Kupiec Damokrates
Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Zieleń wygrywa!”
- „Siadaj w loży.”
- „Wino lepsze niż u archonta.”
Prośby
- Pieczęć z zielonym koniem (poziom 30)
- Centaury nad torem treningowym (poziom 48)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kupiec Damokrates kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „A, gość! Siadaj, w loży jest miejsce dla każdego, kto ma dobre oko do koni. Damokrates. Oliwa, zboże, karawany, a od dwóch lat konie. Moja stajnia jeździ w zieleni. Zapamiętaj kolor, za miesiąc będziesz go krzyczeć z nasypu.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Damokrates, syn Pyrrosa, kupiec z portu. Oliwa, zboże, karawany ze wschodu. Ojciec był przewoźnikiem. Ja mam stajnię wyścigową. W jedno pokolenie, wyobrażasz sobie?
- Czym się zajmujesz?
- Kupuję tanio, sprzedaję drogo, a w środku dobrze żyję. Pół portu ma moje amfory, a pół karawan mój znak na workach. Konie to nie handel. Konie to sława. Sława się nie zwraca, ale ładnie wygląda.
- Co tu w okolicy?
- Dzielnica kupców to najlepsze domy w Pelorii. Perystyle, mozaiki, fontanny w środku. Nowe, proste, ładne. Oprócz jednego krzywego domu wdowy, ale to kwestia czasu i ceny.
- Masz rodzinę?
- Żona z rodu, który pamięta trzy pokolenia wstecz i przypomina mi o tym przy każdym obiedzie. Dwóch synów, jeden kocha konie, drugi wiersze. Ten od wierszy mnie martwi.
- Czego się boisz?
- Że przegram z królową przy całym mieście. I że ktoś policzy, ile kosztowało przegrać.
- O czym marzysz?
- Posąg w brązie przy torze: rydwan, cztery konie, woźnica i moje imię. Jak u Kyniski w Olimpii. Ona była córką króla. Ja jestem synem przewoźnika. Mój posąg będzie znaczył więcej.
- Co lubisz jeść?
- Ryba z rusztu w sosie z garum, ośmiornica, sery z Tesalii, wino z Chios rozcieńczone trzy do jednego. A rano zwykły chleb z oliwą. Pamiętam, skąd jestem.
- Smoki istnieją?
- Smok to bardzo drogie zwierzę w utrzymaniu. Wolę konie. Ale gdyby jaki był na sprzedaż, zapytałbym o cenę. Z ciekawości.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Worek złota? Jeden? Kupiłbym drugiego konia do czwórki. Albo pół. Dobre konie są droższe, niż ludzie myślą.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi kupiec do bankiera i mówi: pożycz mi na konia. Bankier: a czym zabezpieczysz? Kupiec: koniem. Bankier: a jak przegra? Kupiec: to będziesz miał przegranego konia. Pasikles się nie śmiał.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce! Piękny dzień na trening. Moje konie lśnią w zieleni jak szmaragdy.
deszcz: Deszcz. Tor ciężki, konie się męczą. Odwołuję trening i robię sympozjon wcześniej.
mgła: Mgła od morza. Z loży nie widać toru. Gadam z sędziami o pieniądzach. To w sumie to samo. - Co o mnie myślisz?
- Gość w loży! Siadaj. Na kogo stawiasz?
Słyszałem o tobie. Ktoś taki jak ty dobrze by wyglądał w zielonych barwach.
Jesteś mój człowiek. Na sympozjonie masz miejsce na klinie po mojej prawej.
Cała Peloria o tobie mówi. Gdybyś stanął w mojej loży, mój posąg mógłby poczekać. - O sąsiadach
- Bankier Pasikles: Bankier. Najlepszy przyjaciel kupca, dopóki kupiec płaci w terminie.
Gimnazjarcha Hippias: Oddał mi dwadzieścia amfor oliwy. Kto oddaje oliwę, ten nie umie liczyć.
Wdowa Teano: Krzywy dom, gęsi i delfin pod kurzem. Kocham ją jak babcię i chcę jej dom jak stajnię.
Agonoteta Sostratos: Pedant. Liczy kamyki w hydrii przed losowaniem. Raz policzył moje palce.
Woźnica Nikandros: Najlepszy woźnica na wyspie i jeździ dla królowej. Każdy ma swoje nieszczęście.
Archont Kleon: Mój sąsiad. Przychodzi na sympozjon i mówi przemowy. Wino ma gorsze, przemowy dłuższe.
Inne tematy
- „Królowa Eurydike wystawia czwórkę tesalskich klaczy. Stajnia królewska wygrywa od trzydziestu lat, bo zawsze wygrywała. Wieniec dostaje właściciel, nie woźnica. Kyniska ze Sparty, córka króla, wygrała tak w Olimpii i kazała to wyryć w brązie. A ja chcę wyryć, że kupiec z portu pokonał królową. Na brązie. Obok jej posągu.”
- „Dałem miastu nowe poidło przy stajniach miejskich i dwadzieścia amfor oliwy na gimnazjon. Gimnazjarcha oddał mi amfory. Kto handluje na agorze, ten nie ćwiczy. Wolno mi płacić, nie wolno mi się spocić. Piękne prawo. Stare jak ich rody i tak samo pachnie.”
- „Słyszałeś? W stajni królewskiej pękła oś na treningu. Stary Harmatios mówi, że pęknięcie było równe jak od piły. Pałac już szepcze, że to ja. Ja! Mnie potrzebne jest zwycięstwo nad królową, a nie nad rydwanem bez koła. Kto wygra z połamanym, ten nie wygrał, tylko dojechał.”
- „Hipodrom zbudowano za pieniądze bogini. Pożyczka ze skarbca na akropolu, jak w Atenach z pieniędzy Ateny. Kapłani chcą zwrotu z procentem. Rada mówi, że bogini poczeka. Ja mówię: bogini ma czas, kapłani nie. Ktoś w końcu zapłaci. Pewnie ten, kto ma najwięcej koni.”
- „Pasikles, bankier, mój sąsiad przez ulicę. Mówi, że pieniądze nie śpią. U niego nie śpią, bo co noc liczy moje. Żartuję. Prawie żartuję.”
- „Wdowa Teano ma najstarszy dom w dzielnicy, krzywy, z mozaiką pod kurzem. Daję jej co miesiąc więcej. Postawiłbym tam stajnię z kamienną posadzką. Ona trzyma gęsi i delfina, którego nikt nie widział od dwudziestu lat. Ludzie są dziwni, kiedy mają coś, czego nie da się kupić.”
- „Wieczorem sympozjon. Kliny, wino z wodą trzy do jednego, flecistka, gadanie o koniach do świtu. Przychodzi pół rady. Nie dlatego, że mnie lubią. Dlatego, że wino mam lepsze niż archont.”
- „Rapsod zaśpiewał prawdę o herosie, wiem. Teraz ludzie pytają, czy w każdej pieśni jest kłamstwo. Dobrze. Wiesz, co się dziś opłaca? Konie. Koń nie kłamie, koń biegnie albo nie biegnie.”
- „Zaniosłeś tabliczkę. Pasikles coś powiedział, widzę po tobie. Dobrze, to i ja powiem. Zielone barwy, czwórka koni, woźnica z Tesalii za sześćset drachm. Wszystko na pożyczce u Pasiklesa. Jak przegram z królową, sprzedam dom z perystylem razem z mozaiką. Jak wygram, też nie spłacę, ale będę miał wieniec. Nie mów nikomu. Kupiec, który przyznaje się do długu, już jest biedny.”
- „Kanał już płynie, czarną wodę niesie do morza, a ryby nie protestują. U Dromeasa masz u mnie zniżkę na konie, mówiłem mu. Między nami: dobra inwestycja. Między nami zostaje.”
- „Zielony płaszcz, zakład u Pasiklesa. Tak, to ja. Hippias odesłał mi dwadzieścia amfor oliwy, przy ludziach, bo handluję na agorze. Kto handluje, ten się nie namaszcza. Dobrze. To niech jego czyste igrzyska pokażą, jakie są czyste, kiedy kupiec dołoży trochę srebra. Chłopak? Kallippos? Nic nie wie, przypadkiem padło na niego. Nie chciałem mu zrobić krzywdy. Chciałem zrobić krzywdę prawu na kamieniu.”
- „Łódź dla wdowy po wioślarzu. Mój zarządca myślał, że oszalałem. Może trochę. Lepsza taka inwestycja niż zakład na skandal. Między nami zostaje.”
- „Oliwa? Kupuję każdą amforę, którą przyniesiesz, na statki do Brzezin i karawany na pustynię. Płacę od ręki, cena z dnia, jak na wadze u agoranoma. Tylko nie przynoś mi dziesięciu naraz, bo po piątej płacę jak za oliwę do lamp. Ja też muszę mieć z czego żyć. I z czego dokładać do koni.”
- „Wiesz, ile kosztuje mnie tłoczenie u Dafne? Ona dyktuje, kiedy, ile i komu. Mam gaje na lądzie, oliwek po sufit, a kamień jeden na całą zachodnią stronę wyspy i ten kamień należy do wdowy, która mnie nie lubi. Rynek nie lubi, jak jedna kobieta trzyma jedyny kamień. Prędzej czy później ten kamień zmieni właściciela. Ja tylko mówię, co mówi rynek.”
- „Znalazłeś pień w moim drewnie. No i? Pień to pień, drewno to drewno, pali się tak samo. … Dobrze, bez teatru. Kazałem go wyjąć. Pień nikomu nie służył, a prawo jest prawem: stał w gaju wdowy, za ogrodzenie odpowiada wdowa. Rynek potrzebuje kamienia Dafne, nie jej wygnania. Więc proponuję: wycofuję skargę, Dafne zostaje w gaju, a w zamian tłoczy najpierw moje oliwki i sprzedaje mi oliwę po mojej cenie. Ty dostajesz sześćset za fatygę. Wszyscy zadowoleni. Albo idź do Lysiasa i zobaczymy, komu sąd uwierzy: kupcowi, który daje na ołtarze, czy wdowie, która śmieje się na pogrzebach.”
- „Pęd w ogrodzeniu. Sprytne. Skarga upadła, a ja wyszedłem na głupca, który oskarżył wdowę o pień, który rośnie. Nie lubię wychodzić na głupca. Zapamiętam.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria