Paź Hermolaos
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Jeszcze paź.”
- „Plecy już dobrze.”
- „Pierwszy cios, phi.”
Prośby
- Kieł dla pazia (poziom 42)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Paź Hermolaos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Czego? Jeśli przyszedłeś popatrzeć na plecy pazia, który dostał baty, to się spóźniłeś, już się zagoiły. Hermolaos, syn Sopolisa. Paź królowej. Jeszcze.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Hermolaos, syn Sopolisa, paź królowej. Syn możnego, sługa możnej, czyli nikt pomiędzy.
- Czym się zajmujesz?
- Podaję królowej konia, noszę łuk na polowaniu, czuwam nocą pod jej drzwiami, noszę lampy do archiwum. Uczę się genealogii, zapasów i milczenia. Z milczeniem idzie mi najgorzej.
- Co tu w okolicy?
- Pałac to najpiękniejsze więzienie w Pelorii. Kolumny, mozaiki, fontanna w perystylu, a wyjść nie wolno bez zgody Attalosa.
- Masz rodzinę?
- Ojciec ma winnice w górach i trzy córki, więc ja jestem jego jedyną nadzieją na chwałę. Na razie mam blizny na plecach. Też coś.
- Czego się boisz?
- Że zostanę paziem do końca życia. Albo że zrobię coś głupiego, bo ktoś mi powie, że to odważne.
- O czym marzysz?
- Własny koń. Mój, nie pałacowy. I polowanie, na którym nikt nie liczy, kto pierwszy pchnął.
- Co lubisz jeść?
- Pieczony dzik. Wiem, wiem. Ale smakuje świetnie, zwłaszcza jak nikt za niego nie dostaje batów.
- Smoki istnieją?
- Chciałbym jakiegoś spotkać. Smok nie ma królowej, której przysługuje pierwszy cios.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym konia tesalskiego i odjechał do ojca. Albo nie. Kupiłbym konia i został, żeby wszyscy widzieli, że go mam.
- Znasz jakiś dowcip?
- Paź pyta królową: czy mogę zabić dzika? Królowa: po mnie. Paź czeka. Dzik czeka. Królowa czeka. W końcu dzik się nudzi i idzie do domu. Tak wyglądają polowania na dworze.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. W taki dzień powinno się polować. Nie polujemy.
deszcz: Deszcz. Polowania nie będzie. Czasem dobrze.
mgła: Mgła. Na warcie nocnej we mgle słychać więcej, niż chciałbym. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Pewnie przyszedłeś zobaczyć, gdzie paź dostał baty.
Słyszałem o tobie. Robisz, co chcesz, i nikt cię za to nie bije. Zazdroszczę.
Lubię cię. Rozmawiasz ze mną jak z człowiekiem, nie jak z paziem.
Chciałbym być taki jak ty. Mój ojciec też by chciał, żebym był. - O sąsiadach
- Królowa Eurydike: Patrzyła na dzika, jak na mnie potem. Bez mrugnięcia.
Dowódca straży Attalos: Kazał mnie wychłostać. Według zasad. Wszystko u niego według zasad.
Skryba Arrhabaios: Najlepszy nauczyciel w pałacu. Nawet jak się mylę, nie krzyczy.
Mozaikarz Gnosis: Mozaikarz. Śpi przy kuchniach i słyszy wszystko. Uważam przy nim, co mówię.
Inne tematy
- „Polowanie w gajach za Furtką. Dzik wyszedł z zarośli prosto na konia królowej. Królowa miała włócznię w górze i patrzyła. Patrzyła! Ja byłem bliżej. Pchnąłem. Dzik padł. I wiesz, co dostałem? Baty przed całym dworem, a konia mi zabrali. Bo pierwszy cios należy do króla. Do królowej. Następnym razem niech ją dzik zje według zasad.”
- „Kieł tamtego dzika wzięli mi razem z koniem. Wisi teraz w kaplicy Heraklesa Przodka, jako dar królowej. Królowej! Ja go zabiłem, ona patrzyła, a kieł wisi jej. Chciałbym mieć chociaż jakiś kieł. Żeby pokazać ojcu, że coś zrobiłem.”
- „Jest nas siedmiu. Śpimy na zmianę pod drzwiami królowej, podajemy jej konia, nosimy za nią łuk i lampy do archiwum. Starsi mówią przy kościach, że ród Basilidów się kończy i że trzeba myśleć o tym, co dalej. Ja nie wiem, co dalej. Wiem, że plecy bolą.”
- „Antypater, mój przyjaciel, też paź, mówi, że gdyby jego ktoś tak upokorzył, to on by tego nie zostawił. Mówi to coraz częściej. Wieczorami, przy kościach. Ja się śmieję. On się nie śmieje.”
- „Stary Arrhabaios z archiwum uczył nas genealogii. Każdy paź musi wyrecytować przodków królowej do dziesiątego pokolenia. Ja mówię do siódmego i się mylę. Arrhabaios mówi, że to nic, bo w ósmym i tak ktoś coś wyskrobał.”
- „Dziś moja warta. Siedzę pod schodami do komnat królowej i słucham, jak śpi pałac. Pałac śpi głośno. Skrzypi, kapie, stuka gdzieś pod podłogą. Attalos mówi, że to szczury. Szczury nie chodzą w sandałach.”
- „Deszcz. Polowania nie będzie. Dobrze. Nie wiem, czy umiałbym teraz stać spokojnie, jak dzik biegnie na królową.”
- „Pokazałem ojcu kieł, ten od ciebie. Powiedziałem prawdę: że nie ja go zdobyłem, tylko przybysz dla mnie. Ojciec się roześmiał, pierwszy raz od batów. Powiedział, że to więcej honoru niż kieł w kaplicy. Nie wiem, czy ma rację. Ale Antypatrowi już nie odpowiadam przy kościach.”
- „Byłeś w korytarzu. Widzę po tobie. Dobrze, powiem, bo już nie mogę spać pod tymi drzwiami. To ja napisałem list. Antypater mówił, że wystarczy postraszyć królową. Potem przyniósł maskę. W Dionizje, w trzecim epizodzie, ktoś w masce starego króla wyjdzie schodami Charona, jakby duch wracał z ziemi, i pójdzie prosto do pierwszego rzędu. A Attalos zabije go, zanim ktokolwiek zdąży zapytać. Jak Derdasa. Antypater nie wie, że to on ma zginąć. Ja wiem. Ten w podkutych butach to Attalos. Nie mów królowej, że to ja. Albo powiedz. Już nie wiem.”
- „Śpię pod drzwiami królowej, z mieczem. Attalos nie wrócił z polowania. Antypater zniknął tej samej nocy. Królowa nic mi nie powiedziała, tylko oddała mi konia. Wiem, komu to zawdzięczam.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria