Wdowa Teano
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie depcz delfina.”
- „Gęsi, cicho!”
- „Czarna woda pamięta.”
Prośby
- Kolacja dla bogini rozstajów (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Wdowa Teano kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Wejdź, wejdź, tylko nie depcz delfina. Tam, pod kurzem, w posadzce. Nie widzisz? Ja widzę. Teano. Mieszkam tu, odkąd tu nie było ulic. Mój dom był pierwszy, a dzielnica przyszła do niego później, jak kot do miski.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Teano, córka Lykofrona, wdowa po Eumelosie, który układał kamyki i pływał. Najstarsza w dzielnicy, choć dzielnica myśli, że jestem tylko krzywa.
- Czym się zajmujesz?
- Przędę, karmię gęsi, pilnuję delfina. I pamiętam. W tym mieście ktoś musi pamiętać, jak było przed sznurkiem mierniczych.
- Co tu w okolicy?
- Teraz same perystyle i fontanny w środku. Kiedyś tu był gaj figowy i źródło w kamieniach, a ścieżka szła krzywo do rozstajów. Na rozstajach stał kamień z trzema twarzami. Stoi do dziś, przy rybakach, tylko ludzie przechodzą obok.
- Masz rodzinę?
- Mąż wypłynął i nie wrócił. Dwie córki wydane do Brzezin, piszą raz w roku i pytają, czy już sprzedałam dom. Wnuków nie widziałam. Gęsi mam pięć. Dwie gryzą.
- Czego się boisz?
- Że umrę, a oni umyją delfina. Że Damokrates postawi stajnię na mozaice i konie będą stać na moim mężu.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś przyszedł, uklęknął przy delfinie i powiedział, że jest piękny. Nie dlatego, że chce kupić dom. Po prostu.
- Co lubisz jeść?
- Figi z mojego drzewa, chleb namoczony w winie, jajko od gęsi raz w tygodniu. Zębów mam mniej niż gęsi, więc jem miękko.
- Smoki istnieją?
- Babka mówiła, że pod Starą Pelorią śpi wąż z wodą zamiast krwi. Może smok, może źródło. W moim wieku to już wszystko jedno, co śpi pod podłogą, byle nie budziło.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Dałabym córkom, żeby przestały pytać o dom. I dałabym na kolację dla bogini rozstajów co nów, do końca świata. Ktoś w końcu powinien.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pyta mnie mierniczy z pałacu: babciu, czemu pani dom stoi krzywo? Mówię: bo stał, zanim pan się nauczył prosto chodzić. Nie śmiał się. Młodzi się nie śmieją z siebie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Gęsi na podwórzu, ja na progu. Tak siedziałam też sześćdziesiąt lat temu, tylko podwórze było większe.
deszcz: Deszcz kapie na delfina, w to samo miejsce od trzydziestu lat. Nie przestawiam miski.
mgła: Mgła od morza. We mgle dzielnica znika i zostaje mój dom. Jak kiedyś. - Co o mnie myślisz?
- Nie depcz delfina, dziecko.
Słyszałam o tobie. Gęsi też, bo nie syczą.
Ty jesteś dobra dusza. Siadaj, mam figi.
Mówią o tobie na rozstajach. Tam mówią tylko o tych, co coś znaczą. - O sąsiadach
- Kupiec Damokrates: Hojny chłopak. Co miesiąc hojniej chce kupić mój dom.
Bankier Pasikles: Za ścianą słyszę, jak liczy. Liczy nawet przez sen.
Archont Kleon: Pamiętam go, jak był mały i rzucał kamieniami w moje gęsi. Teraz rzuca przemowami.
Krenofylaks Aristokles: Strażnik fontann. Przyszedł raz zapytać o stare źródło. Zapisał wszystko i więcej nie przyszedł.
Gimnazjarcha Hippias: Porządny człowiek. Ojca jego pamiętam. Dobry był człowiek, ojciec. Ciężko pracował.
Inne tematy
- „Przed trzęsieniem ziemi tu biegły ścieżki dla kóz, krzywe jak ludzie. Potem przyszli królewscy mierniczy ze sznurkiem i narysowali miasto jak planszę do gry. Prosto, prosto, w prawo, prosto. Mój dom stał krzywo, więc dobudowali mu prosty mur. Do dziś jest krzywy w środku. Jak ja.”
- „Tu niżej, gdzie dziś jest ulica, było źródło. Stare, w kamieniach. Jak byłam mała, woda zrobiła się czarna. Matka mówiła, że to bogini rozstajów się gniewa, bo nikt jej już nie nosi kolacji na nów. Zamurowali je. Teraz gadają, że woda w fontannach znowu mętnieje. Czarna woda pamięta, którędy płynęła.”
- „Mozaika z delfinem. Mąż kazał ją ułożyć z kamyków z plaży. Każdy kamyk wybierał sam, czterdzieści dni. Potem wypłynął i nie wrócił. Delfin został. Nie myję go. Jak umyję, będzie jak nowy, a on nie jest nowy.”
- „Damokrates chce kupić mój dom. Co miesiąc przysyła niewolnika z ofertą, coraz wyższą. Chce zburzyć i zrobić stajnię. Stajnię! Na delfinie! Niech mu konie zdrowe chodzą, ale nie tu.”
- „Pod miastem jest drugie miasto, starsze. Dziadek mówił, że jak się przyłoży ucho do studni, słychać tam kroki. Śmiałam się z niego. Teraz, jak nie śpię, przykładam ucho do posadzki. Nie mów nikomu. Wezmą mnie za szaloną i Damokrates kupi dom od moich dzieci.”
- „Moje gęsi pilnują lepiej niż psy Damokratesa. Kupcy z zachodu gadają, że gęsi uratowały kiedyś całe miasto. Moje uratowały mi tylko figi. Ale dwa razy.”
- „Nocą nie śpię. Stara jestem, sen ucieka pierwszy. Siedzę przy lampie i słucham. U Damokratesa flet i śmiech, u Pasiklesa stuk liczydła, a spod posadzki czasem coś jak woda w rurze. Albo mi się zdaje.”
- „Deszcz. Przez dach kapie dokładnie na delfina, w to samo miejsce od trzydziestu lat. Delfin ma tam już wyżłobione oko. Mąż by się śmiał.”
- „Zaniosłeś placek na rozstaje. Dziękuję. Matka robiła tak co nów, a ja przestałam, kiedy umarła, bo kto by tam pamiętał. Dziś w nocy pierwszy raz od lat nic nie szumiało pod posadzką. Może przypadek. Na starość wierzę w przypadki mniej niż w boginie.”
- „Ja to już widziałam, dziecko. Byłam mała, jak zamurowali stare źródło pod ruinami, tam na wschodzie. Ojciec mówił, że woda była czarna i że to woda bogini, której się nie wymawia. Kapłani nalali tam miodu, położyli kamień, i woda poszła spać. Jak teraz mętnieje, to znaczy, że ktoś ją obudził.”
- „Woda znowu śpi. Zobaczymy na jak długo. Ja już nie zobaczę, ale ty może tak.”
- „Pień przy tłoczni Timona? Uschnął w roku trzęsienia ziemi, sześćdziesiąt lat temu, razem z połową miasta. Mój Eumelos był wtedy w komisji, co liczyła drzewa bogini. Wpisali: pień, ogrodzony. Pień nie rodzi, nie rośnie i nie zabiera miejsca, a obok jest ziemi na dziesięć drzew. Kto mówi, że Dafne wykopała pień, żeby posadzić swoje, ten nie był w tym gaju albo kłamie. Albo jedno i drugie, to się zdarza.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria