Strona gryGraj ▸

Gramatysta Lamprokles

Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Gramatysta Lamprokles kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Cisza! Ach, to nie uczeń. Wybacz, odruch. Lamprokles, gramatysta. Uczę chłopców liter, liczenia i Homera na pamięć. Tą rózgą. Nie bój się, dorosłych nie biję. Dorośli i tak nic nie zapamiętają.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Lamprokles, gramatysta. Uczę liter, rachunków i Homera. Rózgą. To znaczy głównie głosem, rózga jest do pokazywania.
Czym się zajmujesz?
Od świtu do południa litery i „Iliada”, po południu rachunki na kamykach. Wieczorem sprawdzam tabliczki. Nocą… nocą zacieram tabliczki. Wszystkie. Bardzo dokładnie.
Co tu w okolicy?
Szkoła stoi przy Asklepiejonie. Jak chłopcy krzyczą, kapłanka przysyła węża pod drzwi. Wtedy jest cisza. Najlepszy pomocnik nauczyciela, jakiego miałem.
Masz rodzinę?
Nie mam. Mam czterdziestu chłopców, którzy mnie nienawidzą, i trzech dawnych uczniów, którzy przychodzą podziękować. Jeden z nich to Melitos, ale on nie dziękuje.
Czego się boisz?
Że któryś uczeń przeczyta tabliczkę, zanim ją zatrę. Że będą wiedzieć. Że będą się śmiać. Pytałeś. Odpowiedziałem. Nie pytaj więcej.
O czym marzysz?
Żeby jeden uczeń kiedyś napisał coś lepszego niż Homer. Albo przynajmniej lepszego ode mnie. To łatwiejsze.
Co lubisz jeść?
Bułka od Feidona, rano, i suszona ryba z solą. Sól kupuję w dzielnicy rybaków. Zawsze u tej samej osoby. Tylko tam jest dobra.
Smoki istnieją?
W „Iliadzie” smoków nie ma. W „Odysei” też nie. Więc nie istnieją. Tak przynajmniej mówię uczniom. Sam nie jestem pewny.
Co zrobisz z workiem złota?
Bibliotekę. Zwoje dla chłopców, żeby nie musieli uczyć się z mojego gardła. I jeden zwój dla siebie, czysty, na którym nie trzeba nic zacierać.
Znasz jakiś dowcip?
Uczeń pyta: po co mi litery, skoro będę rybakiem? Mówię: żebyś mógł napisać, że złowiłeś więcej. Od tej pory ćwiczy najwięcej ze wszystkich.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Uczę na dworze, w cieniu oliwki. Chłopcy patrzą na morze zamiast w tabliczki.
deszcz: Deszcz. Połowa nie przyszła. Druga połowa uczy się lepiej.
mgła: Mgła. Dzieci recytują ciszej, jakby ktoś słuchał. Dobrze robi na rytm.
Co o mnie myślisz?
Dorosłego już nie nauczę. Ale postaraj się nie mylić imion.
Słyszałem o tobie. Ciekawe, jak to zapiszą. Pewnie z błędami.
Ty umiesz słuchać. Dorośli zwykle nie umieją. Byłbyś dobrym uczniem.
Melitos śpiewa o tobie. Nauczyłem go rytmu. Więc w pewnym sensie to ja śpiewam o tobie. Nie dziękuj.
O sąsiadach
Teo: Biega z drewnianym mieczem zamiast z tabliczką. Ojciec zapłacił za cały rok. Widziałem go cztery razy.
Kora: Liczy szybciej niż połowa moich chłopców. I nie przychodzi. To boli najbardziej.
Rapsod Melitos: Najgorszy z liter, najlepszy z pamięci. Mój uczeń. Nie przyznaje się.
Melitta: Sprzedaje sól. Bardzo dobrą sól. Nie mam o niej nic więcej do powiedzenia. Następne pytanie.
Szewc Szymon: Szewc. Moi chłopcy zdzierają u niego sandały. On mi kiedyś powie, że ma przeze mnie dom.

Inne tematy

  • „Rano przychodzą z pedagogami, każdy z woskową tabliczką i rylcem. Najpierw alfa, beta, gamma, potem sylaby, potem Homer. Do południa „Iliada”, po południu rachunki. Kto pomyli pieśń o okrętach, przepisuje dziesięć razy. Kto pomyli dwa razy, dostaje rózgą. Kto pomyli trzy razy, zostanie rapsodem.”
  • „Teo i Kora. Dzieci z agory. Ich ojciec zapłacił za cały rok z góry, a ja widziałem ich w szkole cztery razy. Chłopak biega z drewnianym mieczem i pokonuje posąg. Dziewczyna go pilnuje, zamiast się uczyć. A ona liczy szybciej niż połowa moich chłopców. To mnie złości najbardziej.”
  • „Powiem ci, ale nikomu ani słowa. Piszę wiersze. Nocą, na tabliczkach uczniów, potem zacieram. O narcyzach na łączce za szkołą, o morzu, o kobiecie, która sprzedaje sól w dzielnicy rybaków. Lepsze niż Melitos. Krótsze. Nikt ich nie usłyszy, bo rano zacieram woskiem.”
  • „Melitos był moim uczniem. Najgorszy z liter, najlepszy z pamięci. Nie umiał zapisać własnego imienia, a „Iliadę” recytował od tyłu. Teraz śpiewa na agorze i wszyscy go kochają. Ja go nauczyłem rytmu. Rózgą. Nie dziękuje.”
  • „Nocą siedzę na łączce za szkołą, przy narcyzach, i piszę. Nie patrz mi przez ramię. To rachunki. Na pewno rachunki.”
  • „Deszcz. Połowa uczniów nie przyszła, bo ich pedagodzy nie lubią moknąć. Druga połowa przyszła, bo w domu jeszcze gorzej. Uczę tę drugą połowę. Lepiej im idzie.”
  • „Teo przyszedł! Sam. Z tabliczką. Przepisał trzy linijki, wszystkie z błędami, i powiedział, że heros też musi umieć napisać, co zabił. Przyjąłem ten argument. Dziewczyna przyszła z nim. Policzyła mi rachunek za olej do lamp szybciej niż ja. Muszę kupić drugą tabliczkę.”
  • „Dionizos wziął święto w teatrze, mówią. Chłopcy zamiast Homera recytują teraz chóry z komedii. Sprośne. Biję rózgą. Ale po cichu, kiedy nikt nie słyszy, poprawiam im rytm. Komedia też musi mieć dobry rytm.”
  • „Papirus? Skupuję, co się da, zeskrobuję i chłopcy piszą na nim alfę. W zeszłym tygodniu kupiłem od kupca z deigmy jedną kartę, ładną, ale zapisaną. Zanim zeskrobałem, przeczytałem. Chór pyta, kto trzymał drzwi otwarte. Pismo Aristona, poznałbym je wszędzie, on robi kreskę nad każdym wersem jak rózgą. Nie zeskrobałem. Mam ją tutaj. Kupiec mówił, że ma więcej i że wystawia resztę na sprzedaż.”
  • „Karta leży u mnie, pod tabliczkami chłopców. Nie zeskrobię jej. Kiedyś ktoś zapyta, kto trzymał drzwi. Wtedy ją wyjmę.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria