Mozaikarz Gnosis
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie depcz kamyków.”
- „Kamyk do kamyka.”
- „Gnosis zrobił.”
Prośby
- Podpis w mozaice (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Mozaikarz Gnosis kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ostrożnie, nie depcz mi kamyków, są posortowane. Białe, czarne, czerwone, żółte, każdy z innej rzeki. Gnosis. Mozaikarz. Niewolnik rodu Basilidów, jakbyś pytał. Ludzie zwykle pytają o to drugie przed pierwszym.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Gnosis. Mozaikarz. Niewolnik rodu Basilidów. Urodzony w Pajonii, sprzedany w Pelorii, kiedy miałem siedem lat.
- Czym się zajmujesz?
- Układam mozaiki z kamyków. Zbieram je w rzekach, sortuję według koloru i wielkości, wbijam w zaprawę. Kontury z pasków ołowiu albo gliny. Polowania, bogowie, gryfy. Na podłodze, żeby ludzie chodzili po pięknym i nie patrzyli pod nogi.
- Co tu w okolicy?
- Pałac, warsztat na Drodze Karawan, rzeka na lądzie, gdzie zbieram kamyki. Więcej nie widzę. Niewolnik chodzi tam, gdzie go poślą.
- Masz rodzinę?
- Matka została w Pajonii, jeśli żyje. Siostry nie pamiętam. W pałacu kucharka nazywa mnie synkiem. Wystarczy.
- Czego się boisz?
- Że umrę, zanim uzbieram na wolność, i ktoś zeskrobie mój podpis z mozaiki, a wtedy po mnie nie zostanie nic.
- O czym marzysz?
- Wolność. I zobaczyć swoje imię na murze świątyni Apollina, wyryte, że byłem sprzedany bogu. Potem wrócić do Pajonii i ułożyć mozaikę w domu matki.
- Co lubisz jeść?
- Co zostanie po uczcie w pałacu. Raz był paw. Smakował jak kura w złym humorze.
- Smoki istnieją?
- Ułożyłem smoka na podłodze u bankiera. Siedem tysięcy kamyków. Bankier po nim chodzi codziennie. Smok się nie skarży.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Oddałbym sto dwadzieścia drachm świątyni, a resztę rozdał w pałacu, w kuchni. Tam najmniej zarabiają i najwięcej wiedzą.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pan pyta mozaikarza: czemu twój jeleń ma tylko trzy nogi? Mozaikarz: bo za czwartą mi nie zapłaciłeś. Nie powiedziałem tego panu. Powiedziałem tylko kucharce.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Kamyki suche wyglądają szaro. Lepiej sortować w cieniu.
deszcz: Deszcz! Mokre kamyki świecą prawdziwym kolorem. Sortuję na podwórzu.
mgła: Mgła. W pałacu kroki słychać lepiej niż zwykle. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie depcz kamyków.
Słyszałem o tobie. Niewolnicy w kuchni mówią o tobie dobrze. To rzadkie.
Ufam ci. Powiedziałem ci, ile mi brakuje do wolności. Nikt inny tego nie wie.
Ułożyłbym ciebie w mozaice. Jako myśliwego. Tak, żebyś stał na środku podłogi. - O sąsiadach
- Królowa Eurydike: Kazała zostawić mój podpis. Za to zdanie zostałem.
Paź Hermolaos: Dobry paź. Nocą chodzi tam, gdzie nie trzeba, ale nie sam.
Złotniczka Chryseis: Sprzedała mi złote kamyki. Dałem jej miedziaki, uzbierane przez rok. Nie przeliczyła ich.
Skryba Arrhabaios: Stary skryba. Nauczył mnie liter, żebym mógł podpisać mozaikę. Nie wiedział, że po to.
Inne tematy
- „W sali biesiadnej w pałacu jest moja mozaika: polowanie na jelenia, dwóch myśliwych, pies, jeleń w biegu. Kontury robiłem z pasków ołowiu, żeby linia była cienka jak kreska pędzla. A w rogu napisałem: „Gnosis zrobił”. Niewolnik podpisał się w pałacu królów. Nikt mi nie kazał. Nikt mi też nie zabronił. Do dziś nie wiem, czy to była odwaga, czy głupota.”
- „Odkładam na wolność. U nas to idzie tak: płacisz świątyni Apollina, świątynia kupuje cię od pana i puszcza wolno. Sprzedają cię bogu, a bóg niewolników nie trzyma. Potem ryją na murze świątyni, że taki a taki sprzedał Apollinowi ciało imieniem Gnosis. Brakuje mi jeszcze sto dwadzieścia drachm. Kamyk do kamyka.”
- „Królowa kazała zostawić mój podpis, kiedy dworzanie chcieli go zeskrobać. Powiedziała, że jedyna uczciwa rzecz w pałacu ma podpis. Dlatego zostałem w Pelorii, a nie uciekłem z karawaną. Głupie, co? Za jedno zdanie.”
- „Urodziłem się w Pajonii, nad rzeką, z której mam czarne kamyki. Pamiętam rzekę lepiej niż matkę. To chyba źle, ale rzekę widziałem dłużej.”
- „Nocą wracam do pałacu. Śpię w izbie przy kuchniach. Słyszę, jak pazie chodzą nocą tam, gdzie nie powinni. Niewolnik słyszy wszystko, bo nikt nie myśli, że niewolnik słucha.”
- „Deszcz! Mokre kamyki świecą, widać prawdziwe kolory. Wychodzę wtedy na podwórze i sortuję. Ludzie myślą, że się modlę.”
- „Ktoś przysunął łoże na mój podpis, ale nie zeskrobał. Myślę o tym co wieczór. Ktoś w pałacu nie chce widzieć imienia niewolnika i boi się je zniszczyć. Strach kogoś możnego to dla niewolnika prawie przyjaźń.”
- „Od kiedy ułożyłem ten kwadrat na skos, inaczej patrzę na kamyki. Sokrates mówi, że ja to wiedziałem, zanim zapytałeś. Niewolnik, który wie coś, czego nikt go nie uczył. Ciekawe, co jeszcze wiem. I ciekawe, ile to jest warte u Apollina, kiedy będę się wykupywał.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria