Strona gryGraj ▸

Malarka waz Doris

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Malarka waz Doris kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie ruszaj się! Masz ładną szczękę. Może być szczęka Achillesa. Albo Hektora, jeszcze nie wiem, kto na tej wazie przegra. Doris. Malarka waz. Maluję czarne postacie na czerwonej glinie, a mój mąż twierdzi, że to on robi wazy. On robi garnki. Wazy robię ja.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Doris, malarka waz. Czarne postacie na czerwonej glinie, każdy włos rylcem. Artystka w tym domu, cokolwiek mówi mąż.
Czym się zajmujesz?
Maluję. Herosów, bogów, wyścigi, pogrzeby, wesela. Czarną glinką, cienko, potem ryję szczegóły, aż wyjdzie czerwień. Jak się pomylę rylcem, nie da się poprawić. To mnie trzyma w pionie.
Co tu w okolicy?
Kerameikos. Piece, doły z gliną, kanał, Brama Grobów zaraz obok. Rano dym, w południe skorupy, wieczorem żałobnicy idą do grobów. Wszystko tu jest z gliny, nawet ludzie.
Masz rodzinę?
Mąż Leukon. Toczy, wypala, nie umie się kłócić. Dzieci jeszcze nie ma. Jak będą, nauczę je malować, a on je nauczy cierpliwości. On ma jej za nas dwoje.
Czego się boisz?
Że ręka zacznie mi drżeć. Malarz z drżącą ręką maluje już tylko brzegi. Widziałam takich. Malują brzegi do śmierci.
O czym marzysz?
Żeby moją wazę postawili na grobie kogoś ważnego. Za sto lat ktoś ją wykopie i powie: kto to malował? I żeby ktoś wiedział, że Doris.
Co lubisz jeść?
Sardynki z rusztu, które Leukon piecze na żarze z pieca. Mówi, że to dla oszczędności drewna. Ja wiem, że dla mnie.
Smoki istnieją?
Malowałam smoka trzy razy. Za każdym razem wyglądał jak Teofil grabarz z ogonem. Nie wiem, czy smoki istnieją, ale Teofil istnieje.
Co zrobisz z workiem złota?
Nowy rylec, z brązu, z Koryntu. I wazę tak dużą, że zmieści się na niej cała Peloria, z każdym sąsiadem. Wszyscy jako bogowie. Kleon jako woźnica Heliosa, niech się nie obraża.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi Kleon i mówi: czemu Zeus na twojej wazie ma mój nos? Mówię: bo pan ma nos boga, archoncie. Kupił trzy.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce! Glina schnie, farba się trzyma, maluję na dworze.
deszcz: Deszcz. Farba spływa. Ryję szczegóły na suchych.
mgła: Mgła. Czerń wygląda szaro, czerwień różowo. Nie maluję, tylko patrzę i się złoszczę.
Co o mnie myślisz?
Nie ruszaj się, masz ładną szczękę.
Słyszałam o tobie. Mogę cię namalować jako Achillesa. Albo Hektora. Zobaczymy.
Namalowałam cię już na jednej wazie. Wyszedłeś dobrze. Leukon mówi, że za dobrze.
Twoją twarz mają już trzy wazy na agorze. Kupcy pytają o „tego herosa”. Mówię, że to prawdziwy.
O sąsiadach
Garncarz Leukon: Mój mąż. Nie umie się kłócić. To mnie najbardziej złości. I trochę w nim lubię.
Garncarz Pamfilos: Maluje czerwone na czarnym, nowa moda. Mówi, że moje są prawdziwsze. Wiem.
Grabarz Teofil: Charon na mojej wazie ma jego twarz. Ucieszył się. Pierwszy raz widziałam, jak się śmieje.
Piekarz Feidon: Herakles ma jego nos. Nie wie o tym. Nie mów mu.
Archont Kleon: Zeus z jego nosem sprzedaje się najlepiej. Polityka i sztuka idą razem, jak glina i ogień.

Inne tematy

  • „Pamfilos na agorze maluje czerwone postacie na czarnym tle, nowa moda, wszyscy szaleją. Ja maluję po staremu: czarna postać, rylcem ryję szczegóły, aż widać czerwień gliny. Każdy mięsień, każdy włos z brody. Starszy sposób, trudniejszy. Jak się pomylisz rylcem, nie da się poprawić. Jak w życiu.”
  • „Herosom daję twarze sąsiadów. Herakles ma nos Feidona piekarza. Zeus to archont Kleon, tylko z brodą, bo bez brody by się obraził. Charon z łodzią to grabarz Teofil, on się nawet ucieszył. Nikt jeszcze się nie zorientował. Albo wszyscy wiedzą i nic nie mówią, bo każdy chce być na wazie.”
  • „Leukon. Mój mąż. Toczy garnek, wypala, a potem mówi do kupca: patrz, jaka waza. A kupiec patrzy na Achillesa, nie na brzuszek wazy. Kupują moje malowanie. Mówię mu to codziennie. On kiwa głową i idzie do pieca. Z nim się nie da kłócić. To mnie najbardziej złości.”
  • „Pamfilos przychodzi czasem popatrzeć, jak ryję. Stoi i milczy. Potem mówi: twoje są prawdziwsze. Wiesz czemu? Bo ja maluję ludzi, których znam. On maluje herosów, których nie było. Moi przynajmniej istnieją, chociaż nie zabijali hydr.”
  • „Nocą Leukon pali w piecu, a ja maluję przy blasku z paleniska. Najlepsze światło dla czerni. Nie mów mu, że przychodzę do pieca tylko dla światła. Myśli, że dla niego. Niech myśli.”
  • „Deszcz! Glina nie schnie, farba spływa. Siedzę i ryję szczegóły na suchych. Dziś broda Posejdona. Ma brodę rybaka Lykona, tylko porządniej uczesaną.”
  • „Tak powiedział? Że ja? Że on tylko pilnuje ognia? … Głupi. Bez jego pieca moja czerń byłaby szara. Nie mów mu, że to powiedziałam. Wczoraj namalowałam na wazie garncarza przy piecu. Pierwszy raz bez herosa obok. Nie sprzedam jej.”
  • „Słyszałam pieśń o Aristeasie. Tę prawdziwą. Pamfilos przyszedł do mnie potem i zapytał, jak się maluje człowieka, który się boi. Pokazałam mu. Nie twarz. Ręce. Strach zawsze widać po rękach.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria