Kapłanka Ksantippe
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Cicho, tu śpią chorzy.”
- „Nie depcz węży.”
- „Znowu ty? Na nogach? Dobrze.”
Sprzedaje
Prośby
- Sen pielgrzyma (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kapłanka Ksantippe kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „O, żywy. I to na własnych nogach, a nie na noszach. Ksantippe, kapłanka Asklepiosa. Pilnuję ołtarza, węży i tych, co śpią w abatonie. A jak komuś na wyspie zdarzy się umrzeć, to też do mnie przynoszą. Pamiętaj, że wolę cię oglądać w takim stanie jak teraz.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ksantippe, kapłanka Asklepiosa. Ta, do której cię przynoszą, kiedy przesadzisz. Wolałabym, żebyś znał mnie tylko z tej rozmowy.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję ołtarza, karmię święte węże, przyjmuję chorych na noc w abatonie i rano spisuję ich sny. A jak ktoś umrze na wyspie, kładę mu rękę na czole i proszę boga, żeby jeszcze raz pomyślał.
- Co tu w okolicy?
- Źródło, świątynia, abaton, tholos z labiryntem w fundamencie, gdzie śpią węże. W okręgu nikt nie powinien się rodzić ani umierać. Dlatego ty u mnie tylko wracasz do życia. To się liczy jako wyjście, nie jako śmierć.
- Masz rodzinę?
- Brat był rybakiem, utonął. Ja poszłam do świątyni, bo pomyślałam, że skoro morze zabiera, to ktoś musi oddawać. Rodziną są mi teraz węże. Nie kłócą się i nie pożyczają pieniędzy.
- Czego się boisz?
- Że któregoś dnia położę ci rękę na czole, a ty nie otworzysz oczu. I tej czarnej wody z cudzych snów. Ale o tym nie tutaj.
- O czym marzysz?
- Jeden miesiąc, w którym nikogo do mnie nie przyniosą. Węże by się nudziły, ja nie.
- Co lubisz jeść?
- Figi z miodem. Pielgrzymi kładą je na świętym stole, a ja wiem, ile zjadają węże. Mniej, niż ludzie myślą. Nie mów nikomu.
- Smoki istnieją?
- Wąż Asklepiosa to mały, łagodny krewny smoka. Leczy, zamiast palić. Jak smoki istnieją, to są wężami, które wybrały gorzej.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Dom za granicą okręgu, żeby umierający i rodzące miały gdzie się podziać. W okręgu nie wolno, a za murem jest tylko droga. Ktoś wreszcie powinien to postawić.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi chory do abatonu i pyta: a jak bóg nie przyjdzie? Mówię: to się wyśpisz. Najlepiej wyleczony pacjent w historii sanktuarium.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Węże wylegują się na stopniach świątyni. Patrz pod nogi.
deszcz: Ciepły deszcz. Pielgrzymi pod portykiem, węże na kamieniach, ja przy ołtarzu. Każdy na swoim miejscu.
mgła: Mgła od morza. Chorzy mówią, że we mgle łatwiej zasnąć. Ostatnio wolałabym, żeby zasypiali trudniej. - Co o mnie myślisz?
- Żywy przybysz. Oby jak najdłużej.
Słyszałam o tobie. I widziałam cię. Na kamieniu, zimnego. Uważaj na siebie.
Jesteś dobry dla tego miasta. Asklepios lubi tych, co wracają, kiedy już mogliby odpocząć.
Twoje imię słyszę w abatonie. Chorzy mówią je przez sen, jakby wzywali kogoś, kto przyjdzie, gdy bóg się spóźnia. - O sąsiadach
- Lekarz Akestor: Lekarz z Kos. Mądry, uparty, nie wierzy w sny. Ma lepsze notatki niż ja i gorsze serce do ludzi.
Pielgrzym Eupolis: Czeka na sen drugi rok. Nie mówię mu, że bóg nie przyjdzie. Bo nie wiem, czy nie przyjdzie.
Krenofylaks Aristokles: Strażnik fontann. Jak woda zmętnieje, on pierwszy płacze. Szczerze, bez drachm.
Kapłan Hermon: Pilnuje bramy do umarłych. Ja pilnuję, żeby nikt do niej za wcześnie nie doszedł. Pracujemy po dwóch stronach tej samej ściany.
Wyrocznia Kalia: Wróży ze snów żywych. Ja słucham snów chorych. Jej sny są ładniejsze, moje prawdziwsze.
Inne tematy
- „Wiesz, ile razy kładłam ci już rękę na czole? Ja wiem, bo liczę. Leżysz na kamieniu zimny jak ryba, ja mówię do boga, a potem otwierasz oczy i pierwsze, co robisz, to pytasz o sakiewkę. Nie o mnie, nie o boga. O sakiewkę.”
- „W abatonie śpią chorzy. Wieczorem obmywają się w źródle, kładą placek albo figi na świętym stole, a ja gaszę lampy i mówię: cicho, cokolwiek usłyszycie. Bóg przychodzi we śnie. Czasem sam, czasem jako wąż, czasem jako pies. Rano mówią mi, co widzieli, a ja piszę na tablicy.”
- „Ludzie gadają, że kapłani nocą zgarniają placki ze świętego stołu do worka. Gadają prawdę. Tylko że nie dla siebie. Węże Asklepiosa są święte, łagodne i jedzą jak trzech tragarzy. Ktoś to musi im zanieść.”
- „Powiem ci coś, czego nie piszę na tablicach. Od kilku tygodni chorym śni się czarna woda. Nie jeden sen na dziesięć, tylko co drugi. Stoją po kolana w wodzie, która nie odbija twarzy. Bóg nie przychodzi. Przychodzi coś innego i stoi na rozstajach. Rano budzą się słabsi niż wieczorem. Tego nie było, odkąd służę.”
- „Akestor, ten lekarz spod akropolu, mówi, że sny to brzuch i gorączka. Uczył się na Kos, u ludzi, którzy wszystko wiedzą lepiej od bogów. Przysyła mi swoich chorych, kiedy już nie wie, co robić. I zawsze mówi, że to przypadek, jak wstają. Dziwne, ile przypadków ma ten człowiek.”
- „Nocą stoję przy drzwiach abatonu i słucham. Jak ktoś krzyczy we śnie, nie budzę. Bóg czasem leczy przez strach. Ostatnio krzyczą częściej. Mów ciszej, proszę.”
- „Deszcz. Pielgrzymi chowają się pod portykiem, a węże wychodzą na kamienie. Nie depcz węży. Kto zdepcze świętego węża, ten przyjdzie do mnie szybciej, niż myśli.”
- „Przeczytałam te jego notatki. Woda, pleśń, numery rur. Nie przyznam mu racji, nigdy, niech nie liczy. Ale kazałam pielgrzymom obmywać się wodą prosto ze źródła, nie z fontanny. Tak, na wszelki wypadek. Bóg nie zabrania myć się czystszą wodą.”
- „Słyszałam, co zaśpiewał rapsod. Aristeas przychodził tu kiedyś co roku po sen. Prosił boga o to samo: żeby przestało go boleć. Teraz wiem, co go bolało, i to nie było kolano. Na to nie ma snu.”
- „Królowa przysłała mi dzban z czystą wodą i list z podziękowaniem dla bogów. Ani słowa o tym, kto jej powiedział. Domyślam się.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria
Mikstura życia
Mikstura many