Rybak Lykon
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ryby suszone, dwa obole!”
- „Ryba sucha nie śpiewa.”
- „Słyszysz? Nie śpiewa.”
Sprzedaje
Prośby
- Cisza na skałach (poziom 34)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Rybak Lykon kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ryby? Suszone, z rana, po dwa obole za sznur. Ale ty nie po ryby. Lykon. Rybak. To znaczy byłem rybakiem. Teraz suszę cudze ryby u Melitty, bo na morze nie wypływam.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Lykon. Byłem rybakiem. Teraz suszę cudze ryby u Melitty.
- Czym się zajmujesz?
- Rozwieszam ryby na sznurach, solę, odwracam, pilnuję, żeby mewy nie zjadły. Wieczorem pakuję w kosze. Melitta płaci w terminie. Więcej nie trzeba.
- Co tu w okolicy?
- Dzielnica rybaków. Chaty jednoizbowe, sieci na płotach, suszarnia, kapliczka z trzema twarzami na rozstajach. Pachnie solą i rybą. Pachnie domem.
- Masz rodzinę?
- Matka żyje, ojciec utonął dawno temu. Przyjaciel miał na imię Lykos. To prawie jak brat. Prawie nie liczy się, jak go zabraknie.
- Czego się boisz?
- Morza. Nie wody. Morza. Śpiewu, którego tu nie ma. I tego, że Glaukos mnie kiedyś zapyta, czemu nie popłynąłem.
- O czym marzysz?
- Odepchnąć się od molo i nie wrócić do brzegu ze strachu. Wypłynąć, zarzucić sieć, wrócić z rybami. Jak kiedyś. Zwyczajnie.
- Co lubisz jeść?
- Ryba z rusztu, świeża, nie suszona. Suszonej mam dość do końca życia.
- Smoki istnieją?
- Syreny są. Widziałem z daleka. Ładne jak dziewczyny i straszne jak burza. Smoka nie widziałem. Wystarczą mi syreny.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym łódź. Nie żeby pływać. Żeby stała i czekała, aż będę gotowy.
- Znasz jakiś dowcip?
- Lykos opowiadał: czemu ryba nie gada? Bo ma pełną gębę wody. Mówił go zawsze, jak się bałem. Teraz mówię go sobie sam.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Ryby schną szybko. Dobry dzień w suszarni.
deszcz: Deszcz. Ryby pod dach, sól pod dach, ja pod dach.
mgła: Mgła. W taką wypłynęli. Nie pytaj więcej o pogodę. - Co o mnie myślisz?
- Ryby? Dwa obole za sznur.
Słyszałem o tobie. Pływasz, gdzie chcesz. Zazdroszczę.
Ty się nie boisz morza. Może kiedyś mnie nauczysz.
Wszyscy w porcie o tobie mówią. Nawet Glaukos. Pierwszy raz od dawna mówi o kimś żywym. - O sąsiadach
- Rybak Glaukos: Ojciec Lykosa. Nie umiem do niego podejść. Może kiedyś.
Melitta: Płaci w terminie, nowiutkimi sowami. Nie pytam, skąd ma tyle nowych. Nie moja sprawa. Tak mi mówi.
Płaczka Ismene: Sąsiadka. Płakała, jak Lykos nie wrócił. Za darmo. Nawet nie było ciała.
Grabarz Teofil: Grabarz. Mieszka trzy chaty dalej. Wraca nocą z lampą. Dzieci myślą, że to duch.
Kapitan Nikias: Kapitan. Zna wir. Mówi, że strach przed morzem to rozsądek, nie wstyd. Chciałbym w to wierzyć.
Inne tematy
- „Lykos był moim przyjacielem. Syn Glaukosa. Pływaliśmy razem od dziecka, ja wiosłowałem, on widział ryby, zanim wyskoczyły. Tamtego dnia miałem płynąć z nimi na kraby. Zaspałem. Wieczorem Glaukos wrócił sam i nic nie mówił. Ja do dzisiaj nic nie mówię. Do Glaukosa najbardziej.”
- „Wsiadam do łodzi i słyszę śpiew. Tutaj, przy porcie, gdzie syren nie ma i nie było. Wiem, że to w głowie. Ręce wiedzą co innego. Trzęsą się na wiośle. Więc suszę ryby. Ryba sucha nie śpiewa.”
- „Pracuję u Melitty od świtu, a czasem zostaję do nocy, jak dużo połowu. Nocą przy suszarni widać zatokę. Łodzie wypływają bez świateł. Nie rybackie, rybak nie pływa bez lampy, bo ryby idą do światła. Melitta mówi, że to nie moja sprawa. Ma rację. Płaci w terminie. Zawsze w nowiutkich sowach.”
- „Glaukos łowi teraz nad zatoką syren, sam, z woskiem w kieszeni. Widziałem go raz z daleka. Posiwiał. Chciałbym do niego pójść. Co mam powiedzieć? Że zaspałem? Że żyję? Na cmentarzu Glaukos postawił Lykosowi pusty grób. Chodzę tam nocą i kładę pod stelą muszelki. Glaukos myśli, że to dzieci.”
- „Nocą siedzę na progu chaty i słucham morza. Szumi równo, nie śpiewa. Mówię sobie: słyszysz, nie śpiewa. Działa przez chwilę.”
- „Mgła. W taką wypłynęli. Nie patrz tak na mnie. Idę do suszarni, tam pachnie solą, a sól pachnie zwyczajnie.”
- „Słyszałem. Przyniosłeś Glaukosowi sieć Lykosa. Ze skał. Wczoraj poszedłem do niego. Siedzieliśmy na pomoście, on ją trzymał na kolanach, ja patrzyłem na węzły. Na lewą rękę wiązane, wiesz? Nic nie powiedziałem o zaspaniu. On też nie pytał. Może jutro.”
- „Wczoraj wsiadłem do łodzi. Nie wypłynąłem. Siedziałem w niej przy molo do zachodu słońca, ręce na wiosłach. Nie trzęsły się. Śpiewu nie było. Jutro może odepchnę się od molo. Na długość wiosła. Na początek.”
- „Łodzie bez świateł? Płyną od zachodu, pod murem, tam gdzie skały. Do groty, tej, gdzie przy przypływie wchodzi woda. Wpływają pełne, nisko na wodzie. Wypływają lekkie. Coś tam zostawiają, czego nie da się zjeść, bo nikt potem tego nie sprzedaje na targu. Melitta mówi, że to nie moja sprawa. A wypłatę daje mi zawsze w nowych sowach, zaraz po takiej nocy.”
- „Łodzie dalej pływają nocą. Ja dalej suszę ryby. Wypłata w nowiutkich. Nie liczę pazurów, tak jak mi kazali.”
- „Ci nowi? Widziałem ich przy suszarni, jak wyładowywali łódź. Na przedramionach mają wytatuowanego węża, takiego, co gryzie własny ogon. Skrzynie długie jak człowiek i ciężkie, czterech niosło jedną. Jedna im się przechyliła i coś zadzwoniło. Jak żelazo o żelazo.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria
Ryby suszone z Pelorii