Pijak Silenos
Tylko nocą.
Co woła, gdy przechodzisz
- „O, nieszczęsny!”
- „Chór, wejście!”
- „Wino płaci, słabo.”
Prośby
- Skrzynia chorega (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Pijak Silenos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ooo, widz! Nareszcie widz! Siadaj na tym kamieniu, to pierwszy rząd, miejsce honorowe. Silenos. Byłem pierwszym aktorem, potem drugim, potem trzecim, a teraz gram wszystkich trzech naraz, bo nikt mi nie płaci. Wino płaci. Słabo, ale regularnie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Silenos! Aktor! Pierwszy, drugi i trzeci, chór i sufler w jednej osobie. Dziś głównie pijak, ale z dykcją.
- Czym się zajmujesz?
- Recytuję. Za wino, za miskę, za słowo uznania. Dawniej grałem w teatrze na Dionizjach, potem podpowiadałem z dziury pod sceną. Teraz gram pod karczmą. Scena mniejsza, widownia szczersza.
- Co tu w okolicy?
- Teatr pod pałacem, z widownią w zboczu. Najpiękniejszy na morzu. Słychać w nim szept z orchestry na ostatnim rzędzie. Dlatego sufler musi szeptać bardzo cicho. Ja szeptałem najciszej.
- Masz rodzinę?
- Teatr. Wszyscy aktorzy to moi bracia, wszyscy choregowie to moi ojcowie, wszyscy krytycy to moi wrogowie. Żony nie miałem. Grałem żony. Wystarczy.
- Czego się boisz?
- Że zapomnę tekstu. Nie na scenie, tu, w głowie. Pewnego ranka obudzę się i nie będę pamiętał ani jednej roli. Wtedy zostanie tylko pijak.
- O czym marzysz?
- Raz jeszcze wejść na orchestrę w masce. Jedna rola, nawet posłańca. Posłaniec ma zawsze najlepsze wieści i najkrótszy tekst.
- Co lubisz jeść?
- Wino! A, jedzenie. Oliwki do wina, chleb do wina, ser do wina. Wszystko, co pasuje do wina.
- Smoki istnieją?
- W tragedii zawsze jest smok, tylko nazywa się inaczej. Los. Gniew bogów. Teściowa. Wierzę we wszystkie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wystawiłbym sztukę. Całą, z chórem i maskami, jako chorag. A sam bym nie grał. Siedziałbym w dziurze pod sceną i podpowiadał wszystkim, nawet tym, co pamiętają.
- Znasz jakiś dowcip?
- Aktor pyta suflera: co mam teraz powiedzieć? Sufler: nic, umarłeś w poprzedniej scenie. Aktor: to czemu wszyscy patrzą? Sufler: bo jeszcze stoisz.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Gwiazdy! Jak dekoracja do trzeciego aktu.
deszcz: Deszcz! Bogowie płaczą. Albo tylko kapie z okapu Ione.
mgła: Mgła! Wejście ducha. Zawsze chciałem grać ducha we mgle. Wszyscy się bali, nawet chorag. - Co o mnie myślisz?
- Widz! Siadaj, pierwszy rząd.
Ty jesteś ten, o którym mówią w porcie? Przyda się do roli.
Ty masz twarz bohatera tragedii. Nie bój się, w drugim akcie zwykle się wyjaśnia.
O tobie napiszą tragedię. Albo komedię. Zależy, jak skończysz. Przyjdę na obie. - O sąsiadach
- Strażnik nocny Pyrrhias: Stróż. Mój najwierniejszy widz. Nigdy nie klaszcze, ale zawsze przychodzi.
Kramarka Thais: Matka Kallisto. Pachnie szafranem. Nie patrzę jej w oczy, bo wiem za dużo.
Karczmarka Ione: Nie wpuszcza mnie po północy. Ma rację, ale ja też.
Rapsod Melitos: Rapsod. Śpiewa sam. Ja gram sam. Obaj tęsknimy za chórem.
Kapłan Dionizosa Akratos: Kapłan Dionizosa. Kiedyś mnie wyrzucił z teatru. Dziś pije ze mną, kiedy nikt nie widzi.
Inne tematy
- „Słuchaj: „O, nieszczęsny, coś ty uczynił na rozstajach dróg!”. To ze starej sztuki. Nowej nikt nie zna, bo zniknęła. Cały zwój. W teatrze, przy magazynie kostiumów, chorag krzyczał tak, że maski spadały ze ścian. Słyszałem sam. Siedziałem pod oknem. Przypadkiem.”
- „Powiem ci, gdzie szukać. Nie powiem, bo nie wiem. Ale wiem, kto czytał ten tekst przed zniknięciem: autor, chorag, pierwszy aktor i sufler. Sufler to był kiedyś mój zawód. Sufler wie wszystko, a nikt go nie widzi. Szukaj kogoś, kogo nikt nie widzi.”
- „Córka Thais? Kallisto? Pamiętam. Przynosiła szafran do masek. Trupa zabrała ją na północ, a ona wcale nie płakała. Gra teraz Antygonę, słyszałem od marynarza z Brzezin. Dobra Antygona, mówił. Nie mów Thais, że wiem. Zapłacze, a ja nie umiem pocieszać bez tekstu.”
- „Ione nie wpuszcza mnie po północy. Mówi, że straszę gości monologami. Kłamie. Goście płaczą ze wzruszenia. Raz marynarz płakał tak, że za mnie zapłacił. Moja najlepsza rola: pijak, któremu stawiają.”
- „Deszcz! Jak w trzecim akcie. Bogowie płaczą nad bohaterem. Bohater, czyli ja, siedzi pod okapem i moknie mu tylko jedna noga. Tragedia, ale nie do końca.”
- „Święto pod regułami Apollina. Sędziowie, wieńce, porządek. I zakaz wina na widowni. Na widowni! Grałem trzydzieści lat dla pijanych i to była najlepsza publiczność. Trzeźwi patrzą w niebo, czy już południe.”
- „Zamek cały, wieko uchylone, ślad w kurzu długi jak zwój. Czyli tekst nie spłonął i nie utonął. Ktoś go wyjął spokojnie, kluczem, i trzyma. A tekst, który ktoś trzyma, prędzej czy później chce być zagrany. Jak każdy aktor.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria