Piekarz Feidon
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Gorące!”
- „Chleb, świeży chleb!”
- „Ciasto wie pierwsze.”
Sprzedaje
Prośby
- Kolacja na rozstajach (poziom 20)
- Opał dla piekarza (poziom 28)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Piekarz Feidon kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Uważaj, gorące! Feidon, piekarz. Wstaję o trzeciej w nocy, rozpalam piec i do świtu mam chleb dla połowy miasta. Do południa sprzedaję, po południu śpię. Jak mnie budzisz po południu, to nie dostaniesz bułki do końca życia.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Feidon, piekarz spod akropolu. Wstaję, kiedy ty kładziesz się spać, a kładę się, kiedy ty jesz mój chleb.
- Czym się zajmujesz?
- O trzeciej rozpalam piec, o czwartej mieszam ciasto, o świcie pierwsze bochny. Do południa sprzedaję, po południu śpię. A raz w miesiącu piekę coś, o czym nie gadamy.
- Co tu w okolicy?
- Ciasna dzielnica, ale pachnie mną. Szewc obok mówi, że od mojego zapachu pracuje głodny. Gramatysta mówi, że jego chłopcy uczą się gorzej, jak wieje od piekarni. Same komplementy.
- Masz rodzinę?
- Żona, trzech synów i babka, która już nie żyje, ale dalej mi mówi, co robię źle. W głowie. Najczęściej o soli w cieście.
- Czego się boisz?
- Że ciasto któregoś dnia nie wyrośnie w ogóle. I że nie będę wiedział czemu. Ciasto wie pierwsze, mówiłem ci.
- O czym marzysz?
- Drugi piec. Wtedy mógłbym spać do czwartej. Wiesz, ile to jest godzina snu? To jest całe życie.
- Co lubisz jeść?
- Skórka z pierwszego bochna, jeszcze gorąca, z oliwą. Nikomu jej nie sprzedaję.
- Smoki istnieją?
- Smok zieje ogniem? To niech przyjdzie do mojego pieca o trzeciej w nocy. Oszczędzę na drewnie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Drugi piec i drewno na całą zimę. Resztę rozdam biednym w chlebie. Chleb to złoto, które można zjeść.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi kupiec i pyta: czemu twój chleb jest okrągły? Mówię: bo kwadratowy się nie toczy do klienta. Nie śmiał się. Kupił dwa.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Ciasto rośnie, ludzie kupują, wszyscy zadowoleni.
deszcz: Deszcz. Drewno mokre, dym w chlebie. Rybacy będą zadowoleni.
mgła: Mgła. Ciasto rośnie wolniej, jakby też nie wiedziało, która godzina. - Co o mnie myślisz?
- Nowy? Pierwsza bułka za drachmę, druga za obola.
Słyszałem o tobie. Głodny pewnie chodzisz. Masz, weź.
Ty jesteś swój. Swoim daję skórkę z pierwszego bochna.
O tobie mówią w kolejce po chleb. Kolejka po chleb wie wszystko. Wiesz, że jesteś sławny, kiedy mówią o tobie przed świtem. - O sąsiadach
- Krenofylaks Aristokles: Strażnik fontann. Chodzę do niego po wodę pół godziny. Warto. Ciasto wie.
Szewc Szymon: Szewc za ścianą. Mówi, że pracuje głodny przez mój zapach. Daję mu bułkę, mówi, że to łapówka. Je.
Gramatysta Lamprokles: Surowy człowiek. Kupuje co rano jedną bułkę i zawsze mówi „dziękuję” jak w wierszu. Ciekawe czemu.
Melitta: Sól biorę od niej. Dobra sól. Płaci mi za chleb nowiutkimi sowami. Za nowiutkimi, jeśli mam być szczery.
Kapłanka Demeter Metaneira: Kapłanka Demeter. Przynoszę jej placki z pierwszego jęczmienia. Mówi, że bogini lubi moje. Nie wiem, skąd wie.
Inne tematy
- „Jęczmień dla ludzi, pszenica dla bogatych, placki z miodem dla bogów, sezamowe dla wesel. Ziarno przywożą z lądu przez Bramę Lądową, mąkę mielę sam, na żarnach za domem. Mąka z młyna kupców ma piasek. Mówią, że to dla zdrowia zębów.”
- „Raz w miesiącu, w ostatnią noc przed nowiem, piekę osobne placki. Okrągłe, ze świeczkami. Zanoszę je na rozstaje, do kapliczki z trzema twarzami w dzielnicy rybaków. Kładę i odchodzę. Nie oglądam się. Dla kogo? Dla tej, co stoi na rozstajach. Więcej nie mów, ja też nie powiem.”
- „Rano placków na rozstajach zwykle nie ma. Zjadają je biedni, od zawsze. Bogini się nie gniewa, mówiła babka, bo kto głodny, ten też stoi na rozstajach. Ale ostatnio placki leżą do południa. Nawet biedni ich nie ruszają. Pytałem jednego. Powiedział, że w nocy przy kapliczce coś pachnie mokrą ziemią.”
- „Babka była stąd od zawsze, jak kamienie. Mówiła, że pod Pelorią jest druga Peloria, starsza, i że tam też były rozstaje, ważniejsze niż te nasze. I że kiedyś ktoś tamte zamknął, a bogini nie lubi, jak się przed nią zamyka drzwi. Babka mówiła dużo. Ale chleb piekła najlepszy w mieście, więc słuchałem.”
- „Woda do ciasta. Kiedyś brałem z fontanny na agorze, bliżej. Teraz chodzę do domu źródła, do Aristoklesa, pół godziny z dzbanami. Ciasto z wody z fontanny nie chciało rosnąć. Leżało jak zabite. Ciasto wie pierwsze, mówię ci. Ciasto i koty.”
- „Trzecia w nocy, piec rozpalony. Siadaj na worku, jak chcesz, ciepło tu. Nocą słychać całe miasto: Sokrates wraca od Ione, Leukon dokłada do pieca w Kerameikosie, krosno Melo stuka. A pod spodem, jak przyłożysz ucho do ziemi, szumi woda.”
- „Deszcz, ludzie siedzą w domach i jedzą chleb. Dobrze. Gorzej, że drewno do pieca mokre. Mokre drewno dymi, dym wchodzi w chleb, a chleb z dymem kupują tylko rybacy. Mówią, że pachnie jak dom.”
- „Zaniosłeś. I nie oglądałeś się? Dobrze. Rano placka nie było. Pierwszy raz od miesiąca. Nie wiem, czy zjadł go biedny, czy ktoś inny. Wolę nie wiedzieć. Masz, ciepła bułka. Od dziś masz u mnie bułkę zawsze, nawet po południu.”
- „Kore wróciła do matki na zawsze, mówią w świątyni Demeter. Jęczmień w tym roku przyszedł z lądu cięższy niż zwykle. Mąka jak puch. Nie wiem, czy to bogini, czy deszcz w porę. Piekarz bierze jedno i drugie.”
- „W noc deipnonu piekę teraz dwa placki więcej. Jeden na rozstaja, jeden do dołu, ten pod ruinami. Ty wiesz, o którym mówię. Nie pytam, kto je zanosi.”
- „Wiesz, czym się pali u Dafne w kuchni? Wytłokami. Ubite skórki i pestki po tłoczeniu, suche, palą się gorąco i równo, bez dymu. Ja palę drewnem z lądu, a drewno przychodzi mokre, bo wozacy kładą je na wozie pod plandeką z dziurami. Gdybym miał wytłoki, piekłbym jak bogowie. No, prawie jak bogowie. Bogowie nie wstają o trzeciej.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria
Chleb z pieca Feidona