Strona gryGraj ▸

Kołodziej Harmatios

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kołodziej Harmatios kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie dotykaj koła, schnie w gięciu. Harmatios, kołodziej. Robię rydwany. Koło z jesionu, gięte na parze, oś z jesionu, kosz z wikliny, podłoga z rzemieni. Rydwan ma ważyć tyle co woźnica. Cięższy przegrywa, lżejszy się rozlatuje.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Harmatios, kołodziej. Imię mam od rydwanu, ojciec był kołodziejem i dziadek. Ja chyba nie miałem wyboru.
Czym się zajmujesz?
Rydwany. Koło gięte na parze z jednego kawałka jesionu, szprychy, piasta, oś, kosz z wikliny, podłoga z plecionych rzemieni. Na jeden wyścig rydwan, na dwa wyścigi naprawa, na trzy nowy rydwan.
Co tu w okolicy?
Warsztat przy torze, za ścianą kwatery woźniców, dalej biuro tego pedanta. Z okna widać padok. Jak koń kuleje na padoku, wiem pierwszy, bo kulawy koń to złamany rydwan za tydzień.
Masz rodzinę?
Żona robi kosze z wikliny. Najlepsze, lekkie jak liść. Syn uczy się u mnie, ale woli konie od drewna. Nie wiem, po kim to ma.
Czego się boisz?
Że moja oś pęknie przy kimś na nawrocie. Że kiedyś przyniosą mi woźnicę, a nie rydwan.
O czym marzysz?
Zrobić rydwan, który wytrzyma dwanaście okrążeń i nie trzeba go będzie naprawiać. Ojciec mówił, że się nie da. Ojciec tak samo mówił o mnie.
Co lubisz jeść?
Fasola, chleb, wino rozcieńczone pół na pół. Żona mówi, że jem jak koń, bo pracuję przy koniach. Nie pracuję przy koniach. Pracuję przy drewnie.
Smoki istnieją?
Smok ciągnąłby rydwan? Oś by nie wytrzymała. Musiałbym zrobić z dębu. Za ciężko. Nie, smoków nie bierzemy.
Co zrobisz z workiem złota?
Jesion z gór na dziesięć lat naprzód. I nowy kocioł do parzenia drewna. Stary cieknie.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi kupiec i pyta: ile kosztuje złoty rydwan? Mówię: tyle co złoty. Pyta: a taki, co wygląda na złoty? Mówię: tyle co brązowy i pół złotego. Kupił. Do dziś jeździ.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Sucho. Drewno pracuje dobrze. Dobry dzień na koła.
deszcz: Deszcz. Drewno pije wodę i puchnie. Robię tylko piasty.
mgła: Mgła. Wilgoć w drewnie. Nie gnę dziś nic, tylko ostrzę dłuta.
Co o mnie myślisz?
Nie dotykaj koła. Ale patrzeć możesz.
Słyszałem o tobie. Ręce masz do roboty czy do miecza?
Ty jesteś porządny. Mogę ci pokazać, jak się gnie koło.
Jakbyś kiedyś chciał rydwan na wyścig, zrobię ci za pół ceny. Za ćwierć. Dobra, za koszt drewna.
O sąsiadach
Weterynarz Apsyrtos: Śpiewa koniom. Działa. Do mnie nie śpiewa.
Kupiec Damokrates: Myśli, że ma złote okucia. Niech myśli.
Woźnica Nikandros: Jeździ tak ciasno, że na każdej mojej piaście jest rysa od słupa. Najlepszy woźnica, najgorszy dla piast.
Agonoteta Sostratos: Pedant. Ale jak mówi, że coś jest zapisane, to jest.
Młody woźnica Ktesias: Chłopak przychodzi oglądać rydwany jak dziewczyny. Kiedyś mu zrobię jeden. Jak ktoś zapłaci.

Inne tematy

  • „Damokrates chciał rydwan ze złotymi okuciami. Powiedziałem: złoto waży. Odpowiedział: niech waży, byle błyszczało. Zrobiłem z brązu i pomalowałem na złoto. Wygrał dwa biegi. Do dziś myśli, że to złoto. Nie mów mu. Jemu dobrze, mnie dobrze, koniom lżej.”
  • „Oś królewskiego rydwanu przynieśli mi po treningu. Pęknięcie od spodu, na trzy palce, równiutkie. Drewno tak nie pęka. Jesion pęka po słojach, krzywo, z drzazgami. To było równe jak od piły, a potem ktoś zasmarował łojem, żeby nie było widać jasnego drewna. Mówię to każdemu, kto pyta. Nikt nie pyta drugi raz.”
  • „Wiesz, co jest najsłabsze w rydwanie? Piasta. W piastę bije słup, jak woźnica weźmie nawrót za ciasno. Orestes tak zginął, przynajmniej w teatrze. W teatrze zawsze ktoś ginie przez piastę. Ja tylko wymieniam piasty po tych, co przeżyli.”
  • „Jesion biorę od cieśli Tektona z Drogi Karawan. Jego jesion pachnie górą, nie bagnem. Kiedyś woziłem sam, z gór, trzy dni na wozie. Teraz kolano nie pozwala. Kolano i Tekton, który bierze dwa razy tyle co góra.”
  • „Apsyrtos śpiewa koniom. Myślałem, że głupota. Raz zaśpiewał koniowi, co miał nogę w szprychach, i koń stał spokojnie, jak wycinałem koło. Teraz wołam go do każdej kraksy. Do mnie nie śpiewa. Mówi, że mnie by nie pomogło.”
  • „Nocą parzę jesion w kotle i gnę koła. Para, cisza, konie śpią. Jak ktoś przyjdzie nocą do warsztatu, usłyszę. Teraz już usłyszę. Śpię z dłutem pod ręką.”
  • „Deszcz. Drewno pije wodę i puchnie. Koło, które dziś zrobię, za miesiąc będzie luźne. Dziś tylko poprawiam stare i klnę. Przyzwoicie klnę, po jesionowemu.”
  • „Z twojego drewna zrobiłem nową oś dla stajni królewskiej. Każdy słój obejrzany przy lampie, każdy cal ostukany młotkiem. Kto chce ją przepiłować, będzie musiał przepiłować i mnie. Zostawiam od dziś znak pod spodem, nacięcie, które znam tylko ja. Jak zniknie, będę wiedział.”
  • „Tę oś? Mam ją tu, schowałem. Patrz na brzeg: równy, cienki, jak po piłce do kości. To nie pęknięcie od nawrotu. Takim cięciem robi się wpust na szprychę. Ktoś przyniósł do stajni narzędzie, którego nie ma w stajni.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria