Aktor Neoptolemos
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ten Neoptolemos.”
- „Mi-mi-mi…”
- „Gardło!”
Prośby
- Flakon dla perfumiarki (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Aktor Neoptolemos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Poznajesz mnie, prawda? Nie mów, że nie, złamiesz mi serce, a ono jest moim drugim najlepszym narzędziem po głosie. Neoptolemos. Tragik. Ten Neoptolemos.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Neoptolemos. Tragik. Grałem Agamemnona, Edypa, Kreona i dwa razy Antygonę, kiedy chłopak zachorował. Ten Neoptolemos, jak mówią. Ja tylko powtarzam.
- Czym się zajmujesz?
- Gram. W teatrze królów i bogów, na ucztach w pałacu pieśni do liry. Za uczty płacą lepiej, za teatr dają wieńce. Wieńce są ładniejsze, ale się nie jedzą.
- Co tu w okolicy?
- Peloria ma najlepszą akustykę po tej stronie morza. Szepnę na orchestrze, słyszą w ostatnim rzędzie. Szepnę w pałacu, słyszy cały dwór. To akurat gorzej.
- Masz rodzinę?
- Ojciec był kowalem i do dziś mówi, że mam za miękkie ręce. Ma rację. Rąk aktor nie potrzebuje, potrzebuje gardła.
- Czego się boisz?
- Chrypki. I tego, że kiedyś znów ktoś poprosi o tamtą pieśń z uczty.
- O czym marzysz?
- Zagrać w Atenach, w teatrze Dionizosa, przed siedemnastoma tysiącami ludzi. I żeby Myrrhine siedziała w pierwszym rzędzie i nie była na mnie zła.
- Co lubisz jeść?
- Ciepła woda z miodem, rano, w południe i wieczorem. Do tego cokolwiek, byle nie orzechy. Orzechy drapią.
- Smoki istnieją?
- Grałem smoka raz, w komedii. Z tyłu. Ktoś inny grał przód. Od tamtej pory wierzę, że smok to dwóch ludzi, którzy się nie lubią.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Najpierw dobra maska od Faniasa, taka tylko dla mnie. Potem perły dla Myrrhine. Potem znowu maska.
- Znasz jakiś dowcip?
- Aktor wchodzi na scenę i mówi: jestem królem! Ktoś z widowni: a gdzie straż? Aktor: przyjdzie w trzecim akcie. Ludzie się śmiali. W Pelorii się z tego nie śmieją.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Gardło suche. Woda z miodem, szybko!
deszcz: Deszcz! Wilgoć zabija głos. Nie odzywam się do wieczora.
mgła: Mgła od morza. Dobra dla gardła, zła dla włosów. - Co o mnie myślisz?
- Nie poznajesz mnie? Naprawdę? No to teraz już znasz.
Słyszałem o tobie. Masz dobrą sylwetkę na scenę. Gorzej z głosem, ale to się ćwiczy.
Lubię cię. Słuchasz do końca, nawet jak mówię długo. To się rzadko zdarza.
Ludzie mówią o tobie częściej niż o mnie. Nie wiem, czy to wybaczę. - O sąsiadach
- Perfumiarka Myrrhine: Zazdrosna jak Erynie, pachnie jak ogród. Nie umiem bez niej wytrzymać.
Poeta Ariston: Dobry poeta, za dużo się martwi. Ja mam rolę w głowie.
Maskarz Fanias: Robi maski, w których wyglądam lepiej. Uczciwie mówi, że wyglądam lepiej bez nich. Chyba kłamie.
Królowa Eurydike: Słucha na ucztach bez uśmiechu. Najtrudniejsza publiczność w mieście.
Inne tematy
- „Grałem na uczcie w pałacu w noc przed śmiercią starego króla. Król poprosił o coś wesołego, a ja zaśpiewałem pieśń o tym, że śmierć chodzi cicho i przychodzi po tych, którym się najlepiej wiedzie. Myślałem, że to piękne. Królowi się podobało, bił brawo. Rano już nie żył. Od tamtej pory nie śpiewam tej pieśni. Nawet jak płacą podwójnie.”
- „Głos trzeba hartować jak żelazo. Rano płukanie gardła ciepłą wodą z miodem, potem ćwiczenia na wydechu, potem cisza do południa. Myślisz, że to łatwe, nie mówić do południa? Dla mnie to tortura gorsza niż u Prometeusza.”
- „Myrrhine, perfumiarka z Drogi Karawan. Pachnie mirrą i różą, i jest zazdrosna jak cała drużyna Erynii. Ostatnio o królową, bo gram na ucztach w pałacu. O królową! Królowa patrzy na mnie jak na lirę, która za głośno gra.”
- „Ariston rozpacza, bo zginęła mu tragedia. Ja swoją rolę mam w głowie: pierwsze trzy sceny, każde słowo. Gdyby mnie ktoś zapytał, mógłbym zagrać połowę bez niego. Nikt mnie nie pyta.”
- „Wieczorem gram na ucztach w pałacu, a potem idę… gdzie indziej. Gdzie, to już nie twoja sprawa. Pachnie tam różą.”
- „Deszcz! Gardło! Nie mów do mnie, nie każ mi odpowiadać. Mrugnę raz na tak, dwa razy na nie.”
- „Święto pod regułami Apollina. Sędziowie z urn, żadnych okrzyków z widowni. Ładnie. Tylko kto mi teraz rzuci wieniec w połowie monologu? Reguły nie rzucają wieńców.”
- „Od kiedy zaniosłeś flakon, Myrrhine zostawia mi na progu płatki róży. Nic nie mówi, tylko płatki. Wiesz, co to znaczy u perfumiarki? Że jeszcze mnie nie otruła. Romans idzie świetnie.”
- „Nie patrz tak, ja nie kradnę sztuk, ja je gram. Ale coś ci powiem. Tydzień przed kradzieżą przyszedł do mnie chłopak z pałacu, paź, i pytał, w której scenie chór pyta, kto trzymał drzwi otwarte. Myślałem, że to wielbiciel. Powiedziałem mu: w trzeciej, na samym końcu, jedna karta. Teraz myślę, że to nie był wielbiciel.”
- „Rada trzyma sztukę w skrzyni. Gram teraz pijanego kupca w komedii Aristona. Lepiej płacą za śmiech.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria