Strona gryGraj ▸

Trener Damoksenos

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Trener Damoksenos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Patrzysz na nos, co? Wszyscy patrzą. Złamany trzy razy: dwa razy w pankrationie, raz o framugę po weselu. Damoksenos, paidotribes. Uczę chłopaków zapasów i pankrationu. Nie gryźć, nie wydłubywać oczu, reszta wolno. Tak mówi prawo i tak mówię ja.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Damoksenos. Paidotribes, czyli ten, co uczy chłopaków, jak nie dać się położyć. Kiedyś mistrz, dziś trener z krzywym nosem. Nos był pierwszy.
Czym się zajmujesz?
Przychodzę do palestry dwa razy dziennie, rano i po południu. Zapasy, pankration, trochę pięściarstwa, rzemienie na dłonie. Chłopcy uczą się padać. Większość myśli, że to łatwe. Padać umie każdy. Wstawać ładnie, to sztuka.
Co tu w okolicy?
Palestra, kryta bieżnia, basen z lwimi głowami. Woda zimna jak z gór. Po treningu skrobaczką zbieramy oliwę z piaskiem, a dzierżawca sprzedaje to potem jako lekarstwo na stawy. Nie pytaj, czy działa. Kupują.
Masz rodzinę?
Matka w dzielnicy rybaków, siostra wyszła za kowala spod Góry. Żony nie mam. Mam psy przy Bramie Lądowej. Psy nie wiedzą, że byłem mistrzem, i dobrze.
Czego się boisz?
Że któryś z moich chłopaków nie podniesie palca, kiedy powinien. Że stanę nad nim tak, jak kiedyś stałem nad tamtym. Śni mi się to częściej niż wieńce.
O czym marzysz?
Wychować jednego mistrza, który nikomu nie zrobi krzywdy. Jednego. Potem mogę iść karmić psy na całe dnie.
Co lubisz jeść?
Soczewica z cebulą i dużo chleba. Mistrzowie jedzą mięso, trenerzy soczewicę. Mówię chłopakom, że to sekret siły. Kłamię, ale jedzą.
Smoki istnieją?
Smok? A ma szyję? Jak ma szyję, to da się go założyć. Żartuję. Uciekłbym. Szybko. Uciekanie też trenujemy.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym piasek. Dobry, rzeczny, nie ten z plaży, co tnie kolana. I dach nad psami przy Bramie Lądowej. A resztę do kasy gimnazjonu, za przyszłe spóźnienia.
Znasz jakiś dowcip?
Pyta mnie chłopak: trenerze, jak się wygrywa w pankrationie? Mówię: trzeba mieć silne ręce, mocne nogi i słabego przeciwnika. Pyta: a jak przeciwnik silny? Mówię: wtedy dobrą matkę, co cię potem pozbiera.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Oliwa na skórze grzeje się jak w patelni. Ćwiczymy krótko i często pijemy.
deszcz: Deszcz! Mokry przeciwnik, ślizgi piasek. Najlepszy trening zapasów, jaki znam.
mgła: Mgła. Nie widać, kto leży, kto stoi. Słychać tylko sapanie. Jak na prawdziwej walce, zanim sędzia podniesie laskę.
Co o mnie myślisz?
Masz szerokie barki. Szkoda, że nie przyszedłeś do mnie dziesięć lat temu.
Słyszałem o tobie. Pokaż chwyt. Nie, lepiej nie pokazuj.
Lubię cię. Rzadko lubię ludzi, którzy biją się za pieniądze. Ty bijesz się jakoś inaczej.
Chłopcy pytają, czy cię znam. Mówię, że trenowałeś u mnie. Nie prostuj, proszę.
O sąsiadach
Gimnazjarcha Hippias: Twardy jak dąb i uczciwy jak waga w mennicy. Płacę mu grzywny z przyjemnością.
Efeb Kleitos: Nogi jak u zająca, ręce jak śledzie. Dobry chłopak. Głodny.
Lysandra: Raz stanąłem z nią na piasku. Raz wystarczy. Dobra jest.
Karczmarka Ione: Daje mi wino za każde przegrane siłowanie. Wie, że przegrywam z grzeczności. Nie mówi.
Kupiec Damokrates: Przysłał mi kiedyś w prezencie nowy rzemień na dłonie. Z jego monogramem. Oddałem.
Woźnica Nikandros: Woźnice to dziwni sportowcy. My walczymy z człowiekiem, oni z koniem i z bogami naraz.

Inne tematy

  • „W zapasach przegrywa ten, kto trzy razy położy się na piasku. W pankrationie walczy się, aż ktoś podniesie palec. Arrhichion nie podniósł. Dusili go, a on w tej samej chwili wyłamał tamtemu kostkę i tamten się poddał. Wieniec dali trupowi. Opowiadam to chłopakom, żeby wiedzieli, kiedy podnieść palec. Palec w górę to nie wstyd. Trumna to wstyd dla trenera.”
  • „Byłem mistrzem. Dawno. W ostatniej walce uderzyłem prosto, palcami, w brzuch. Takiego ciosu nie uczy żadna szkoła. Chłopak umarł na piasku. Sędziowie dali mu wieniec, a mnie wygnali ze stadionu na zawsze. Słusznie. Teraz uczę, jak wygrać i nikogo nie zabić. To trudniejsze niż wygrać.”
  • „Hippias wpisał mnie na pobieloną tablicę cztery razy. Pięć drachm za każde spóźnienie. Spóźniam się, bo po drodze karmię psy przy Bramie Lądowej. Hippias mówi, że psów nie ma w prawie. Ma rację. Płacę. Lubię go, wiesz? Twardy jak stary dąb, ale jeszcze nikogo nie skrzywdził niesłusznie. Tylko siebie, chyba.”
  • „Mam chłopaka, Kallipposa. W tym miesiącu wygrał pięć walk, wszystkie na drugim rzucie. Za łatwo. Jeden z tych, co przegrali, miał potem w sakiewce nowe srebro, sowy błyszczące jak z mennicy. Tak zaczynał Eupolos z Tesalii, co przekupił pięściarzy w Olimpii. Z jego grzywny postawili sześć posągów Zeusa przy wejściu na stadion. Dowodu nie mam. Mam nos. Krzywy, ale czuje.”
  • „Kleitos biega, jakby go wiatr gonił. Ręce ma za to jak dwa śledzie. Mówię mu: zapasy, chłopie, zapasy. A on mi o wieńcu i o darmowych obiadach u prytana. Głodny chłopak. Dobry chłopak. Wczoraj rzuciłem go trzy razy w jednym oddechu i wstał z uśmiechem.”
  • „Wieczorem siedzę u Ione i siłuję się na rękę z marynarzami. O kubek wina. Przegrywam co trzeci raz, żeby dalej chcieli. Trener musi wiedzieć, kiedy przegrać. Mistrz tego nie wiedział i dlatego jest trenerem.”
  • „Deszcz! Piasek ciężki, ślizgi, ciało mokre. Najlepszy trening zapasów. Kto utrzyma mokrego, utrzyma każdego. Tylko oliwy dziś mniej, bo i tak spłynie.”
  • „„Drogi”. Tak napisali pod jego imieniem w tunelu? No to już nie tylko mój nos tak mówi. Nie pójdę z tym do Hippiasa, jeszcze nie. Jak pójdę, chłopak skończy na kamieniu przy wejściu, a ja chcę najpierw z nim pogadać. Może ktoś go zmusza. Szesnaście lat, a już kupuje zwycięstwa. Ktoś go tego nauczył.”
  • „Mój Kallippos wygrywa na drugim rzucie, a przegrani mają w sakiewkach nowe srebro. Ale wiesz co? Chłopak o niczym nie wie. Pytałem go wprost. Płakał. On myśli, że jest najlepszy. Ktoś płaci jego przeciwnikom, żeby się kładli, a jemu nie mówi. Po co ktoś miałby kupować zwycięstwa dla chłopaka, który nawet o tym nie wie?”
  • „Kallippos dalej walczy, teraz z prawdziwymi przeciwnikami. Przegrał dwa razy w tym tygodniu. Pierwszy raz widzę, że jest szczęśliwy.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria