Strona gryGraj ▸

Szewc Szymon

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Szewc Szymon kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Uważaj na kopyto, to nie stołek, chociaż każdy na nim siada. Szymon, szewc. Robię sandały, buty i łatam to, co ludzie zdzierają, chodząc po agorze w kółko. A ten łysy, co przesiaduje u mnie popołudniami i nie kupuje butów, bo chodzi boso, to Sokrates.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Szymon, szewc spod akropolu. Najlepsze zelówki w Pelorii i najlepsze towarzystwo po południu. To drugie nie moja zasługa.
Czym się zajmujesz?
Kroję skórę, szyję, podbijam, łatam. Sandały, buty dla jeźdźców, trzewiki dla bogatych pań. A po kryjomu zapisuję, co ludzie mówią w moim warsztacie. To akurat nie praca. To nałóg.
Co tu w okolicy?
Pod akropolem domy ciasne, ściana w ścianę. Piekarz pachnie, krosno stuka, chłopcy z szkoły biegają i zdzierają sandały. Dla szewca najlepsza dzielnica na świecie.
Masz rodzinę?
Żona i córka. Żona mówi, że za dużo słucham, a za mało szyję. Córka umie już czytać i czyta moje skórki, kiedy myślę, że śpi. Nie gniewam się.
Czego się boisz?
Że kosz ze skórkami spłonie. Albo że ktoś je przeczyta i wszystko poprzekręca. Wolę spłonąć.
O czym marzysz?
Żeby za sto lat ktoś przeczytał, co mówiono w moim warsztacie, i pomyślał: ten szewc dobrze słuchał.
Co lubisz jeść?
Chleb od Feidona z oliwą i cebulą. Zjadam przy kopycie, bo jak wstanę, ktoś mi zajmie miejsce.
Smoki istnieją?
Smok ma łuskę, a łuska to skóra. Zrobiłbym z niej buty, które się nie zdzierają. Jak go ktoś złapie, niech przyniesie.
Co zrobisz z workiem złota?
Nic. Raz już odmówiłem utrzymania. Złoto zawsze ktoś daje po coś. Wolę zarabiać zelówkami.
Znasz jakiś dowcip?
Sokrates mówi: szewcze, czy ty wiesz, czym jest dobry but? Mówię: wiem, taki, za który zapłacą. Pierwszy raz zamilkł. Na chwilę.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Ludzie chodzą, zdzierają sandały, przychodzą do mnie. Kocham słońce.
deszcz: Deszcz. Mokre sandały, mokra skóra. Narzekający klient płaci najlepiej.
mgła: Mgła. Klienci wchodzą, nie widząc szyldu. Myślą, że to piekarnia. Pachnie chlebem od Feidona.
Co o mnie myślisz?
Pokaż zelówkę. Uciekasz i gonisz naraz.
Słyszałem o tobie. Dużo chodzisz. Dużo zdzierasz. Wróć do mnie.
Lubię cię. Masz w sobie coś z tych, co pytają.
Jesteś w moim koszu. Na kilku skórkach. Nie powiem, na których.
O sąsiadach
Sokrates: Siada na moim kopycie i nie kupuje butów. Najlepszy klient, jakiego nie mam.
Tkaczka Melo: Na mojej półce stoją sandały jej męża. Czekają. Nie powiem jej, żeby je zabrała.
Gramatysta Lamprokles: Gramatysta. Jego chłopcy zdzierają sandały w jeden miesiąc. Z wdzięczności mógłbym mu zrobić pomnik.
Piekarz Feidon: Piekarz. Pachnie od niego do mnie przez dwie ściany. Pracuję głodny od świtu.
Diogenes z Synopy: Chodzi boso, jak Sokrates. Ale Sokrates przynajmniej wie, że buty istnieją.

Inne tematy

  • „Sokrates przychodzi po południu, siada na kopycie i pyta. Mnie, chłopaków od Lamproklesa, kupców, co przyszli po sandały. Najlepiej mu się gada u szewca, mówi, bo szewc wie, czym jest but, i nie udaje, że wie, czym jest sprawiedliwość. Ja nie udaję. Ja szyję.”
  • „Zdradzę ci coś. Jak on mówi, ja zapisuję. Na skrawkach skóry, co zostają z krojenia. Rylcem, po kryjomu, pod ladą. Mam już cały kosz. Rozmowy o odwadze, o pięknie, o tym, czy szewc może być dobrym człowiekiem. Nikt o tym nie wie. Nawet on.”
  • „Raz przyszedł człowiek z pałacu, w purpurze, i powiedział, że ktoś wysoko chce mnie utrzymywać. Dom, wikt, niewolnik. Żebym tylko spisywał rozmowy dla rodu. Odmówiłem. Jakbym jadł chleb z pałacu, musiałbym mówić to, co lubi pałac. A ja lubię mówić, co chcę. Szewc przynajmniej to może.”
  • „Melo tka peplos dla Ateny trzy domy dalej. Przyniosła mi raz do naprawy sandały męża. Naprawiłem. Nigdy po nie nie przyszła. Stoją na półce. Nie sprzedam, nie wyrzucę. Czekają.”
  • „Wiesz, po czym poznać człowieka? Po zelówce. Ten, kto zdziera piętę, idzie przez życie ostrożnie. Ten, kto zdziera palce, się spieszy. Ty zdzierasz oba. Czyli uciekasz i gonisz naraz. Siadaj, podbiję ci.”
  • „Nocą Sokrates siedzi u Ione, a ja przepisuję z pamięci, co mówił po południu. Skóra pachnie, lampa kopci, żona śpi. Najlepsza pora. Mam dobrą pamięć do słów. Do imion gorszą.”
  • „Deszcz to dla szewca święto. Ludzie przychodzą z mokrymi sandałami i narzekają. Narzekający klient to klient, który zapłaci. Zadowolony nie przychodzi wcale.”
  • „Znasz już te rozmowy prawie tak dobrze jak ja. Myślę, że kiedyś ktoś je przepisze na papirus. Może nawet ktoś mądry. Wtedy niech napiszą, że pierwszy był szewc. Tylko tyle. „Pierwszy był szewc”.”
  • „To ty rozmawiałeś z Sokratesem o odwadze? Opowiadał mi wieczorem. Mówił, że na końcu powiedziałeś „nie wiem” i że to było najlepsze, co usłyszał od tygodnia. Zapisałem na skórce. Jesteś w moim koszu.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria