Melitta
Tylko w dzień.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Sól, ryby, sól!”
- „Weź oliwkę.”
- „Sowa to sowa.”
Sprzedaje
Prośby
- Obcy w piwnicy (poziom 24)
- Worek soli dla Ione (poziom 20)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Melitta kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Sól, ryby suszone, sól z ziołami, sól na pogrzeb, sól na wesele! Ach, nowa twarz. Melitta. Wszystko, co słone w dzielnicy rybaków, jest moje. Siadaj, poczęstuję cię oliwką. Tak, za darmo. Za darmo dostajesz pierwszą. Potem już się znamy.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Melitta. Sól i ryby w dzielnicy rybaków. Wszystko, co słone, jest moje. Reszta to nie twoja sprawa, kochanie.
- Czym się zajmujesz?
- Kupuję sól od warzelników, ryby od rybaków, suszę, solę, sprzedaję. Do karczmy, do pałacu, na statki. Płacę w terminie. Ludzie mnie lubią. Prawie wszyscy.
- Co tu w okolicy?
- Rybacy, suszarnia, rozstaje, port za rogiem. Dużo łodzi, dużo ludzi, mało pytań. Najlepsza dzielnica do życia, jak się umie żyć.
- Masz rodzinę?
- Mąż był żeglarzem. Wypłynął i nie wrócił, ale nie utonął. Po prostu nie wrócił. Zostałam z długami i solą. Długi spłaciłam. Sól została.
- Czego się boisz?
- Agoranomosa z miarką i ludzi, którzy liczą pazury sowom. I nudy. Nuda jest najgorsza.
- O czym marzysz?
- Dom w dzielnicy kupców, z perystylem i fontanną. Patrzeć z góry na port i wiedzieć, które łodzie są moje.
- Co lubisz jeść?
- Wszystko, byle nie solone. Sól mam w ustach od trzydziestu lat. Daj mi figę, świeżą, słodką, to cię pokocham.
- Smoki istnieją?
- Jak smok ma skarb, to skarb musi gdzieś odpłynąć. A jak musi odpłynąć, to potrzebuje łodzi. Przyprowadź mi smoka, porozmawiamy o cenie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Przeliczyłabym go. Dwa razy. Sprawdziłabym, czy sowy mają po cztery pazury. A potem bym go rozmieniła, zanim ktoś inny zdąży sprawdzić.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi agoranomos i pyta: skąd masz tyle nowych monet? Mówię: z soli, panie. Sól jest biała, a monety błyszczą, wszystko się zgadza. Odszedł. Pewnie liczy do dziś.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Ryby schną, sól się sprzedaje. Piękny dzień.
deszcz: Deszcz. Sól pod dach, ludzie pod dach. W deszczu nikt nie patrzy na zatokę.
mgła: Mgła. Zły dzień dla soli. Dobry dla tych, którzy wolą nie być widziani. Ja jestem od soli. - Co o mnie myślisz?
- Nowa twarz. Weź oliwkę. Pierwsza za darmo.
Słyszałam o tobie. Ludzie mówią, że umiesz trzymać język za zębami. To dobrze.
Lubię cię. Już się znamy. To znaczy, że mi ufasz, a ja tobie. Prawie.
O tobie mówią w całym porcie. Uważaj. Kto jest sławny, ten jest widoczny. Ja wolę być niewidoczna i bogata. - O sąsiadach
- Krenofylaks Aristokles: Strażnik fontann. Przychodzi do mojej studni z miarką. Uparty jak muł. Zjadł moje ryby, a dalej przychodzi.
Rybak Lykon: Mój chłopak od suszenia. Dobry, cichy, nie pyta. Takich ludzi trzeba trzymać blisko.
Gramatysta Lamprokles: Kupuje sól co tydzień. Zostawia tabliczki. Słodki człowiek pod tą rózgą. Nie mów mu, że wiem.
Karczmarka Ione: Karczmarka. Bierze ode mnie sól i nie zagląda do worków. Rozsądna kobieta.
Płaczka Ismene: Płaczka. Zna wszystkich martwych. Ja wolę znać żywych. Każda ma swój interes.
Inne tematy
- „Sól to złoto biednych. Bez soli nie ma suszonej ryby, bez suszonej ryby nie ma zimy, bez zimy nie ma wiosny. Widzisz? Ja trzymam Pelorię przy życiu, a archont nawet nie wie, jak mam na imię. I dobrze. Kto zna moje imię, zaraz chce rabatu.”
- „Piwnica? Moja piwnica jest głęboka, bo sól lubi chłód. Beczki, worki, trochę wina od kuzyna. Nic ciekawego. A jakby ktoś pytał, to w ogóle nic. Ty nie pytasz, prawda? Nie, ty jesteś mądry. Weź jeszcze oliwkę.”
- „Płacę ludziom zawsze w terminie, nowiutkimi sowami. Błyszczą jak rybie łuski. Agoranomos na agorze ostatnio zagląda wszystkim w monety, liczy pazury sowie, wyobrażasz sobie? Pazury! Jakby sowa nie mogła mieć gorszego dnia. Ja tam nie liczę. Sowa to sowa.”
- „Aristokles od fontann przychodzi z miarką do mojej studni i patrzy na mnie jak na zatkaną rurę. Mówię mu: studnia nad morzem jest słona, bogowie tak chcieli. On na to, że bogowie nie kopią studni. Uparty jak muł. Przyniosłam mu ryb. Zjadł. Dalej przychodzi.”
- „Lamprokles, ten surowy od liter. Przychodzi co tydzień po sól. Jeden woreczek, zawsze ten sam, i zawsze zapomina reszty. Wczoraj zostawił mi na ladzie tabliczkę. Zatartą. Ale nie do końca. Ładnie pisze ten człowiek. O soli.”
- „Nocą? Nocą śpię, jak każda porządna kobieta. A jak nie śpię, to liczę worki. A jak nie liczę worków, to ciebie to nie obchodzi, kochanie. Idź spać.”
- „Mgła! Ryby nie schną, sól wilgotnieje. Zły dzień dla soli. Dobry dzień dla łodzi, które nie chcą, żeby je widzieć. Tak mówią rybacy. Ja tam nie wiem, ja jestem od soli.”
- „Już ich nie ma. Tych od groty. Nie moi, mówiłam, nowi, z tatuażami, co strzelali do każdego cienia. Teraz w piwnicy jest cicho, a ja mam spokój i towar. Lubię cię. Powiem ci jedno: jak kiedyś agoranomos zapyta, skąd sowy mają trzy pazury, ty nic nie wiesz. Dobrze? Widzisz, już się znamy.”
- „Ione wzięła? Nie zaglądała do środka? To dobrze. Ione jest rozsądna. Ty też. Rozsądni ludzie żyją w Pelorii długo i mają dużo soli.”
- „Wspólnik. Ładne słowo. Odbieraj swoje u mnie, raz na dzień, i nic nie wiesz, pamiętasz?”
- „Nie moi, mówiłam ci. Przyszli do mnie z nożem przy pasie i powiedzieli, że od nowiu moja piwnica jest ich. Że mam się cieszyć, bo po Hermai i tak nikt nie będzie liczył worków. Po Hermai, rozumiesz? Igrzyska. Nie wiem, co to znaczy, kochanie, i nie chcę wiedzieć. Ale nie lubię, jak mi ktoś mówi, że moja piwnica jest jego.”
- „Płacę Kapniasowi dwa procent. Dwa procent! Za to, że już i tak nie patrzył. Wiesz, ile to jest od kosza? Garść. Garść za garścią. Dobrze, że chociaż obcych nie ma.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria
Ryby suszone z Pelorii
Oliwki z Pelorii