Strona gryGraj ▸

Kapłanka Ksantippe

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kapłanka Ksantippe kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „O, żywy. I to na własnych nogach, a nie na noszach. Ksantippe, kapłanka Asklepiosa. Pilnuję ołtarza, węży i tych, co śpią w abatonie. A jak komuś na wyspie zdarzy się umrzeć, to też do mnie przynoszą. Pamiętaj, że wolę cię oglądać w takim stanie jak teraz.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Ksantippe, kapłanka Asklepiosa. Ta, do której cię przynoszą, kiedy przesadzisz. Wolałabym, żebyś znał mnie tylko z tej rozmowy.
Czym się zajmujesz?
Pilnuję ołtarza, karmię święte węże, przyjmuję chorych na noc w abatonie i rano spisuję ich sny. A jak ktoś umrze na wyspie, kładę mu rękę na czole i proszę boga, żeby jeszcze raz pomyślał.
Co tu w okolicy?
Źródło, świątynia, abaton, tholos z labiryntem w fundamencie, gdzie śpią węże. W okręgu nikt nie powinien się rodzić ani umierać. Dlatego ty u mnie tylko wracasz do życia. To się liczy jako wyjście, nie jako śmierć.
Masz rodzinę?
Brat był rybakiem, utonął. Ja poszłam do świątyni, bo pomyślałam, że skoro morze zabiera, to ktoś musi oddawać. Rodziną są mi teraz węże. Nie kłócą się i nie pożyczają pieniędzy.
Czego się boisz?
Że któregoś dnia położę ci rękę na czole, a ty nie otworzysz oczu. I tej czarnej wody z cudzych snów. Ale o tym nie tutaj.
O czym marzysz?
Jeden miesiąc, w którym nikogo do mnie nie przyniosą. Węże by się nudziły, ja nie.
Co lubisz jeść?
Figi z miodem. Pielgrzymi kładą je na świętym stole, a ja wiem, ile zjadają węże. Mniej, niż ludzie myślą. Nie mów nikomu.
Smoki istnieją?
Wąż Asklepiosa to mały, łagodny krewny smoka. Leczy, zamiast palić. Jak smoki istnieją, to są wężami, które wybrały gorzej.
Co zrobisz z workiem złota?
Dom za granicą okręgu, żeby umierający i rodzące miały gdzie się podziać. W okręgu nie wolno, a za murem jest tylko droga. Ktoś wreszcie powinien to postawić.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi chory do abatonu i pyta: a jak bóg nie przyjdzie? Mówię: to się wyśpisz. Najlepiej wyleczony pacjent w historii sanktuarium.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Węże wylegują się na stopniach świątyni. Patrz pod nogi.
deszcz: Ciepły deszcz. Pielgrzymi pod portykiem, węże na kamieniach, ja przy ołtarzu. Każdy na swoim miejscu.
mgła: Mgła od morza. Chorzy mówią, że we mgle łatwiej zasnąć. Ostatnio wolałabym, żeby zasypiali trudniej.
Co o mnie myślisz?
Żywy przybysz. Oby jak najdłużej.
Słyszałam o tobie. I widziałam cię. Na kamieniu, zimnego. Uważaj na siebie.
Jesteś dobry dla tego miasta. Asklepios lubi tych, co wracają, kiedy już mogliby odpocząć.
Twoje imię słyszę w abatonie. Chorzy mówią je przez sen, jakby wzywali kogoś, kto przyjdzie, gdy bóg się spóźnia.
O sąsiadach
Lekarz Akestor: Lekarz z Kos. Mądry, uparty, nie wierzy w sny. Ma lepsze notatki niż ja i gorsze serce do ludzi.
Pielgrzym Eupolis: Czeka na sen drugi rok. Nie mówię mu, że bóg nie przyjdzie. Bo nie wiem, czy nie przyjdzie.
Krenofylaks Aristokles: Strażnik fontann. Jak woda zmętnieje, on pierwszy płacze. Szczerze, bez drachm.
Kapłan Hermon: Pilnuje bramy do umarłych. Ja pilnuję, żeby nikt do niej za wcześnie nie doszedł. Pracujemy po dwóch stronach tej samej ściany.
Wyrocznia Kalia: Wróży ze snów żywych. Ja słucham snów chorych. Jej sny są ładniejsze, moje prawdziwsze.

Inne tematy

  • „Wiesz, ile razy kładłam ci już rękę na czole? Ja wiem, bo liczę. Leżysz na kamieniu zimny jak ryba, ja mówię do boga, a potem otwierasz oczy i pierwsze, co robisz, to pytasz o sakiewkę. Nie o mnie, nie o boga. O sakiewkę.”
  • „W abatonie śpią chorzy. Wieczorem obmywają się w źródle, kładą placek albo figi na świętym stole, a ja gaszę lampy i mówię: cicho, cokolwiek usłyszycie. Bóg przychodzi we śnie. Czasem sam, czasem jako wąż, czasem jako pies. Rano mówią mi, co widzieli, a ja piszę na tablicy.”
  • „Ludzie gadają, że kapłani nocą zgarniają placki ze świętego stołu do worka. Gadają prawdę. Tylko że nie dla siebie. Węże Asklepiosa są święte, łagodne i jedzą jak trzech tragarzy. Ktoś to musi im zanieść.”
  • „Powiem ci coś, czego nie piszę na tablicach. Od kilku tygodni chorym śni się czarna woda. Nie jeden sen na dziesięć, tylko co drugi. Stoją po kolana w wodzie, która nie odbija twarzy. Bóg nie przychodzi. Przychodzi coś innego i stoi na rozstajach. Rano budzą się słabsi niż wieczorem. Tego nie było, odkąd służę.”
  • „Akestor, ten lekarz spod akropolu, mówi, że sny to brzuch i gorączka. Uczył się na Kos, u ludzi, którzy wszystko wiedzą lepiej od bogów. Przysyła mi swoich chorych, kiedy już nie wie, co robić. I zawsze mówi, że to przypadek, jak wstają. Dziwne, ile przypadków ma ten człowiek.”
  • „Nocą stoję przy drzwiach abatonu i słucham. Jak ktoś krzyczy we śnie, nie budzę. Bóg czasem leczy przez strach. Ostatnio krzyczą częściej. Mów ciszej, proszę.”
  • „Deszcz. Pielgrzymi chowają się pod portykiem, a węże wychodzą na kamienie. Nie depcz węży. Kto zdepcze świętego węża, ten przyjdzie do mnie szybciej, niż myśli.”
  • „Przeczytałam te jego notatki. Woda, pleśń, numery rur. Nie przyznam mu racji, nigdy, niech nie liczy. Ale kazałam pielgrzymom obmywać się wodą prosto ze źródła, nie z fontanny. Tak, na wszelki wypadek. Bóg nie zabrania myć się czystszą wodą.”
  • „Słyszałam, co zaśpiewał rapsod. Aristeas przychodził tu kiedyś co roku po sen. Prosił boga o to samo: żeby przestało go boleć. Teraz wiem, co go bolało, i to nie było kolano. Na to nie ma snu.”
  • „Królowa przysłała mi dzban z czystą wodą i list z podziękowaniem dla bogów. Ani słowa o tym, kto jej powiedział. Domyślam się.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria