Strona gryGraj ▸

Efeb Kleitos

Nocą idzie gdzie indziej, chodzi po okolicy.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Efeb Kleitos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Hej! Nie stój na bieżni, liczę okrążenia! Dwadzieścia jeden. Albo dwadzieścia dwa. No i zgubiłem. Kleitos, efeb. Biegam stadion, diaulos i długi bieg. Długi najbardziej, bo w długim mam czas pomyśleć o obiedzie.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Kleitos! Efeb, osiemnaście lat, najszybszy w gimnazjonie na długim biegu. Na stadionie trzeci. Na diaulosie zależy, czy jadłem.
Czym się zajmujesz?
Biegam. Rano stadion, po południu długi bieg, wieczorem pomagam mamie przy rybach. Jak efeb, to jeszcze łuk i oszczep codziennie, tak każe prawo. Z łuku trafiam w tarczę. Raz. Tamtą obok.
Co tu w okolicy?
Kryta bieżnia jest najlepsza, jak leje albo grzeje. Stadion jest za przesmykiem, na lądzie, i w tunelu ktoś wypisał moje imię. Dzielnica kupców pachnie perfumami, a nasza dzielnica rybami. Biegam między nimi codziennie i pachnę jednym i drugim.
Masz rodzinę?
Mama suszy ryby. Tata wiosłował na triremie i nie wrócił. Mam młodszą siostrę, Myrto. Ona mówi, że jak wygram, kupię jej sandały. Nie powiedziałem jej, że wieniec to tylko liście.
Czego się boisz?
Że na igrzyskach potknę się na starcie, na tych kamiennych rowkach. Wszyscy będą patrzeć. Mama też. Mama przyjdzie, wiem.
O czym marzysz?
Wieniec. I obiad w prytaneionie do końca życia. I żeby mama siedziała przy oknie, kiedy wracam, i nie miała soli na rękach.
Co lubisz jeść?
Wszystko! Głównie chleb i ryby, bo są. Ale marzę o mięsie z ofiary, takim z tłuszczem. W prytaneionie dają w święta. Pytałem.
Smoki istnieją?
Smoki są szybkie? Bo jak szybkie, to nie mam szans. Jak wolne, to obiegnę go trzy razy, zanim się odwróci.
Co zrobisz z workiem złota?
Sandały dla Myrto, nowy dach dla mamy, łódź, żeby nie musiała kupować ryb od innych. Reszta? Obiady. Dużo obiadów.
Znasz jakiś dowcip?
Czemu biegacz nie zdążył na obiad? Bo biegł długi bieg, a obiad był krótki. Damoksenos mówi, że to nie dowcip, tylko moje życie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce! Bieżnia twarda, nogi lekkie. Dziś pobiję swój czas, czuję to w łydkach.
deszcz: Deszcz! Na krytą bieżnię, wszyscy naraz. Łokcie, łokcie, łokcie.
mgła: Mgła. Biegnę i nie widzę końca bieżni. Jakby była bez końca. Fajnie, tylko trochę strasznie.
Co o mnie myślisz?
Biegasz? Nie? Szkoda. Ale możesz kibicować.
Słyszałem o tobie! Jesteś szybki? Założę się, że ja szybszy.
Jesteś w porządku. Jak wygram, zaproszę cię na obiad. No, nie mogę, ale cię wpuszczą popatrzeć.
Ty masz już wieniec na każdej ulicy, co? Powiedz, jak to jest. Je się lepiej?
O sąsiadach
Trener Damoksenos: Rzuca mną jak workiem. Ale jak upadnę, pierwszy podaje rękę.
Gimnazjarcha Hippias: Surowy. Ale jak przyszedłem bez sandałów, bo się rozpadły, nic nie powiedział i dał mi swoje stare.
Prytan Damon: Prytan. Nalewa zwycięzcom w prytaneionie. Jeszcze mnie nie zna. Pozna.
Arystoteles: Zapisał mnie w księdze. Mama nie wierzy. Ja sam ledwo wierzę.
Lysandra: Biega szybciej ode mnie na krótkim. Nie mów nikomu.
Młody woźnica Ktesias: Woźnica z padoku. Ścigaliśmy się raz, ja na nogach, on na koniu. Przegrałem. Na nogach i tak byłem pierwszy.

Inne tematy

  • „Wiesz, co dostaje zwycięzca igrzysk? Obiad w prytaneionie. Codziennie, do śmierci, za darmo! Przy wiecznym ogniu, z prytanami. Prytan Damon sam nalewa. Mama mówi, że to nie jest powód, żeby biec. Mama nigdy nie jadła obiadu za darmo.”
  • „Tata wiosłował na triremie. Nie wrócił. Mama suszy ryby w dzielnicy rybaków, ręce ma od soli całe w pęknięciach. Jak wygram wieniec, ona już nie będzie suszyć. Nie wiem jeszcze, jak to zrobię z jednym obiadem. Coś wymyślę. Będę jadł połowę.”
  • „Damoksenos chce mnie na zapasy. Mówi, że mam ręce jak śledzie. A ja mówię: po co mi ręce, jak mam nogi? Wczoraj rzucił mnie trzy razy w jednym oddechu. Może jednak trochę rąk.”
  • „Po bieżni chodzi czasem filozof Arystoteles i mówi sam do siebie. Raz zapytał mnie, po co biegam. Powiedziałem: dla obiadu. Zapisał to. Teraz jestem w księdze. Mama nie uwierzyła.”
  • „W tunelu na stadion ktoś napisał „Kleitos piękny”. To nie ja! Naprawdę nie ja. Ale nie zmazuję. Szkoda by było.”
  • „Nocą pomagam mamie przy rybach. Nogi bolą, ręce śmierdzą, a jutro znowu bieżnia. Ale wiesz co? We śnie zawsze wygrywam. We śnie mam już ze sto obiadów.”
  • „Deszcz! Wszyscy pod dach, na krytą bieżnię. Tłok jak na agorze i łokcie w żebrach. Damoksenos mówi, że to najlepszy trening, bo w biegu też są łokcie.”
  • „Placek, ser, oliwki, a w święto mięso z ofiary. Codziennie to samo, do śmierci. To nie jest uczta. To jest lepsze niż uczta, bo jest pewne. Teraz biegnę szybciej, wiesz? Wiem już, po co.”
  • „Mnie też chcieli kupić! Człowiek w kapeluszu, pachniał końmi, dał mi pięćdziesiąt sów, żebym przegrał bieg na stadion w Hermaję. Pięćdziesiąt! Oddałem. Za pięćdziesiąt sów nie zjem obiadu w prytaneionie do końca życia. Ale zapamiętałem: na płaszczu miał zielony haft. Zielone barwy, jak stajnia kupca z hipodromu.”
  • „Wygrałem stadion w Hermaję! Bez sów od nikogo. Obiad w prytaneionie, codziennie, do śmierci. Pierwszy dzień zjadłem połowę, drugą zaniosłem mamie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria