Strona gryGraj ▸

Tkaczka Melantho

W niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Tkaczka Melantho kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Uwaga na ciężarki, jak nadepniesz, zerwie się osnowa i zaczynam od nowa. Melantho, tkaczka. Tkam płótno na żagle i wełnę na płaszcze. Krosno stoi, ja stoję, i tak cały dzień.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Melantho, tkaczka. Wdowa po żeglarzu, matka dwóch chłopaków, którzy chcą pływać. Nie puszczam.
Czym się zajmujesz?
Krosno pionowe, ciężarki z gliny na dole, osnowa, wątek, i tak od świtu. Płótno na żagle dla portu, wełna na płaszcze dla miasta, czasem purpurowe nici dla złotniczki. W Pelorii każda kobieta tka, ale żagle tylko ja.
Co tu w okolicy?
Droga Karawan pachnie mirrą od Myrrhine, ziołami od Fyllis i kozą ode mnie. Ludzie mówią, że to najładniej pachnąca ulica w mieście. Moja część mniej.
Masz rodzinę?
Mąż został w cieśninie. Synowie mają dwanaście i czternaście lat. Starszy już zna wiatry lepiej niż Nikias. To mnie przeraża.
Czego się boisz?
Wiru w cieśninie. I tego, że któregoś dnia przyjdzie żaglomistrz i powie, że mój żagiel pękł.
O czym marzysz?
Utkać peplos dla Ateny. Jeden raz. Pokazać Melo, jak się tka gigantów, żeby Atena miała włócznię jak trzeba.
Co lubisz jeść?
Zupa z soczewicy i chleb z kozim serem od Hermii. Hermia zawsze daje więcej, niż płacę.
Smoki istnieją?
Nie wierzę. Wierzę w wir. Wir jest gorszy niż smok, bo smoka przynajmniej widać.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłabym synom ziemię daleko od morza. Niech sieją jęczmień. Pewnie i tak by uciekli do portu.
Znasz jakiś dowcip?
Tkaczka pyta męża: co wolisz, płaszcz czy żagiel? Mąż: żagiel. Tkaczka: to śpij pod żaglem. Spał, przez tydzień. Mój mąż. Potem wrócił do płaszcza.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Dobra pogoda na wybielanie płótna. Rozwieszam na dachu.
deszcz: Deszcz! Wełna mi moknie, cała tkalnia pachnie kozą.
mgła: Mgła. Synowie chcą iść do portu. Nie puszczam.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Uważaj na ciężarki, nie depcz.
Słyszałam o tobie. Utkałabym ci płaszcz. Mocny.
Lubię cię. Masz spokojne ręce. Przydałbyś się przy krośnie.
Moi synowie chcą być tacy jak ty. Lepiej to niż żeglarze.
O sąsiadach
Pasterka Hermia: Za dobra do handlu. Najlepsza wełna i najgorsza ręka do pieniędzy.
Złotniczka Chryseis: Złotniczka. Bierze moje nici i płaci od razu. Rzadka cnota.
Kapitan Nikias: Pływał z moim mężem. Teraz omija cieśninę o złej porze. Nauczył się. Za późno dla nas.
Perfumiarka Myrrhine: Pachnie różą przez całą ulicę. Moja wełna przy niej pachnie jeszcze bardziej kozą.

Inne tematy

  • „Płótno na żagle musi być gęste jak sito, które nie przepuszcza nawet mąki. Żaglomistrz w porcie bierze ode mnie każdy kawałek i ciągnie, aż trzeszczy. Jak nie pęknie, płaci. Jak pęknie, płacę ja, bo ktoś mógłby na tym utonąć.”
  • „Mój mąż pływał z Nikiasem, zanim Nikias nauczył się wiru. Żagiel pękł w cieśninie. Nie mój żagiel. Od tamtej pory tkam żagle sama i każdy ciągnę dwa razy, zanim oddam.”
  • „Wełnę biorę od Hermii z gajów. Najlepsza w okolicy, choć satyry kradną jej kozy, a kozy zostawiają pół runa na krzakach. Hermia jest za dobra do handlu. Wiosną dała mi wełnę na kredę, a potem jeszcze przeprosiła, że nie umyta.”
  • „Melo spod akropolu tka peplos dla Ateny na Panatenaje. Co roku. Co roku źle. Szafran za blady, a w scenie z gigantami Atena ma za krótką włócznię. Mówię jej to. Ona mówi, że ja tkam szmaty na łodzie. No i tkam. Szmaty, które trzymają wiatr.”
  • „Nocą krosno stoi i ja wreszcie siedzę. Przędę przy lampie. Ręce muszą coś robić, bo inaczej myślę o cieśninie.”
  • „Deszcz! Wełna wilgotnieje i pachnie kozą. Cała tkalnia pachnie kozą. Hermia mówi, że to zapach domu. Hermia ma dziwny dom.”
  • „Słyszałam, że w sporze o przystań stanąłeś za Ateną. To teraz Melo będzie chodzić dumna jak paw, bo tka dla Ateny. Dziękuję ci bardzo. Naprawdę. Wielkie dzięki.”
  • „Hermia przysłała mi dziś ser. Za zapłatę za wełnę. Czyli znowu jestem winna. Tak się handluje z dobrymi ludźmi: człowiek traci na wszystkim i jest zadowolony.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria