Strona gryGraj ▸

Maskarz Fanias

W niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Maskarz Fanias kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Uważaj na łokieć, tam schnie król. A obok dwóch pasterzy i jedna nimfa. Fanias, maskarz. Robię maski z lnu i gipsu. Każda ma swój charakter, jak człowiek. Niektóre mają lepszy.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Fanias, maskarz. Moja robota wisi na ścianach i patrzy na ciebie. Nie przejmuj się, one tak na wszystkich.
Czym się zajmujesz?
Maski z lnu i gipsu, do tragedii, komedii i dramatu satyrowego. Stary król, młodzieniec, tyran, niewolnik, kobieta, każdy ma swoją twarz. Arystoteles pisał, że maskarz robi dla widowiska więcej niż poeta. Ariston się na to obraża.
Co tu w okolicy?
Mam okno na skene. Widzę, kto przychodzi do teatru po zmroku. Rzadko mówię, kogo widzę. Maskarz, który plotkuje, szybko traci klientów.
Masz rodzinę?
Żona robi kostiumy w magazynie obok. Kłócimy się, czy ważniejsza twarz, czy szata. Ona mówi, że bez szaty król jest tylko gościem w masce. Ja, że bez maski jest tylko gościem w szacie.
Czego się boisz?
Ognia. Len i gips palą się jak siano. I tego, że ktoś pójdzie gdzieś w mojej masce i zrobi coś, czego nie da się odkręcić.
O czym marzysz?
Zrobić maskę tak dobrą, że aktor, który ją założy, przestanie grać i zacznie być.
Co lubisz jeść?
Chleb z oliwą i czosnkiem. Gips czuć potem w ustach przez cały dzień, więc czosnek przynajmniej coś zagłusza.
Smoki istnieją?
Robiłem raz maskę smoka do komedii. Dwóch aktorów w środku, jeden płaszcz. Po przedstawieniu się pobili. Smoki istnieją, tylko mają charakter.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym lepszy len z Egiptu i zrobił maski dla całego chóru, każdą inną. Chór z jednakowych twarzy to tłum. Chór z różnych twarzy to miasto.
Znasz jakiś dowcip?
Aktor pyta maskarza: czy ta maska mnie postarza? Maskarz: nie, to ty postarzasz maskę.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Gips schnie w dzień zamiast w trzy. Pracuję jak szalony.
deszcz: Deszcz. Nic nie schnie. Siedzę i maluję brwi.
mgła: Mgła. Len się marszczy. Dziś robię tylko oczy.
Co o mnie myślisz?
Masz dobrą twarz do maski. Spokojną. Obcy zwykle mają niespokojne.
Słyszałem o tobie. Ciekawe, jaką maskę ci kiedyś zrobią.
Gdybym robił maskę z ciebie, zostawiłbym usta otwarte. Mówisz tylko, kiedy trzeba.
Ludzie będą kiedyś grać ciebie w teatrze. Ja zrobię maskę. Obiecuję.
O sąsiadach
Poeta Ariston: Rozpacza nad skrzynią. Dobrze, że rozpacza, pisze wtedy lepiej.
Aktor Neoptolemos: Przymierza każdą maskę i pyta, czy wygląda lepiej. Wygląda.
Skryba Arrhabaios: Stary skryba z pałacu przyszedł kiedyś zamówić maskę dla wnuczki. Twarz smutnego ptaka. Do dziś nie wiem po co.
Odlewnik Telekles: Odlewnik. Robi twarze z wosku i brązu. My obaj robimy twarze, tylko jego trwają dłużej.

Inne tematy

  • „Maskę robi się tak: głowa z gliny, na nią płótno moczone w gipsie, warstwa po warstwie. Schnie trzy dni. Potem farba, włosy, otwór na usta, żeby głos szedł do ostatniego rzędu. Aktor zmienia się w trzy oddechy, a maska jest tą samą osobą przez sto przedstawień. Maski są wierniejsze niż aktorzy.”
  • „Zginęła mi maska starego króla. Siwa broda, krótko obcięte włosy, brwi uniesione, jak u kogoś, kto się dziwi, że go zabijają. Wisiała tu, przy oknie. Któregoś ranka został tylko hak.”
  • „Tamtej nocy, kiedy Ariston stracił sztuki? Spałem. Tak mówię Aristonowi, bo Ariston zaraz zrobiłby z tego tragedię w pięciu aktach. Obcemu może bym powiedział więcej. Gdyby obcy zapytał we właściwej sprawie.”
  • „Neoptolemos przymierza każdą maskę, jaką mam, i pyta, czy wygląda w niej lepiej niż bez. Wygląda. Ale mu nie mówię, bo by więcej nie przyszedł.”
  • „Nocą maski patrzą ze ścian. Lampa się chwieje, to i one się ruszają. Nie boję się ich. Boję się tej jednej, której tu nie ma.”
  • „Mgła. Gips schnie wolniej, len się marszczy. Dziś robię tylko oczy.”
  • „Święto Dionizosa dla wszystkich! Wiesz, ile masek satyrów trzeba na chór z portu? Pięćdziesiąt. Mam dwanaście. Śpię w warsztacie do Dionizji.”
  • „Rozpoznałeś każdą twarz po opisie. Tak się uczy chłopców na maskarzy. Słuchaj, jakbyś chciał kiedyś odłożyć miecz, mam miejsce przy stole. Płacę marnie, ale maski nigdy nie przychodzą z pretensjami.”
  • „Mówiłem, że obcemu powiem więcej, jak zapyta we właściwej sprawie. To jest właściwa sprawa. Tamtej nocy, kiedy zginęła maska starego króla, nie spałem. Dwóch weszło do skene. Jeden duży, w podkutych butach, drugi chudy, młody, z lampą. Zeszli pod podłogę, włazem za kostiumami. Maskę nieśli jak dziecko, ostrożnie. Jak ktoś tak niesie maskę, to znaczy, że chce w niej wystąpić.”
  • „Maska starego króla wróciła na hak, przy oknie. Odmalowałem jej brwi. Dalej się dziwi, że go zabijają. Teraz przynajmniej wiem kto.”
  • „Skrzynię Aristona? Dwóch niosło ją na drążku, jeden w masce starego króla. Poszli w stronę pałacu. Ale powiem ci, co mnie gryzie od tamtej pory. Ten w masce szedł ciężko, w podkutych butach. A drugi, chudy, wrócił po godzinie sam, bez skrzyni, za to z czymś pod płaszczem, płaskim jak tabliczka. I poszedł w dół, do portu.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria