Strona gryGraj ▸

Melitta

Tylko w dzień.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Melitta kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Sól, ryby suszone, sól z ziołami, sól na pogrzeb, sól na wesele! Ach, nowa twarz. Melitta. Wszystko, co słone w dzielnicy rybaków, jest moje. Siadaj, poczęstuję cię oliwką. Tak, za darmo. Za darmo dostajesz pierwszą. Potem już się znamy.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Melitta. Sól i ryby w dzielnicy rybaków. Wszystko, co słone, jest moje. Reszta to nie twoja sprawa, kochanie.
Czym się zajmujesz?
Kupuję sól od warzelników, ryby od rybaków, suszę, solę, sprzedaję. Do karczmy, do pałacu, na statki. Płacę w terminie. Ludzie mnie lubią. Prawie wszyscy.
Co tu w okolicy?
Rybacy, suszarnia, rozstaje, port za rogiem. Dużo łodzi, dużo ludzi, mało pytań. Najlepsza dzielnica do życia, jak się umie żyć.
Masz rodzinę?
Mąż był żeglarzem. Wypłynął i nie wrócił, ale nie utonął. Po prostu nie wrócił. Zostałam z długami i solą. Długi spłaciłam. Sól została.
Czego się boisz?
Agoranomosa z miarką i ludzi, którzy liczą pazury sowom. I nudy. Nuda jest najgorsza.
O czym marzysz?
Dom w dzielnicy kupców, z perystylem i fontanną. Patrzeć z góry na port i wiedzieć, które łodzie są moje.
Co lubisz jeść?
Wszystko, byle nie solone. Sól mam w ustach od trzydziestu lat. Daj mi figę, świeżą, słodką, to cię pokocham.
Smoki istnieją?
Jak smok ma skarb, to skarb musi gdzieś odpłynąć. A jak musi odpłynąć, to potrzebuje łodzi. Przyprowadź mi smoka, porozmawiamy o cenie.
Co zrobisz z workiem złota?
Przeliczyłabym go. Dwa razy. Sprawdziłabym, czy sowy mają po cztery pazury. A potem bym go rozmieniła, zanim ktoś inny zdąży sprawdzić.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi agoranomos i pyta: skąd masz tyle nowych monet? Mówię: z soli, panie. Sól jest biała, a monety błyszczą, wszystko się zgadza. Odszedł. Pewnie liczy do dziś.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Ryby schną, sól się sprzedaje. Piękny dzień.
deszcz: Deszcz. Sól pod dach, ludzie pod dach. W deszczu nikt nie patrzy na zatokę.
mgła: Mgła. Zły dzień dla soli. Dobry dla tych, którzy wolą nie być widziani. Ja jestem od soli.
Co o mnie myślisz?
Nowa twarz. Weź oliwkę. Pierwsza za darmo.
Słyszałam o tobie. Ludzie mówią, że umiesz trzymać język za zębami. To dobrze.
Lubię cię. Już się znamy. To znaczy, że mi ufasz, a ja tobie. Prawie.
O tobie mówią w całym porcie. Uważaj. Kto jest sławny, ten jest widoczny. Ja wolę być niewidoczna i bogata.
O sąsiadach
Krenofylaks Aristokles: Strażnik fontann. Przychodzi do mojej studni z miarką. Uparty jak muł. Zjadł moje ryby, a dalej przychodzi.
Rybak Lykon: Mój chłopak od suszenia. Dobry, cichy, nie pyta. Takich ludzi trzeba trzymać blisko.
Gramatysta Lamprokles: Kupuje sól co tydzień. Zostawia tabliczki. Słodki człowiek pod tą rózgą. Nie mów mu, że wiem.
Karczmarka Ione: Karczmarka. Bierze ode mnie sól i nie zagląda do worków. Rozsądna kobieta.
Płaczka Ismene: Płaczka. Zna wszystkich martwych. Ja wolę znać żywych. Każda ma swój interes.

Inne tematy

  • „Sól to złoto biednych. Bez soli nie ma suszonej ryby, bez suszonej ryby nie ma zimy, bez zimy nie ma wiosny. Widzisz? Ja trzymam Pelorię przy życiu, a archont nawet nie wie, jak mam na imię. I dobrze. Kto zna moje imię, zaraz chce rabatu.”
  • „Piwnica? Moja piwnica jest głęboka, bo sól lubi chłód. Beczki, worki, trochę wina od kuzyna. Nic ciekawego. A jakby ktoś pytał, to w ogóle nic. Ty nie pytasz, prawda? Nie, ty jesteś mądry. Weź jeszcze oliwkę.”
  • „Płacę ludziom zawsze w terminie, nowiutkimi sowami. Błyszczą jak rybie łuski. Agoranomos na agorze ostatnio zagląda wszystkim w monety, liczy pazury sowie, wyobrażasz sobie? Pazury! Jakby sowa nie mogła mieć gorszego dnia. Ja tam nie liczę. Sowa to sowa.”
  • „Aristokles od fontann przychodzi z miarką do mojej studni i patrzy na mnie jak na zatkaną rurę. Mówię mu: studnia nad morzem jest słona, bogowie tak chcieli. On na to, że bogowie nie kopią studni. Uparty jak muł. Przyniosłam mu ryb. Zjadł. Dalej przychodzi.”
  • „Lamprokles, ten surowy od liter. Przychodzi co tydzień po sól. Jeden woreczek, zawsze ten sam, i zawsze zapomina reszty. Wczoraj zostawił mi na ladzie tabliczkę. Zatartą. Ale nie do końca. Ładnie pisze ten człowiek. O soli.”
  • „Nocą? Nocą śpię, jak każda porządna kobieta. A jak nie śpię, to liczę worki. A jak nie liczę worków, to ciebie to nie obchodzi, kochanie. Idź spać.”
  • „Mgła! Ryby nie schną, sól wilgotnieje. Zły dzień dla soli. Dobry dzień dla łodzi, które nie chcą, żeby je widzieć. Tak mówią rybacy. Ja tam nie wiem, ja jestem od soli.”
  • „Już ich nie ma. Tych od groty. Nie moi, mówiłam, nowi, z tatuażami, co strzelali do każdego cienia. Teraz w piwnicy jest cicho, a ja mam spokój i towar. Lubię cię. Powiem ci jedno: jak kiedyś agoranomos zapyta, skąd sowy mają trzy pazury, ty nic nie wiesz. Dobrze? Widzisz, już się znamy.”
  • „Ione wzięła? Nie zaglądała do środka? To dobrze. Ione jest rozsądna. Ty też. Rozsądni ludzie żyją w Pelorii długo i mają dużo soli.”
  • „Wspólnik. Ładne słowo. Odbieraj swoje u mnie, raz na dzień, i nic nie wiesz, pamiętasz?”
  • „Nie moi, mówiłam ci. Przyszli do mnie z nożem przy pasie i powiedzieli, że od nowiu moja piwnica jest ich. Że mam się cieszyć, bo po Hermai i tak nikt nie będzie liczył worków. Po Hermai, rozumiesz? Igrzyska. Nie wiem, co to znaczy, kochanie, i nie chcę wiedzieć. Ale nie lubię, jak mi ktoś mówi, że moja piwnica jest jego.”
  • „Płacę Kapniasowi dwa procent. Dwa procent! Za to, że już i tak nie patrzył. Wiesz, ile to jest od kosza? Garść. Garść za garścią. Dobrze, że chociaż obcych nie ma.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria