Młody woźnica Ktesias
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Do wynajęcia!”
- „Ciasno przy słupie!”
- „Konie, ktoś ma konie?”
Prośby
- Woźnica do wynajęcia (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Młody woźnica Ktesias kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ty! Masz konie? Nie masz. Szkoda. Ktesias, woźnica. No, prawie woźnica. Woźnica bez koni to jak rapsod bez głosu: wszyscy mówią, że ma talent, i nikt nie płaci. Prowadzę cudze konie po padoku, za obola. Do wynajęcia, gdyby co.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ktesias, woźnica. Bez koni, bez rydwanu, bez wieńca. Ale z rękami.
- Czym się zajmujesz?
- Prowadzę cudze konie po padoku, czeszę, wyprowadzam. Za obola. Czasem właściciel pozwoli mi przejechać okrążenie na treningu. Wtedy mam najlepszy dzień w miesiącu.
- Co tu w okolicy?
- Padok, stajnie, tor, stadion. Widzisz tę rysę na słupie nawrotu? To Nikandros. Ja bym zrobił głębszą. Za przesmykiem miasto, ale tam nie chodzę. Tam nikt nie potrzebuje woźnicy.
- Masz rodzinę?
- Ojciec był stajennym w pałacu, zanim go wyrzucili za jedno zgubione wędzidło. Matka piecze chleb w porcie. Brat wiosłuje. Ja chcę jeździć. Matka mówi, że wszyscy w rodzinie coś ciągną albo pchają.
- Czego się boisz?
- Że zostanę stajennym na zawsze. Jak Dromeas. Dromeas jest dobry, ale ja nie chcę być Dromeasem.
- O czym marzysz?
- Własny zaprzęg na jeden bieg. Albo cudzy, ale mój na jeden bieg. Moje imię na tablicy, choćby kredą.
- Co lubisz jeść?
- Co mi dadzą. Najczęściej chleb. Raz Damokrates dał mi na treningu figi w miodzie, bo myślał, że jestem jego chłopcem. Nie prostowałem.
- Smoki istnieją?
- Smok w zaprzęgu? Szybki, ale płochliwy, założę się. Wziąłbym nawrót szeroko. Z smokiem nie ryzykujesz.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Czwórka koni. Może dwójka, na synoris. Na początek. I rydwan od Harmatiosa. Resztę zostawiłbym mamie.
- Znasz jakiś dowcip?
- Czym się różni woźnica od właściciela? Woźnica wie, jak się jedzie, a właściciel, ile to kosztowało. Obaj płaczą, jak przegrają, ale właściciel głośniej.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce! Tor suchy. Ktoś na pewno potrzebuje dziś woźnicy na trening.
deszcz: Deszcz. Nikt nie trenuje. Siedzę pod daszkiem i ćwiczę palce na pustych wodzach.
mgła: Mgła. Konie nerwowe. Prowadzę je po padoku i gadam do nich. Gadanie we mgle pomaga. - Co o mnie myślisz?
- Masz konie? Nie? Szkoda, szkoda.
Słyszałem o tobie! Gdybyś miał kiedyś zaprzęg, pamiętaj o mnie.
Ty jesteś w porządku. Pokażę ci, jak się trzyma wodze.
Jak kiedyś wystawisz konie na wyścig, ja powożę. Obiecaj mi. - O sąsiadach
- Woźnica Nikandros: Najlepszy woźnica na wyspie. Uczył mnie. Ręce mu drżą.
Stajenny Dromeas: Daje mi siano do spania. Czeszę za niego konie. Dobry układ.
Kupiec Damokrates: Chciałbym jeździć w zieleni. Na razie tylko czeszę zielone konie.
Kołodziej Harmatios: Jak patrzę na jego rydwany, zapominam o jedzeniu.
Efeb Kleitos: Biegacz. Ścigaliśmy się, ja na koniu. Wygrałem, ale on się nie obraził. Lubię go.
Inne tematy
- „Kiedyś ktoś mi da zaprzęg. Na jeden bieg. Pojadę przy samym słupie, tak ciasno, że piasta zostawi na nim rysę. Herold wywoła imię właściciela, a ja będę stał z boku i wszyscy będą wiedzieć. Na tablicy kredą: Ktesias. Niech deszcz zmywa. Wszyscy i tak zobaczą.”
- „Nestor mówił synowi: masz wolniejsze konie, nadrabiaj głową. Antyloch nadrobił. Wcisnął się Menelaosowi tam, gdzie deszcz wyżłobił drogę, i prawie się obaj rozbili. Potem musiał przysięgać na Posejdona z batem w ręku, że nie oszukał. Ja bym przysiągł. I zrobił to jeszcze raz.”
- „Nikandros to najlepszy woźnica na wyspie. Uczył mnie trzymać wodze. Teraz ręce mu drżą, a ja patrzę i nic nie mówię. Gdyby przestał jeździć, stajnia królewska szukałaby woźnicy. Nie chcę tak dostać koni. Chcę konie, ale nie tak.”
- „Gadają, że to ja podpiłowałem oś, bo chcę miejsca Nikandrosa. Ja! Raczej bym sobie rękę podpiłował. Ale gadają. Stajenny gada najgłośniej. Ciekawe, czemu akurat on.”
- „Dromeas pozwala mi spać w sianie, jak w kwaterach brak łóżka. Za to czeszę konie za niego. Konie lubią mnie bardziej niż jego. Nie mów mu. On wie, ale nie mów.”
- „Nocą śpię w stajni, w sianie, obok Aury. Ona chrapie. Serio, koń chrapie. Jak będę miał własnego konia, niech chrapie jak ona.”
- „Deszcz! Na padoku błoto po pęciny. Nikt nie wynajmuje woźnicy w deszcz. Siedzę pod daszkiem i trzymam wodze bez koni. Ćwiczę palce.”
- „Po Hermai, powiedział. Zawsze po czymś. Ale nie powiedział „nie”. A ty, jakbyś kiedyś miał konie na wyścig, wiesz, kogo szukać. Nie biorę dużo. Biorę połowę wieńca. Żartuję. Biorę kredę na tablicy.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria