Królowa Eurydike
Tylko w dzień.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie klękaj.”
- „Ściany mają uszy.”
- „Pierwszy rząd, mówisz?”
Prośby
- Osie stajni królewskiej (poziom 30)
- Wino dla starego króla (poziom 28)
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Królowa Eurydike kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie klękaj, nie jesteśmy w Persji. Wystarczy, że patrzysz mi w oczy, tylko nie za długo. Eurydike, z rodu Basilidów. Ostatnia, jak lubią szeptać w mieście, kiedy myślą, że nie słyszę. Słyszę wszystko. W tym pałacu ściany mają uszy, a ja mam ich więcej niż ściany.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Eurydike, córka Perdikkasa, z rodu Basilidów. Królowa miasta, które ma archonta. Ładny tytuł, prawda? Prawie tyle samo wart, co mozaika na podłodze. Ładnie wygląda i wszyscy po niej chodzą.
- Czym się zajmujesz?
- Przyjmuję posłów, którzy przychodzą z grzeczności, wystawiam rydwan na wyścigach i pilnuję, żeby miasto pamiętało, kto zbudował mu ulice. Basilidzi wytyczyli Pelorię od nowa po trzęsieniu ziemi. Rada o tym zapomina co roku, przed podatkami.
- Co tu w okolicy?
- Z balkonu widzę teatr, agorę, port i morze aż po horyzont. Z góry miasto wygląda na posłuszne. Z dołu wygląda inaczej, wiem, bo czasem schodzę w płaszczu bez purpury.
- Masz rodzinę?
- Ojciec nie żyje, matka umarła, kiedy byłam mała, braci nie miałam. Jestem ostatnia. Rody liczą, ile mi zostało lat bez męża. Ja liczę, ilu z nich chciałoby zostać moim mężem i ilu wdowcem.
- Czego się boisz?
- Teatru. Wiem, że to śmieszne u królowej. Pierwszego rzędu, białego płaszcza, ciszy przed oklaskami. I tego, że ktoś mnie zna lepiej, niż ja znam jego.
- O czym marzysz?
- Wygrać wielki wyścig i usłyszeć, jak herold krzyczy imię mojego rodu na cały hipodrom. A potem jeden dzień bez straży, bez pazi, bez skryby. Pójść na targ rybny i pokłócić się o cenę.
- Co lubisz jeść?
- Smażone sardele z cytryną, jak u rybaków. Na uczcie podają mi pawie i tuńczyka w miodzie, a ja potem w nocy posyłam pazia do portu po sardele. Nie mów nikomu, królowe jedzą pawie.
- Smoki istnieją?
- Na Olimpie podobno latają. Mój dziadek trzymał w kaplicy łuskę wielką jak tarcza i mówił, że smocza. Arrhabaios twierdzi, że żółwia. Wierzę dziadkowi, bo to ładniejsze.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym najlepsze konie z Tesalii, takie jak Bucefał, i zatrudniła woźnicę, którego nikt nie przekupi. To drugie trudniejsze. Złoto kupi konia, ale wierność trzeba wychować.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi archont do królowej i mówi: miasto chce mniej podatków. Królowa: to niech miasto płaci archontowi. Archont: przecież płaci. Królowa: no właśnie. Dwór się śmiał przez tydzień. Archont nie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Biały kamień tak świeci, że z balkonu nie widać twarzy na agorze. Dobrze. Nie muszę udawać, że kogoś poznaję.
deszcz: Deszcz. Dwór siedzi w pałacu i plotkuje. Najwięcej wiem po deszczu.
mgła: Mgła od morza zakrywa teatr. Pierwszy raz od dawna mogę stanąć w oknie i nie patrzeć na orchestrę. - Co o mnie myślisz?
- Obcy w pałacu. Ciekawe, kto cię wpuścił i czy wie, że to zrobił.
Słyszałam o tobie. Dwór mówi, że jesteś pożyteczny. Dwór rzadko kogoś chwali.
Ufam ci bardziej niż połowie dworu. To niewiele, ale to dużo.
Jesteś więcej wart niż mój tytuł. Nie mów tego głośno, archont by się ucieszył. - O sąsiadach
- Dowódca straży Attalos: Wierny. Tak mówią. Ja tylko pamiętam, czyja ręka karmi psa.
Paź Hermolaos: Gorący chłopak. Uratował mnie przed dzikiem i dostał za to baty z mojej zasady. Jeszcze nie wiem, co z tym zrobię.
Skryba Arrhabaios: Pamięta więcej niż archiwum. Czasem za dużo.
Mozaikarz Gnosis: Jedyny człowiek w pałacu, który podpisał się pod swoją robotą.
Archont Kleon: Archont. Przemawia o gościnności, a do pałacu przychodzi, jak trzeba coś podpisać.
Inne tematy
- „Ten list nie daje mi spać. Ktoś pisze jak skryba, a ostrzega jak przyjaciel. Przyjaciele w tym pałacu nie piszą listów, tylko milczą. Dowiedz się, kto to napisał i przed czym mnie ostrzega. Nie pytaj Attalosa. Nie dlatego, że mu nie ufam. Dlatego, że nie wiem, czy mu ufam. Popytaj w archiwum, w teatrze i u ludzi, którzy nocą nie śpią.”
- „Mój ojciec, król Perdikkas, wszedł do teatru w białym płaszczu, bez straży. Chciał pokazać miastu, że nie boi się własnego ludu. Przy wejściu na orchestrę czekał jego strażnik, Derdas. Jeden cios sztyletem między żebra. Derdas uciekał do koni przy bramie, zaczepił sandałem o winorośl i upadł. Zabili go na miejscu. Nikt go o nic nie zdążył zapytać. Myślę o tym codziennie.”
- „Pokażę ci coś. Ten list znalazłam pod poduszką trzy dni temu. Bez podpisu, bez pieczęci, pismo staranne jak u skryby. „W teatrze nie siadaj w pierwszym rzędzie”. Za miesiąc Dionizje, a królowa zawsze siada w pierwszym rzędzie, na tronie obok kapłana Dionizosa. Ktoś mnie ostrzega. Albo ktoś chce, żebym się bała. Nie wiem, co gorsze.”
- „Pazie śpią pod moimi drzwiami, synowie najlepszych rodów. Ojciec wymyślił, że jak synowie możnych pilnują króla, to możni króla nie zabiją. Dobry pomysł. Tylko że synowie dorastają i zaczynają mieć własne zdanie. A Hermolaos ma ostatnio za dużo zdania i za mało snu.”
- „Moja stajnia wystawia rydwan w wielkim wyścigu. Woźnica Nikandros, konie tesalskie, oś od cieśli Tektona z Drogi Karawan. Jak wygramy, herold wykrzyczy moje imię, nie woźnicy. Tak jest w Olimpii i tak jest u nas. Miasto musi słyszeć to imię. Basilidzi mają już tylko pałac, stajnię i imię.”
- „Attalos dowodzi strażą od śmierci ojca. To on dogonił Derdasa. Wierny jak pies, mówią w mieście. Ja tylko pamiętam, że pies je z ręki, która go karmi. Pytanie, czyja to ręka. Nie patrz tak. To przysłowie.”
- „Widziałeś mozaikę w sali biesiadnej? Polowanie na jelenia, z kamyków z rzeki. W rogu ktoś podpisał: „Gnosis zrobił”. Niewolnik podpisał się w pałacu królów. Dworzanie chcieli zeskrobać. Kazałam zostawić. Jedyna uczciwa rzecz w tym budynku ma podpis.”
- „Nocą jestem na piętrze, nad salą tronową. Okno wychodzi na teatr. Widzę orchestrę w księżycu, pustą i białą. Liczę kroki pazi pod drzwiami. Jak zmieniają wartę za wcześnie, nie zasypiam do świtu.”
- „Deszcz. Teatr pusty, pałac pełny. Dwór nudzi się szybciej niż ja i zaczyna plotkować. Najwięcej dowiaduję się w deszczowe dni. Siadaj, posłuchaj, kto kogo dziś obgaduje.”
- „Od tamtej nocy, kiedy wylałeś wino w orchestrze, patrzę z okna na to miejsce i nie odwracam wzroku. Pięć lat odwracałam. Na Dionizje usiądę w teatrze. Gdzie, jeszcze nie wiem. Ale usiądę.”
- „Melitos zaśpiewał prawdę o Aristeasie, słyszałam z balkonu. Całe miasto stało cicho. Wiesz, że mój ojciec też ma swoją pieśń? Piękną, o królu, który nie bał się ludu. Nikt w niej nie pyta, kto dał Derdasowi sztylet. Może kiedyś ktoś zaśpiewa i to.”
- „Słyszałam, że sprawa osi zamknięta. Nie słyszałam jak. Wolę nie wiedzieć, prawda?”
- „Pazie na wygnaniu, Attalos przy bramie, uśmiecha się do mnie co rano. Ty poszedłeś do Kleona. Nie tłumacz się. Królowa, która wie, kto ją sprzedał, żyje dłużej od tej, która nie wie.”
- „Wiem, kim jest. Mijam ją na targu i nie mogę jej powiedzieć. Posyłam chleb. Tak wygląda rodzina w pałacu: z daleka i bez słów.”
- „Rada kupiła sztukę o moim ojcu. Teraz ma w skrzyni moje imię i czeka na dobry moment. Archont lubi dobre momenty.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria