Tesmotet Lysias
Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Woda leci.”
- „Biała czy czarna?”
- „Do rzeczy, proszę.”
Prośby
- Sztuczki mówców (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Tesmotet Lysias kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Przyszedłeś się sądzić czy popatrzeć? Popatrzeć wolno za darmo, do sądzenia trzeba mieć wroga. Lysias, tesmotet. Prowadzę sąd: losuję sędziów, napełniam klepsydrę i pilnuję, żeby mówcy kłamali w swoim czasie, a nie w cudzym.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Lysias, tesmotet. Jeden z sześciu archontów od praw. Prowadzę sąd. Wyroku nie wydaję, pilnuję, żeby wydali go uczciwie inni.
- Czym się zajmujesz?
- Przyjmuję skargi, wyznaczam dzień, losuję sędziów kleroterionem, nalewam wodę do klepsydry. Mówcy mówią, sędziowie głosują żetonami, ja liczę. I słucham kłamstw. Dużo kłamstw. Pięknie podanych.
- Co tu w okolicy?
- Dzielnica rady. Tu rada uchwala, sąd sądzi, archiwum pamięta, a prytan karmi. Gdyby miasto miało głowę, byłaby tu. Czasem myślę, że miasto ma głowę gdzie indziej.
- Masz rodzinę?
- Żona umarła dawno. Syn żyje. Daleko. Wyrok mówi, że jeszcze siedem lat. Liczę, jak Lysimachos krążki.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś przyjdzie do mnie sprawa, którą chciałbym przegrać dla jednej ze stron. Raz już przyszła. Nie przegrałem. Dalej się boję.
- O czym marzysz?
- Żeby klepsydra raz poczekała. Jedno zdanie dłużej. Nic więcej.
- Co lubisz jeść?
- Chleb i woda. Po trzydziestu latach patrzenia na klepsydrę wody piję mało. Wino rzadko. Wino robi z ludzi mówców.
- Smoki istnieją?
- Widziałem w sądzie ludzi gorszych niż smoki. Smok przynajmniej nie przysięga na bogów, że jest niewinny.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Oddałbym na trierę dla miasta. Ludzie, którzy wystawiają trierę, potem w sądzie opowiadają o tym przez całą mowę. Ja bym nie opowiadał. To byłaby moja zemsta.
- Znasz jakiś dowcip?
- Oskarżony mówi do sędziów: przysięgam, że mówię prawdę. Sędzia patrzy na klepsydrę: to proszę szybciej, bo prawda zajmuje mniej wody.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie. Sąd na dworze, sędziowie w słońcu. Krótsze mowy, szybsze wyroki.
deszcz: Deszcz. Klepsydra się przelewa od dachu, mowy dłuższe niż trzeba. Nienawidzę deszczu w sądzie.
mgła: Mgła. Sędziowie nie widzą mówcy, tylko go słyszą. Najuczciwsze wyroki zapadają we mgle. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Czysty, jak tabliczka przed rozprawą.
Słyszałem o tobie. Same dobre rzeczy. Zwykle to znaczy, że ktoś coś ukrywa.
Ty mówisz krótko i do rzeczy. W sądzie byłbyś groźny.
Gdybyś kiedyś stanął w sądzie, wylosowałbym sędziów uczciwie. I miałbym nadzieję. - O sąsiadach
- Sekretarz Filokrates: Najlepszy sekretarz w mieście. Milczy o tym, co trzeba.
Kupiec Hegestratos: Kupiec z drugą pożyczką na jeden statek. Widziałem już tę sprawę w sądzie. Z innym kupcem.
Celnik Kapnias: Celnik. Gdyby w Pelorii sądzono za przeszłość, nie miałby kiedy siedzieć przy stole.
Archont Kleon: Archont. Przemawia jak oskarżony, który wie, że wygra.
Kapłanka Ateny Lampito: Mówi, że Atena założyła pierwszy sąd. Jak tak, to wybaczam jej klepsydrę.
Inne tematy
- „To kleroterion. Kamień ze szczelinami. Sędziowie wkładają tabliczki z imionami, a ja wrzucam kostki do rurki z boku. Biała: ten rząd sądzi. Czarna: idzie do domu. Rano nikt nie wie, kto będzie sądził po południu. Nawet ja. Jedyna rzecz w Pelorii, której nie da się przekupić, bo jest z kamienia.”
- „Klepsydra. Dzban z rurką przy dnie. Mówca mówi, woda leci. Woda się kończy, mówca milknie. Raz jeden sprytny zatkał rurkę woskiem, żeby mówić dłużej. Mówił do zmroku. Przegrał. Sędziowie byli głodni, a głodny sędzia ma tylko jedno zdanie.”
- „Mój syn stanął tu, przed tym samym kamieniem. Fałszywa przysięga przy kupnie statku. Ja losowałem sędziów, ja nalałem wodę. Mówił dobrze, sam go uczyłem. Woda skończyła się w połowie zdania. Wygnanie na dziesięć lat. Nie wolno mi było nawet zatkać rurki palcem. Nie zatkałem. Czasem żałuję, że jestem uczciwy.”
- „Filokrates wie, który stary wyrok czytam najczęściej. Udaje, że nie wie. Lubię go za to bardziej niż za całe jego archiwum.”
- „Mówię ci jako sędzia, nie jako plotkarz. Od miesięcy do sądu nie wpływa nic z pałacu. Ani skarga o miedzę, ani o konia, ani o niewolnika. Ród, który zawsze się z kimś procesował, nagle żyje w zgodzie z całym światem. Kiedy wielcy przestają się sądzić, to znaczy, że szykują coś, czego sąd nie powinien zobaczyć.”
- „W dzień świąteczny sądu nie ma. Chodzę na molo i patrzę na statki z północy. Nie czekam na nikogo. Dziesięć lat to dużo. Patrzę, bo lubię statki.”
- „Znasz już sztuczki mówców. Uważaj teraz, bo zaczniesz je widzieć wszędzie: u archonta, u kupców, u kapłanów. To ciężki dar. Noszę go od trzydziestu lat i dalej nie umiem spokojnie wysłuchać żadnej przemowy na święcie.”
- „Prawdziwa pieśń o Aristeasie, tak? Gdyby to był proces, wygrałby świadek, którego nikt nie wezwał. Lew. Zawsze mówię: prawda przychodzi do sądu późno i bez adwokata. Za to zostaje najdłużej.”
- „Słyszałem, że sprawa pazi skończyła się bez sądu. Pamiętasz, co mówiłem: kiedy wielcy przestają się sądzić, coś szykują. Teraz już wiesz co. A sąd dalej nie wie.”
- „Skarga o morię leży u mnie, tak. Bez dowodów sędziowie uwierzą temu, kto lepiej mówi, a Damokrates mówi lepiej od Dafne i płaci lepiej od niej mówcom. Przynieś mi pień, świadka albo spis. Pień najlepiej. Pień nie ma krewnych i nie bierze pieniędzy.”
- „Skarga o pień, który rośnie. Podarłem ją. Pierwszy raz bogini rozwiązała mi sprawę, zanim zaczęła się w sądzie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria