Strona gryGraj ▸

Płaczka Ismene

Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Płaczka Ismene kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie, nie umarł nikt, nie patrz tak na mnie. Mam taką twarz, bo w niej pracuję. Ismene. Płaczka. Płaczę na pogrzebach. Dwie drachmy zwykły płacz, cztery szczery. Na szczery muszę poznać zmarłego, więc najpierw pytam. Dużo wiem o ludziach z tego miasta. Głównie o martwych.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Ismene, płaczka. Wdowa po rybaku. Płaczę na pogrzebach, dwie drachmy albo cztery.
Czym się zajmujesz?
Płaczę, drapię policzki, sypię popiół, śpiewam lamenty. Na szczery płacz najpierw pytam rodzinę o zmarłego. Pamiętam wszystko, co mi powiedzieli. To jest właściwie moja praca. Płacz to tylko część na pokaz.
Co tu w okolicy?
Rybacy żyją krótko, umierają mokro. Grabarz Teofil mieszka parę chat dalej, ja tutaj. Rozstaje z kapliczką trzech twarzy. Wszyscy tu wiemy, gdzie się kończy życie. Na Drodze Grobów, za Bramą.
Masz rodzinę?
Mąż utonął. Syn pływa na statkach kupców, rzadko wraca. Babka mówiła, że nasz ród był kiedyś kimś. Babki tak mówią.
Czego się boisz?
Że umrę, a nikt nie zapłaci za płacz. Nie o pieniądze chodzi. O to, żeby ktoś wiedział, kim byłam, i nie musiał pytać.
O czym marzysz?
Znaleźć imię, które babka powtarzała, na jakiejś steli. Usiąść przy nim. Nie płakać. Tylko posiedzieć.
Co lubisz jeść?
Zupa rybna z czosnkiem. Po pogrzebie zawsze dają jeść. Najlepsze jedzenie w mieście jest na stypach. Nikt tego nie mówi głośno.
Smoki istnieją?
Na żadnym grobie przy Drodze Grobów nie ma napisu „zabił go smok”. Są „zabiło go morze”, „zabiła go gorączka”, „zabił go koń”. Więc nie.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłabym miejsce w perybolu. Własny mur od drogi, ładny, gładki. Żeby moje imię stało przy drodze, a nie w dziurze w ziemi przy rybakach.
Znasz jakiś dowcip?
Wdowa pyta mnie: a pani płacze za darmo? Mówię: za darmo to płacze niebo, jak pada. I wtedy biorę półtorej drachmy.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Na pogrzebie w słońcu muszę płakać głośniej, żeby było słychać przez cykady.
deszcz: Deszcz. Niebo płacze za mnie. Biorę mniej.
mgła: Mgła. Na cmentarzu wygląda, jakby umarli wyszli posłuchać. Płaczę wtedy szczerze, nawet za dwie drachmy.
Co o mnie myślisz?
Nikt nie umarł? Dobrze. Kim jesteś?
Słyszałam o tobie. Ludzie gadają na stypach. Dobrze gadają.
Ty jesteś z tych, nad którymi płacze się za cztery drachmy. Szczerze. Żyj długo.
Gdybyś umarł, płakałabym za darmo. Ale nie umieraj, bo mam dość roboty.
O sąsiadach
Grabarz Teofil: Grabarz. Pracujemy razem dwadzieścia lat. Powiedział mi dziękuję raz. Wystarczy.
Tkaczka Melo: Tkaczka. Płakałam nad jej mężem. Znałam go, bo zapytałam. Jeździł konno jak wiatr i bał się myszy.
Rybak Lykon: Chłopak od Melitty. Nie płynie w morze. Płakałam nad Lykosem, choć nie było ciała. Lykon stał z tyłu i nie płakał. To gorzej.
Melitta: Sąsiadka. Ciepła, sprytna, zawsze ma sól. Nocą jej piwnica stuka. Nie pytam. Płaczka nie pyta żywych.
Kapłan Hermon: Kapłan od bramy umarłych. Myśli, że on pilnuje zmarłych. Ja ich pamiętam. To ważniejsze.

Inne tematy

  • „Myślałam całą noc. Powiem ci to, czego nie mówiłam nikomu. Babka powtarzała jedno imię: Kleodike. Mówiła, że to nasza prababka i że ma grób, do którego nas nie wpuszczą. Ja się śmiałam. Rybacka babka, królewskie imię. A teraz widzę zatarte imię i wieniec z purpurą i nie umiem się śmiać. Dowiedz się, czyje to imię. Archiwum pałacu zna rody, złotnicy znają pogrzeby, a kamieniarze znają imiona, zanim je wykują.”
  • „Dwie drachmy: płaczę, drapię policzki, sypię popiół na głowę. Cztery drachmy: to samo, ale wcześniej siadam z rodziną i pytam, kim był. Jaki był dla żony, jak się śmiał, co lubił jeść. Wtedy płaczę za niego, nie za drachmy. Rodzina słyszy różnicę. Zmarły pewnie też.”
  • „W Atenach podobno mądry prawodawca zabronił wynajmować płaczki, bo za dużo krzyczały. U nas nie. Dzięki bogom i dzięki temu, że u nas ludzie lubią, jak się o nich płacze głośno. Peloria opiewa, a ja opłakuję. To jest ta sama robota, tylko w czerni.”
  • „Każdy mur przy Drodze Grobów to ród. Cztery mury, cztery rodziny, a na zachodnim końcu wspólny grób poległych, trzydzieści dwa imiona. Znam ich od prapradziadów. Kto się z kim żenił, kto komu zabrał pole, czyje dziecko było podobne nie do ojca. Kamień pamięta imiona. Ja pamiętam resztę.”
  • „Moja babka mówiła, że nasz ród był kiedyś kimś. Że mamy grób, do którego nikt nas nie wpuszcza. Babki tak mówią, kiedy jest bieda. Ale ona mówiła zawsze to samo imię i nigdy się nie myliła. Szukam tego imienia na stelach od trzydziestu lat. Jeszcze nie znalazłam. Albo znalazłam i ktoś je zatarł.”
  • „Teofil, grabarz. Kopie doły, ja płaczę nad nimi. Pracujemy razem od dwudziestu lat i wiesz, ile razy mi podziękował? Raz. Kiedy płakałam nad jego matką. Za darmo. Powiedział „dziękuję” i poszedł kopać następny.”
  • „Nocą jestem zwykłą babą od rybaków. Gotuję zupę, szyję, śpię. Nikt nocą nie umiera na tyle wcześnie, żeby rano już był pogrzeb. A jak umiera, to pukają.”
  • „Pogrzeb w deszczu to najlepszy pogrzeb. Nie muszę się starać, niebo płacze za mnie. Biorę wtedy tylko półtorej drachmy. Uczciwość.”
  • „Imię zatarte dłutem, mówisz. Nie ząb czasu, tylko dłuto. A wieniec świeży. Czyli ktoś pamięta, a ktoś nie chce, żeby inni pamiętali. To nie jest zwykły grób. Daj mi czas. Pójdę tam w dzień pamięci zmarłych, z dzbankiem, jak wszystkie wdowy. Wdowy nikt nie pyta, czemu stoi przy cudzym grobie.”
  • „Kore została w podziemiach, prawo granatu. Ludzie się boją, że zima będzie dłuższa. Ja się nie boję. Ja wiem, że ci na dole też potrzebują towarzystwa. Płaczę na pogrzebach dwadzieścia lat. Tam na dole muszą być tłumy.”
  • „Ktoś z pałacu przysyła mi co tydzień chleb i dzban oliwy. Nie mówi od kogo. Pytałam Teofila, czy to za płacz. Mówi, że za płacz płacą drachmami, nie chlebem. Dziwne miasto.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria