Maskarz Fanias
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Tam schnie król.”
- „Len i gips.”
- „Maska nie kłamie.”
Prośby
- Twarze z płótna (poziom 24)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Maskarz Fanias kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Uważaj na łokieć, tam schnie król. A obok dwóch pasterzy i jedna nimfa. Fanias, maskarz. Robię maski z lnu i gipsu. Każda ma swój charakter, jak człowiek. Niektóre mają lepszy.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Fanias, maskarz. Moja robota wisi na ścianach i patrzy na ciebie. Nie przejmuj się, one tak na wszystkich.
- Czym się zajmujesz?
- Maski z lnu i gipsu, do tragedii, komedii i dramatu satyrowego. Stary król, młodzieniec, tyran, niewolnik, kobieta, każdy ma swoją twarz. Arystoteles pisał, że maskarz robi dla widowiska więcej niż poeta. Ariston się na to obraża.
- Co tu w okolicy?
- Mam okno na skene. Widzę, kto przychodzi do teatru po zmroku. Rzadko mówię, kogo widzę. Maskarz, który plotkuje, szybko traci klientów.
- Masz rodzinę?
- Żona robi kostiumy w magazynie obok. Kłócimy się, czy ważniejsza twarz, czy szata. Ona mówi, że bez szaty król jest tylko gościem w masce. Ja, że bez maski jest tylko gościem w szacie.
- Czego się boisz?
- Ognia. Len i gips palą się jak siano. I tego, że ktoś pójdzie gdzieś w mojej masce i zrobi coś, czego nie da się odkręcić.
- O czym marzysz?
- Zrobić maskę tak dobrą, że aktor, który ją założy, przestanie grać i zacznie być.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z oliwą i czosnkiem. Gips czuć potem w ustach przez cały dzień, więc czosnek przynajmniej coś zagłusza.
- Smoki istnieją?
- Robiłem raz maskę smoka do komedii. Dwóch aktorów w środku, jeden płaszcz. Po przedstawieniu się pobili. Smoki istnieją, tylko mają charakter.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym lepszy len z Egiptu i zrobił maski dla całego chóru, każdą inną. Chór z jednakowych twarzy to tłum. Chór z różnych twarzy to miasto.
- Znasz jakiś dowcip?
- Aktor pyta maskarza: czy ta maska mnie postarza? Maskarz: nie, to ty postarzasz maskę.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Gips schnie w dzień zamiast w trzy. Pracuję jak szalony.
deszcz: Deszcz. Nic nie schnie. Siedzę i maluję brwi.
mgła: Mgła. Len się marszczy. Dziś robię tylko oczy. - Co o mnie myślisz?
- Masz dobrą twarz do maski. Spokojną. Obcy zwykle mają niespokojne.
Słyszałem o tobie. Ciekawe, jaką maskę ci kiedyś zrobią.
Gdybym robił maskę z ciebie, zostawiłbym usta otwarte. Mówisz tylko, kiedy trzeba.
Ludzie będą kiedyś grać ciebie w teatrze. Ja zrobię maskę. Obiecuję. - O sąsiadach
- Poeta Ariston: Rozpacza nad skrzynią. Dobrze, że rozpacza, pisze wtedy lepiej.
Aktor Neoptolemos: Przymierza każdą maskę i pyta, czy wygląda lepiej. Wygląda.
Skryba Arrhabaios: Stary skryba z pałacu przyszedł kiedyś zamówić maskę dla wnuczki. Twarz smutnego ptaka. Do dziś nie wiem po co.
Odlewnik Telekles: Odlewnik. Robi twarze z wosku i brązu. My obaj robimy twarze, tylko jego trwają dłużej.
Inne tematy
- „Maskę robi się tak: głowa z gliny, na nią płótno moczone w gipsie, warstwa po warstwie. Schnie trzy dni. Potem farba, włosy, otwór na usta, żeby głos szedł do ostatniego rzędu. Aktor zmienia się w trzy oddechy, a maska jest tą samą osobą przez sto przedstawień. Maski są wierniejsze niż aktorzy.”
- „Zginęła mi maska starego króla. Siwa broda, krótko obcięte włosy, brwi uniesione, jak u kogoś, kto się dziwi, że go zabijają. Wisiała tu, przy oknie. Któregoś ranka został tylko hak.”
- „Tamtej nocy, kiedy Ariston stracił sztuki? Spałem. Tak mówię Aristonowi, bo Ariston zaraz zrobiłby z tego tragedię w pięciu aktach. Obcemu może bym powiedział więcej. Gdyby obcy zapytał we właściwej sprawie.”
- „Neoptolemos przymierza każdą maskę, jaką mam, i pyta, czy wygląda w niej lepiej niż bez. Wygląda. Ale mu nie mówię, bo by więcej nie przyszedł.”
- „Nocą maski patrzą ze ścian. Lampa się chwieje, to i one się ruszają. Nie boję się ich. Boję się tej jednej, której tu nie ma.”
- „Mgła. Gips schnie wolniej, len się marszczy. Dziś robię tylko oczy.”
- „Święto Dionizosa dla wszystkich! Wiesz, ile masek satyrów trzeba na chór z portu? Pięćdziesiąt. Mam dwanaście. Śpię w warsztacie do Dionizji.”
- „Rozpoznałeś każdą twarz po opisie. Tak się uczy chłopców na maskarzy. Słuchaj, jakbyś chciał kiedyś odłożyć miecz, mam miejsce przy stole. Płacę marnie, ale maski nigdy nie przychodzą z pretensjami.”
- „Mówiłem, że obcemu powiem więcej, jak zapyta we właściwej sprawie. To jest właściwa sprawa. Tamtej nocy, kiedy zginęła maska starego króla, nie spałem. Dwóch weszło do skene. Jeden duży, w podkutych butach, drugi chudy, młody, z lampą. Zeszli pod podłogę, włazem za kostiumami. Maskę nieśli jak dziecko, ostrożnie. Jak ktoś tak niesie maskę, to znaczy, że chce w niej wystąpić.”
- „Maska starego króla wróciła na hak, przy oknie. Odmalowałem jej brwi. Dalej się dziwi, że go zabijają. Teraz przynajmniej wiem kto.”
- „Skrzynię Aristona? Dwóch niosło ją na drążku, jeden w masce starego króla. Poszli w stronę pałacu. Ale powiem ci, co mnie gryzie od tamtej pory. Ten w masce szedł ciężko, w podkutych butach. A drugi, chudy, wrócił po godzinie sam, bez skrzyni, za to z czymś pod płaszczem, płaskim jak tabliczka. I poszedł w dół, do portu.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria