Tkaczka Melo
Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie trącaj ciężarków.”
- „Szafran i biel.”
- „Krosno stuka.”
Sprzedaje
Prośby
- Wełna na peplos (poziom 26)
- Gdzie leży Deksandros (poziom 20)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Tkaczka Melo kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Wejdź, tylko nie trącaj ciężarków, bo mi się osnowa rozjedzie. Melo. Tkam. Teraz tkam peplos dla Ateny na procesję, więc jak ktoś mi zaplącze nić, to nie mnie się naraża, tylko bogini.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Melo, tkaczka spod akropolu. Wdowa po Deksileosie, jeźdźcu. Teraz tkam peplos dla Ateny.
- Czym się zajmujesz?
- Przędę, tkam, farbuję. Płótno na sprzedaż, wełnę na zimę, a od jesieni peplos dla bogini na procesję. Krosno pionowe, ciężarki na dole, ja przed nim od świtu do lampy.
- Co tu w okolicy?
- Pod akropolem wszyscy wszystko słyszą. Mnie słychać po krośnie. Jak przestanie stukać, sąsiadki zaraz pukają, czy żyję.
- Masz rodzinę?
- Mąż zginął przy Bramie Lądowej, w dwudziestym roku życia. Dzieci nie zdążyliśmy mieć. Mam krosno po matce i ciężarki z moim znakiem. I stelę na grobie, pod którą nikt nie leży.
- Czego się boisz?
- Że skończę peplos i nie będę miała, co tkać. Długie zimy przędę dla siebie. Dla siebie się nie chce.
- O czym marzysz?
- Żeby na procesji wiatr rozwiał peplos tak, że wszyscy zobaczą Atenę z włócznią. I żeby ktoś w tłumie powiedział: to tkała Melo.
- Co lubisz jeść?
- Soczewica z cebulą. Gotowałam ją jemu. Teraz gotuję sobie, w tym samym garnku, tylko mniej.
- Smoki istnieją?
- Na peplosie jest gigant z wężami zamiast nóg. Prawie smok. Tkałam go tydzień. Jak istnieją, niech wyglądają lepiej niż mój.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Szafran. Cały worek. Nikt w Pelorii nie tka w szafranie, bo za drogi. Ja bym tkała tylko w szafranie.
- Znasz jakiś dowcip?
- Mąż mówił: żona tka, mąż jeździ, koń płaci. Śmiał się z tego dwadzieścia lat. Ja też. Teraz śmieję się sama i to już nie to samo.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Farba schnie równo. Dobry dzień na szafran.
deszcz: Deszcz. Nić ciężka, nie tkam. Przędę i liczę.
mgła: Mgła. Wełna pachnie owcą. Lubię ten zapach. - Co o mnie myślisz?
- Nie trącaj ciężarków, proszę.
Słyszałam o tobie od Szymona. Podobno dużo chodzisz.
Ty pomagasz ludziom. Mój mąż też pomagał. Uważaj na bramy.
Gdybym tkała peplos dla ludzi, a nie dla bogów, byłbyś na nim. W lewym dolnym rogu. - O sąsiadach
- Szewc Szymon: Ma na półce sandały męża. Wiem. Nie mogę po nie pójść. Jeszcze nie.
Płaczka Ismene: Płakała na pogrzebie Deksileosa za cztery drachmy. Szczerze. Znała go, bo wcześniej pytała. Dobra kobieta.
Gramatysta Lamprokles: Gramatysta. Powinien trzymać Teo i Korę w szkole. Wtedy nie ginęłyby mi ciężarki.
Kapłanka Ateny Lampito: Kapłanka Ateny. Przychodzi oglądać peplos i milczy. To dobre milczenie.
Weteran Fobos: Weteran. Był pod Bramą Lądową z moim mężem. Raz mi powiedział, jak było. Więcej nie pytam.
Inne tematy
- „Peplos tkam od jesieni. Szafranowy, ze wzorem: bogowie biją się z gigantami. Atena w środku, z włócznią. Dziewczynki z Arreforionu na akropolu zaczęły pierwszy rząd, tak każe zwyczaj, a ja robię resztę. Wełna musi być biała jak mleko, bo farba lubi czystą. Owce z wyspy dają szarą.”
- „Mój mąż, Deksileos, był jeźdźcem. Miał dwadzieścia lat, kiedy przyszli ludzie z gór i zginął przy Bramie Lądowej. Miasto pochowało go razem z innymi we wspólnym grobie dla poległych. A ja postawiłam mu stelę na naszym grobie przy Drodze Grobów: jeździec na koniu, wróg pod kopytami. Obok leży nasza suka, Lampas. Pod jej kamieniem przynajmniej ktoś leży. Pod jego nikt. Koń przeżył, wiesz? Ciągnie teraz wozy z rudą pod kuźniami.”
- „Widzisz te ciężarki na dole? Gliniane, każdy z moim znakiem: mała sowa. Jeden zginął w zeszłym miesiącu. Pewnie dzieci. Teo i Kora biegają tędy do agory i wszystko, co leży, uważają za skarb. Lamprokles powinien ich trzymać w szkole. Nie trzyma.”
- „Ismene, płaczka od rybaków, płakała na pogrzebie Deksileosa. Za cztery drachmy, szczerze. Myślałam, że to oszustwo. A ona płakała tak, jakby go znała. Potem mi powiedziała, że znała. Każdego, kogo opłakuje, zna, bo wcześniej pyta. Dobra kobieta. Droga, ale dobra.”
- „Nocą tkam przy lampie, bo w dzień ludzie przychodzą gadać. Krosno stuka, jakby ktoś chodził po domu. Lubię ten dźwięk. Udaję, że to on wrócił z koniem i szuka w ciemności sandałów.”
- „Deszcz. Wełna wilgotnieje i nić staje się ciężka. Nie tkam w deszczu, przędę. Siadaj, potrzymasz kłębek. Nie gadaj tylko, bo zgubię rachunek.”
- „Wełna od satyrów, wyprana trzy razy w źródle. Biała jak mleko, mówiłam. Farba weszła w nią jak w gąbkę. Atena na peplosie ma teraz włócznię takiego koloru, jakiego nikt w Pelorii nie widział. Na procesji pokażę ci, gdzie jest twój kawałek. Lewy dolny róg.”
- „Atena wygrała przystań. Wiedziałam. Kapłanka Lampito przyszła wczoraj zobaczyć peplos i dotknęła sowy na brzegu. Mówi, że bogini lubi, jak się o niej pamięta, zanim wygra. Tkałam od jesieni. Pamiętałam.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria
Szata ucznia
Szata maga