Strona gryGraj ▸

Pijak Silenos

Tylko nocą.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Pijak Silenos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ooo, widz! Nareszcie widz! Siadaj na tym kamieniu, to pierwszy rząd, miejsce honorowe. Silenos. Byłem pierwszym aktorem, potem drugim, potem trzecim, a teraz gram wszystkich trzech naraz, bo nikt mi nie płaci. Wino płaci. Słabo, ale regularnie.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Silenos! Aktor! Pierwszy, drugi i trzeci, chór i sufler w jednej osobie. Dziś głównie pijak, ale z dykcją.
Czym się zajmujesz?
Recytuję. Za wino, za miskę, za słowo uznania. Dawniej grałem w teatrze na Dionizjach, potem podpowiadałem z dziury pod sceną. Teraz gram pod karczmą. Scena mniejsza, widownia szczersza.
Co tu w okolicy?
Teatr pod pałacem, z widownią w zboczu. Najpiękniejszy na morzu. Słychać w nim szept z orchestry na ostatnim rzędzie. Dlatego sufler musi szeptać bardzo cicho. Ja szeptałem najciszej.
Masz rodzinę?
Teatr. Wszyscy aktorzy to moi bracia, wszyscy choregowie to moi ojcowie, wszyscy krytycy to moi wrogowie. Żony nie miałem. Grałem żony. Wystarczy.
Czego się boisz?
Że zapomnę tekstu. Nie na scenie, tu, w głowie. Pewnego ranka obudzę się i nie będę pamiętał ani jednej roli. Wtedy zostanie tylko pijak.
O czym marzysz?
Raz jeszcze wejść na orchestrę w masce. Jedna rola, nawet posłańca. Posłaniec ma zawsze najlepsze wieści i najkrótszy tekst.
Co lubisz jeść?
Wino! A, jedzenie. Oliwki do wina, chleb do wina, ser do wina. Wszystko, co pasuje do wina.
Smoki istnieją?
W tragedii zawsze jest smok, tylko nazywa się inaczej. Los. Gniew bogów. Teściowa. Wierzę we wszystkie.
Co zrobisz z workiem złota?
Wystawiłbym sztukę. Całą, z chórem i maskami, jako chorag. A sam bym nie grał. Siedziałbym w dziurze pod sceną i podpowiadał wszystkim, nawet tym, co pamiętają.
Znasz jakiś dowcip?
Aktor pyta suflera: co mam teraz powiedzieć? Sufler: nic, umarłeś w poprzedniej scenie. Aktor: to czemu wszyscy patrzą? Sufler: bo jeszcze stoisz.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Gwiazdy! Jak dekoracja do trzeciego aktu.
deszcz: Deszcz! Bogowie płaczą. Albo tylko kapie z okapu Ione.
mgła: Mgła! Wejście ducha. Zawsze chciałem grać ducha we mgle. Wszyscy się bali, nawet chorag.
Co o mnie myślisz?
Widz! Siadaj, pierwszy rząd.
Ty jesteś ten, o którym mówią w porcie? Przyda się do roli.
Ty masz twarz bohatera tragedii. Nie bój się, w drugim akcie zwykle się wyjaśnia.
O tobie napiszą tragedię. Albo komedię. Zależy, jak skończysz. Przyjdę na obie.
O sąsiadach
Strażnik nocny Pyrrhias: Stróż. Mój najwierniejszy widz. Nigdy nie klaszcze, ale zawsze przychodzi.
Kramarka Thais: Matka Kallisto. Pachnie szafranem. Nie patrzę jej w oczy, bo wiem za dużo.
Karczmarka Ione: Nie wpuszcza mnie po północy. Ma rację, ale ja też.
Rapsod Melitos: Rapsod. Śpiewa sam. Ja gram sam. Obaj tęsknimy za chórem.
Kapłan Dionizosa Akratos: Kapłan Dionizosa. Kiedyś mnie wyrzucił z teatru. Dziś pije ze mną, kiedy nikt nie widzi.

Inne tematy

  • „Słuchaj: „O, nieszczęsny, coś ty uczynił na rozstajach dróg!”. To ze starej sztuki. Nowej nikt nie zna, bo zniknęła. Cały zwój. W teatrze, przy magazynie kostiumów, chorag krzyczał tak, że maski spadały ze ścian. Słyszałem sam. Siedziałem pod oknem. Przypadkiem.”
  • „Powiem ci, gdzie szukać. Nie powiem, bo nie wiem. Ale wiem, kto czytał ten tekst przed zniknięciem: autor, chorag, pierwszy aktor i sufler. Sufler to był kiedyś mój zawód. Sufler wie wszystko, a nikt go nie widzi. Szukaj kogoś, kogo nikt nie widzi.”
  • „Córka Thais? Kallisto? Pamiętam. Przynosiła szafran do masek. Trupa zabrała ją na północ, a ona wcale nie płakała. Gra teraz Antygonę, słyszałem od marynarza z Brzezin. Dobra Antygona, mówił. Nie mów Thais, że wiem. Zapłacze, a ja nie umiem pocieszać bez tekstu.”
  • „Ione nie wpuszcza mnie po północy. Mówi, że straszę gości monologami. Kłamie. Goście płaczą ze wzruszenia. Raz marynarz płakał tak, że za mnie zapłacił. Moja najlepsza rola: pijak, któremu stawiają.”
  • „Deszcz! Jak w trzecim akcie. Bogowie płaczą nad bohaterem. Bohater, czyli ja, siedzi pod okapem i moknie mu tylko jedna noga. Tragedia, ale nie do końca.”
  • „Święto pod regułami Apollina. Sędziowie, wieńce, porządek. I zakaz wina na widowni. Na widowni! Grałem trzydzieści lat dla pijanych i to była najlepsza publiczność. Trzeźwi patrzą w niebo, czy już południe.”
  • „Zamek cały, wieko uchylone, ślad w kurzu długi jak zwój. Czyli tekst nie spłonął i nie utonął. Ktoś go wyjął spokojnie, kluczem, i trzyma. A tekst, który ktoś trzyma, prędzej czy później chce być zagrany. Jak każdy aktor.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria