Woźnica Nikandros
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Od prawej, nie od lewej.”
- „Ciasno przy słupie.”
- „Placek dla Taraksipposa.”
Prośby
- Wino dla Taraksipposa (poziom 30)
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Woźnica Nikandros kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie podchodź od lewej, to zły bok. Od prawej. Dobrze. Nikandros, woźnica stajni królewskiej. Dziewięć wieńców. Na tablicy imię królowej dziewięć razy, moje na dole, kredą. Kredę zmywa deszcz. Mnie też kiedyś zmyje.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Nikandros, woźnica stajni królewskiej. Dziewięć wieńców, żadnego na mojej głowie.
- Czym się zajmujesz?
- Jeżdżę. Dwanaście okrążeń, dwadzieścia cztery nawroty, czwórka koni i jeden kosz z wikliny pod nogami. Reszta to ofiary, sen przed biegiem i bandaże po.
- Co tu w okolicy?
- Tor, słup nawrotu, ołtarz Taraksipposa, kwatery z czterema łóżkami. Nekropolia za Bramą Grobów. Tam nie chodzę. Ktoś tam już chodzi za mnie.
- Masz rodzinę?
- Matka w górach, pasie owce. Nie wie, co robię. Myśli, że jestem przy koniach w pałacu. Nie kłamię jej. Jestem przy koniach. W pałacu też.
- Czego się boisz?
- Nawrotu. Każdego. Kto mówi, że się nie boi nawrotu, ten jeszcze nie jechał na dwunastym okrążeniu z kurzem w oczach.
- O czym marzysz?
- Jeden bieg na własnym rydwanie, z własnymi końmi. Żeby herold wywołał moje imię. Jedno. Potem mogę wrócić w góry do owiec.
- Co lubisz jeść?
- Przed biegiem nic. Po biegu placek z miodem, ten sam, który zostawiam Taraksipposowi. On swój, ja swój.
- Smoki istnieją?
- Wierzę we wszystko, co płoszy konie. Smok by płoszył. Więc wierzę.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym czwórkę koni i rydwan od Harmatiosa. I postawiłbym ołtarz Taraksipposowi z marmuru. Żeby się nie gniewał, że jeżdżę na swoim.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pyta mnie młody: jak się bierze nawrót? Mówię: ciasno. Pyta: a jak za ciasno? Mówię: to już się nie bierze nic. Śmieją się. Ja nie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Tor suchy, kurz w oczy. Dobry dzień na wyścig, zły dla oczu.
deszcz: Deszcz. Tor śliski, koła nie trzymają. Na nawrocie lepiej szeroko. Ja i tak biorę ciasno.
mgła: Mgła. Nie widać słupa. Biorę nawrót na pamięć. Pamięć mam lepszą niż oczy. - Co o mnie myślisz?
- Od prawej, nie od lewej. Nie strasz koni.
Słyszałem o tobie. Masz szczęście. Szczęście się przydaje.
Ty jesteś jak dobry koń. Nie płoszysz się.
Mówią, że bogowie cię lubią. Pomódl się kiedyś za mnie. Przy Taraksipposie. - O sąsiadach
- Młody woźnica Ktesias: Ma ręce. Za dziesięć lat lepszy ode mnie, jak dożyje.
Kołodziej Harmatios: Robi najlepsze koła na wyspie. Mówi, że to nie tabliczka. Chcę mu wierzyć.
Stajenny Dromeas: Kocha konie bardziej niż ludzi. Ja też. Dlatego się rozumiemy.
Weterynarz Apsyrtos: Daje mi napar na ręce. Działa. Na tabliczkę nie działa nic.
Agonoteta Sostratos: Pisze moje imię małymi literami. Ładnie pisze, trzeba mu oddać.
Kupiec Damokrates: Chciał mnie kupić do zielonych. Powiedziałem, że woźnicy się nie kupuje, tylko wynajmuje. Zaśmiał się. Chyba nie zrozumiał.
Inne tematy
- „Przed ostatnim wielkim wyścigiem obejrzałem oś królewskiego rydwanu, jak zawsze, przed świtem. Ktoś ją podpiłował od spodu, tam, gdzie nie widać, tak żeby pękła na trzecim nawrocie, przy pełnym biegu. Gdybym nie był przesądny i nie oglądał wszystkiego trzy razy, leżałbym teraz w nekropolii. Królowa każe milczeć. Ja nie umiem milczeć, kiedy ktoś chce mnie zabić. Pomożesz?”
- „Tu, przy nawrocie, konie płoszą się bez powodu. Taraksippos, ten, który płoszy konie. Jedni mówią, że pod ołtarzem leży heros, inni, że to cień od nasypu. Ja nie wiem, co to jest. Wiem, że przed każdym biegiem kładę tu placek i wylewam wino. Nie zaszkodzi. A jak zaszkodzi, to nie mnie.”
- „Nawrót bierze się w lewo, ciasno. Lewego konia trzymasz krótko, prawemu popuszczasz wodze i krzyczysz na niego, bo on robi cały zakręt. Piasta ma prawie musnąć słup. Prawie. Nestor tak uczył syna pod Troją. Kto pierwszy minie słup, tego nikt nie dogoni. Kto uderzy w słup, ten już nigdzie nie jedzie.”
- „Ktoś wsunął na mnie tabliczkę. Ołowianą, do grobu w nekropolii, do tej szczeliny przy młodym zmarłym. „Wiążę język woźnicy, jego konie i jego ręce, żeby nie dojechał”. Imię zdrapane, ale wiem, że to ja. Od tygodnia ręce mi drżą przy wodzach. Nie wierzę w to. Wierzę na tyle, żeby drżały.”
- „A potem oś. Na treningu, na prostej, nie na nawrocie. Gdyby pękła na nawrocie, nie gadałbym z tobą. Harmatios mówi, że to nie było pęknięcie. Ja mówię, że to tabliczka. On mówi, że tabliczki nie mają piły.”
- „Królowa Eurydike przychodzi do stajni w dzień wyścigu i głaszcze konie. Mnie nie głaszcze. Wieniec bierze ona, rany biorę ja. Tak jest dobrze, mówią. Kyniska ze Sparty też nigdy nie stanęła na rydwanie, a ma posąg w Olimpii.”
- „Młody Ktesias ma ręce. Patrzę, jak prowadzi cudze konie po padoku. Za dziesięć lat będzie lepszy ode mnie. Jak dożyje. Woźnice dożywają rzadziej niż konie.”
- „Nocą nie śpię przed biegiem. Leżę w kwaterze i jadę cały wyścig w głowie, dwanaście okrążeń, dwadzieścia cztery nawroty. W głowie nigdy nie przegrywam. W głowie ręce mi nie drżą.”
- „Posejdon dostał swoją przystań. Posejdon Hippios, pan koni. I wiesz co? Od tamtej pory Aura nie płoszy się przy Taraksipposie. Mówcie, co chcecie. Ja wiem, komu dziękować.”
- „Atena wzięła port. Atena dała kiedyś ludziom wędzidło, wiesz? Bez wędzidła nie byłoby woźniców, tylko jeźdźcy, co spadają. Złożyłem jej placek. Posejdonowi też, na wszelki wypadek. Woźnica nie może mieć wrogów w niebie.”
- „Wylałeś wino za mnie, nocą, przy ołtarzu. Ręce dalej drżą. Ale rano, jak brałem wodze, drżały mniej. Może przez ciebie, może przez wino, może przez Taraksipposa. Woźnicy wszystko jedno, byle trzymał.”
- „Posąg przy wejściu. Splunąłem na niego dziś rano, pierwszy raz w życiu na Zeusa. Ty mi uratowałeś skórę. Moje ręce są twoje na torze, kiedy tylko zechcesz.”
- „Dziewięć razy wygrałem i dziewięć razy jestem na dole tablicy, małymi literami, kredą, którą zmywa pierwszy deszcz. Nie chcę posągu. Chcę, żeby ktoś raz napisał moje imię farbą. A jak już ma być posąg, to niech będą konie. One biegną, ja tylko trzymam lejce. Właściciel w tym czasie je figi w loży.”
- „Twarz właściciela na cokole, a ja dalej kredą na dole tablicy. Takie prawo. Przynajmniej brąz nie pęknie, słyszałem, że to twoja sprawka.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria