Efeb Kleitos
Nocą idzie gdzie indziej, chodzi po okolicy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Dwadzieścia trzy!”
- „Wieniec i obiad!”
- „Z drogi, biegnę!”
Prośby
- Obiad przy wiecznym ogniu (poziom 20)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Efeb Kleitos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Hej! Nie stój na bieżni, liczę okrążenia! Dwadzieścia jeden. Albo dwadzieścia dwa. No i zgubiłem. Kleitos, efeb. Biegam stadion, diaulos i długi bieg. Długi najbardziej, bo w długim mam czas pomyśleć o obiedzie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kleitos! Efeb, osiemnaście lat, najszybszy w gimnazjonie na długim biegu. Na stadionie trzeci. Na diaulosie zależy, czy jadłem.
- Czym się zajmujesz?
- Biegam. Rano stadion, po południu długi bieg, wieczorem pomagam mamie przy rybach. Jak efeb, to jeszcze łuk i oszczep codziennie, tak każe prawo. Z łuku trafiam w tarczę. Raz. Tamtą obok.
- Co tu w okolicy?
- Kryta bieżnia jest najlepsza, jak leje albo grzeje. Stadion jest za przesmykiem, na lądzie, i w tunelu ktoś wypisał moje imię. Dzielnica kupców pachnie perfumami, a nasza dzielnica rybami. Biegam między nimi codziennie i pachnę jednym i drugim.
- Masz rodzinę?
- Mama suszy ryby. Tata wiosłował na triremie i nie wrócił. Mam młodszą siostrę, Myrto. Ona mówi, że jak wygram, kupię jej sandały. Nie powiedziałem jej, że wieniec to tylko liście.
- Czego się boisz?
- Że na igrzyskach potknę się na starcie, na tych kamiennych rowkach. Wszyscy będą patrzeć. Mama też. Mama przyjdzie, wiem.
- O czym marzysz?
- Wieniec. I obiad w prytaneionie do końca życia. I żeby mama siedziała przy oknie, kiedy wracam, i nie miała soli na rękach.
- Co lubisz jeść?
- Wszystko! Głównie chleb i ryby, bo są. Ale marzę o mięsie z ofiary, takim z tłuszczem. W prytaneionie dają w święta. Pytałem.
- Smoki istnieją?
- Smoki są szybkie? Bo jak szybkie, to nie mam szans. Jak wolne, to obiegnę go trzy razy, zanim się odwróci.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Sandały dla Myrto, nowy dach dla mamy, łódź, żeby nie musiała kupować ryb od innych. Reszta? Obiady. Dużo obiadów.
- Znasz jakiś dowcip?
- Czemu biegacz nie zdążył na obiad? Bo biegł długi bieg, a obiad był krótki. Damoksenos mówi, że to nie dowcip, tylko moje życie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce! Bieżnia twarda, nogi lekkie. Dziś pobiję swój czas, czuję to w łydkach.
deszcz: Deszcz! Na krytą bieżnię, wszyscy naraz. Łokcie, łokcie, łokcie.
mgła: Mgła. Biegnę i nie widzę końca bieżni. Jakby była bez końca. Fajnie, tylko trochę strasznie. - Co o mnie myślisz?
- Biegasz? Nie? Szkoda. Ale możesz kibicować.
Słyszałem o tobie! Jesteś szybki? Założę się, że ja szybszy.
Jesteś w porządku. Jak wygram, zaproszę cię na obiad. No, nie mogę, ale cię wpuszczą popatrzeć.
Ty masz już wieniec na każdej ulicy, co? Powiedz, jak to jest. Je się lepiej? - O sąsiadach
- Trener Damoksenos: Rzuca mną jak workiem. Ale jak upadnę, pierwszy podaje rękę.
Gimnazjarcha Hippias: Surowy. Ale jak przyszedłem bez sandałów, bo się rozpadły, nic nie powiedział i dał mi swoje stare.
Prytan Damon: Prytan. Nalewa zwycięzcom w prytaneionie. Jeszcze mnie nie zna. Pozna.
Arystoteles: Zapisał mnie w księdze. Mama nie wierzy. Ja sam ledwo wierzę.
Lysandra: Biega szybciej ode mnie na krótkim. Nie mów nikomu.
Młody woźnica Ktesias: Woźnica z padoku. Ścigaliśmy się raz, ja na nogach, on na koniu. Przegrałem. Na nogach i tak byłem pierwszy.
Inne tematy
- „Wiesz, co dostaje zwycięzca igrzysk? Obiad w prytaneionie. Codziennie, do śmierci, za darmo! Przy wiecznym ogniu, z prytanami. Prytan Damon sam nalewa. Mama mówi, że to nie jest powód, żeby biec. Mama nigdy nie jadła obiadu za darmo.”
- „Tata wiosłował na triremie. Nie wrócił. Mama suszy ryby w dzielnicy rybaków, ręce ma od soli całe w pęknięciach. Jak wygram wieniec, ona już nie będzie suszyć. Nie wiem jeszcze, jak to zrobię z jednym obiadem. Coś wymyślę. Będę jadł połowę.”
- „Damoksenos chce mnie na zapasy. Mówi, że mam ręce jak śledzie. A ja mówię: po co mi ręce, jak mam nogi? Wczoraj rzucił mnie trzy razy w jednym oddechu. Może jednak trochę rąk.”
- „Po bieżni chodzi czasem filozof Arystoteles i mówi sam do siebie. Raz zapytał mnie, po co biegam. Powiedziałem: dla obiadu. Zapisał to. Teraz jestem w księdze. Mama nie uwierzyła.”
- „W tunelu na stadion ktoś napisał „Kleitos piękny”. To nie ja! Naprawdę nie ja. Ale nie zmazuję. Szkoda by było.”
- „Nocą pomagam mamie przy rybach. Nogi bolą, ręce śmierdzą, a jutro znowu bieżnia. Ale wiesz co? We śnie zawsze wygrywam. We śnie mam już ze sto obiadów.”
- „Deszcz! Wszyscy pod dach, na krytą bieżnię. Tłok jak na agorze i łokcie w żebrach. Damoksenos mówi, że to najlepszy trening, bo w biegu też są łokcie.”
- „Placek, ser, oliwki, a w święto mięso z ofiary. Codziennie to samo, do śmierci. To nie jest uczta. To jest lepsze niż uczta, bo jest pewne. Teraz biegnę szybciej, wiesz? Wiem już, po co.”
- „Mnie też chcieli kupić! Człowiek w kapeluszu, pachniał końmi, dał mi pięćdziesiąt sów, żebym przegrał bieg na stadion w Hermaję. Pięćdziesiąt! Oddałem. Za pięćdziesiąt sów nie zjem obiadu w prytaneionie do końca życia. Ale zapamiętałem: na płaszczu miał zielony haft. Zielone barwy, jak stajnia kupca z hipodromu.”
- „Wygrałem stadion w Hermaję! Bez sów od nikogo. Obiad w prytaneionie, codziennie, do śmierci. Pierwszy dzień zjadłem połowę, drugą zaniosłem mamie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria