Mincerz Lysimachos
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Sto dwanaście, sto trzynaście…”
- „Cztery pazury, nie trzy.”
- „Nie podchodź, liczę.”
Prośby
- Sowa o trzech pazurach (poziom 28)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Mincerz Lysimachos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie podchodź bliżej, liczę. Sto dwanaście, sto trzynaście… Dobra, możesz. Lysimachos, mincerz. Biję sowy dla miasta. Policz mi palce, jak chcesz. Dziewięć. Dziesiąty został w prasie, ten wskazujący. Teraz pokazuję drogę środkowym i ludzie się obrażają.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Lysimachos, mincerz. Biję sowy w mennicy. Dziewięć palców, cztery pazury na każdej sowie. Tak się liczy w mojej robocie.
- Czym się zajmujesz?
- Rano biorę pręty z brązu, ważę, tnę na krążki, grzeję i biję stemplem. Wieczorem liczę, ile wyszło. Rada sprawdza raz w miesiącu, ja codziennie dwa razy.
- Co tu w okolicy?
- Z mennicy widać fontannę i agoranomion. Tyle mi wystarczy. Reszta miasta to miejsca, gdzie ludzie wydają moją robotę.
- Masz rodzinę?
- Żona, ta od fontanny, i trzy córki. Każda liczy szybciej ode mnie. Mówię im, że to po mnie. Żona mówi, że po niej.
- Czego się boisz?
- Prasy. Od tamtego razu. I tego, że ktoś kiedyś pokaże mi sowę, której nie umiem odróżnić od mojej.
- O czym marzysz?
- Wyryć kiedyś własny stempel. Nie sowę, coś nowego. Konia może. Rada mówi, że sowa jest dobra od stu lat i nie ma co zmieniać.
- Co lubisz jeść?
- Soczewica z cebulą. Twarda, prosta, do policzenia na łyżki. Nie, żartuję. Nie liczę soczewicy. Prawie nigdy.
- Smoki istnieją?
- Nie wierzę w nic, czego nie da się zważyć na dłoni. Ale gdyby smok przyniósł swoje złoto do przetopienia, przetopiłbym bez pytań.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Sprawdziłbym próbę. Potem przetopił na sowy, policzył i oddał radzie. Cudze złoto w mennicy to najgorsza rzecz, jaka może mi się przyśnić.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ile palców potrzeba mincerzowi? Dziesięć, żeby liczyć do dziesięciu. Ja liczę do dziewięciu i jeszcze nikt mnie nie oszukał na dziesiątym.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. W mennicy i tak gorąco od pieca, więc mi wszystko jedno.
deszcz: Deszcz. Brąz się nie moczy, ja się nie moczę. Piec grzeje.
mgła: Mgła. Wilgoć osiada na krążkach. Wycieram każdy. Każdy, mówię. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię. Pokaż sowę, którą płacisz.
Słyszałem o tobie. Płacisz prawdziwymi, to już coś.
Ty masz oko do monet. Mógłbyś liczyć przy mnie.
Gdyby rada kazała wybić sowę z czyjąś twarzą zamiast Ateny, wybrałbym twoją. Nie mów radzie. - O sąsiadach
- Agoranomos Teodoros: Uczciwy. Męczący, ale uczciwy.
Bankier Pasikles: Wierzy w lśnienie monet. Ja w wagę.
Strażnik nocny Pyrrhias: Stuka mi w drzwi co noc. Kiedyś zawołał „sto czternaście”. Nie wybaczę.
Cyklop Brontes: Cyklop z góry. Gdyby bił monety, każda byłaby idealna i ważyłaby jak cegła.
Garncarz Pamfilos: Maluje na wazach to, co Melitos śpiewa. Ja biję to, co rada każe. Obaj robimy cudze słowa w materiale.
Inne tematy
- „Rano brąz wchodzi do mennicy w prętach, ważony. Wieczorem wychodzi w krążkach, liczony. Rano i wieczorem stoję przy drzwiach i liczę. Jakby choć jednego krążka było za mało, nie śpię. Jak jest za dużo, nie śpię jeszcze bardziej.”
- „Palec? Prasa zjadła. Dwadzieścia lat temu, młody byłem, patrzyłem na dziewczynę przy fontannie zamiast na stempel. Dziewczyna wyszła za piekarza. Stempel został. Żona mówi, że dobrze mi tak, i ma rację, bo to ona była tą dziewczyną, tylko za piekarza wyszła jej siostra.”
- „Teodoros pokazał mi fałszywą sowę. Trzy pazury, ołów w brązie, lżejsza o włos. Ale wiesz, co mnie gryzie? Głowa Ateny na awersie jest dobra. Za dobra. Taki stempel ryje ktoś, kto rył prawdziwe. U nas ryje je stary Archestratos, rył, znaczy, bo pochowali go zimą. Przynajmniej tak mówią.”
- „Pasikles przychodzi pod mennicę, zanim otworzę. Chce pierwsze świeże sowy, bo lśnią, a ludzie chętniej biorą pożyczkę w lśniących. Bankier, który wierzy w lśnienie. Ja wierzę w wagę.”
- „Nocą mennica zamknięta na dwa zamki. Jeden klucz mam ja, drugi rada. Śnią mi się krążki. Toczą się po agorze, a ja liczę i nie mogę doliczyć. Rano zawsze się zgadza. W nocy nigdy.”
- „Twoja fałszywa sowa leży u mnie w szufladzie, pod kluczem. Oglądam ją wieczorami jak list od wroga. Ołów nie z naszej kopalni, cięższy, morski. Ktoś topi coś, co przypłynęło z daleka, i robi z tego Atenę.”
- „Teodoros cię przysłał, tak? Powiem ci to, czego jemu nie mówię, bo od razu poszedłby z łopatą. Głowę Ateny na tych sowach rył Archestratos. Poznaję po oku. Robił oko trochę za duże, jak u sowy, a nie u bogini, i śmiał się z tego. Archestratos umarł zimą. Byłem na pogrzebie. Trumny nie otwierali, bo zima, bo choroba, bo rodzina. Teraz myślę, że bardzo nie chcieli jej otwierać.”
- „Teodoros przynosi mi coraz to nowe fałszywe. Oko za duże, jak zawsze. Archestratos dalej żyje, a ty wiesz gdzie. Widzę to po tobie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria