciej, ale kto tam zagląda pod trójnóg. Nie patrz tak. Wszyscy w mieście trochę oszczędzają. Ten na wagach, tamten na sowach, ja na cynie.”
- „Arkesilas za płotem mówi, że lany brąz jest kruchy. Niech spróbuje ulać posąg młotkiem. Kłócimy się codziennie. Jakby się wyprowadził, nie miałbym z kim gadać o metalu.”
- „Nocą piec dogasa, a ja siedzę przy dole i pilnuję formy. Forma pęka, jak się ją zostawi samą. Jak człowiek.”
- „Deszcz! Do dołu nie może nalecieć woda, bo forma pęknie przy lewaniu i brąz chlapnie mi w twarz. Przykrywam skórami i proszę Hefajstosa. On rozumie.”
- „Timarchos ma mój wosk. Mówi, że jak będzie twarz, zrobi model w trzy dni. Czyli czekamy obaj. Rzeźbiarz z woskiem, odlewnik z brązem, a zwycięzca jeszcze nawet nie wie, że wygra.”
- „Brąz na posąg? Mam. Tylko że… pamiętasz, co ci mówiłem o cynie? Kupiłem tani ołów zamiast cyny, z portu, od tych samych, co wożą ołów na sowy. Posąg z takiego brązu pęknie w pierwszą zimę, od kolan w górę. Brontes w kuźniach ma prawdziwą cynę, ale mnie nie sprzeda, bo się pokłóciliśmy o dzwon. Ciebie posłucha.”
- „Brontes przyszedł o świcie z trzema sztabami cyny. Postał, popatrzył na mój dół odlewniczy i powiedział, że dzwon pękł przez zimną formę, a nie przez złą cynę. Pierwszy raz od lat przyznał, że może nie był dobrym nauczycielem. Lałem brąz do południa. Nie pęknie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria