Złotniczka Chryseis
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie oddychaj na wagę.”
- „Trzysta liści.”
- „Złoto lubi ciszę.”
Sprzedaje
Prośby
- Wieniec spod kurhanu (poziom 44)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Złotniczka Chryseis kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie oddychaj na wagę. Nie, poważnie, nie oddychaj, ona to czuje. Chryseis, złotniczka. Robię wieńce ze złotych liści, dla zmarłych i dla zwycięzców. Jedni i drudzy dostają to samo, tylko zmarli nie narzekają na wagę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Chryseis, złotniczka. Córka złotnika, wnuczka złotnika. Ze złotem jestem na ty, ono ze mną nie zawsze.
- Czym się zajmujesz?
- Wieńce ze złotych liści, kolczyki, pierścienie, czasem złoty listek pod język dla zmarłego, na drogę. Ważę, tnę, klepię, przewlekam. Złoto lubi ciszę i suche ręce.
- Co tu w okolicy?
- Droga Karawan to najbogatsza ulica w mieście, a wygląda jak najbiedniejsza. Bogaci nie wystawiają złota na ulicę. Chowamy je w izbach z tyłu.
- Masz rodzinę?
- Dziadek był złotnikiem przy dworze, ojciec na Drodze Karawan, ja tutaj. Każde pokolenie trochę dalej od pałacu. Córka chce zostać tancerką. Jeszcze dalej.
- Czego się boisz?
- Złodzieja z dobrym wzrokiem. I tego, że dziadek kłamał w jedynej sprawie, w której mu wierzyłam.
- O czym marzysz?
- Wieniec doskonały: dąb, mirt, oliwka i bluszcz w jednym, tysiąc liści. Żeby położyli go na mnie, kiedy umrę. Wiem, że to drogo. Dlatego chcę go zrobić sama.
- Co lubisz jeść?
- Ośmiornica w occie i chleb. Złotnicy jedzą skromnie, żeby klienci nie myśleli, że za dużo biorą.
- Smoki istnieją?
- Smoki leżą na złocie, mówią. Czyli też złotnicy, tylko bez wagi. Leżą i pilnują. Rozumiem je.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Przetopiłabym na liście. Worek złota to sto wieńców. Sto wieńców to sto zwycięstw albo sto pogrzebów. Wolę zwycięstwa, ale pogrzeby płacą od razu.
- Znasz jakiś dowcip?
- Klient pyta złotniczkę: czy ten wieniec jest z czystego złota? Złotniczka: tak czysty jak twoje intencje. Klient: to dobrze. Złotniczka: no właśnie, nie wiem.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Złoto świeci, klienci płacą. Dobry dzień.
deszcz: Deszcz. Wilgoć osiada na wadze. Ważę dwa razy.
mgła: Mgła. Złoto świeci mniej i klienci myślą, że to mosiądz. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie oddychaj na wagę.
Słyszałam o tobie. Zważyłabym cię, ale waga by się zepsuła.
Ufam ci jak dobrej wadze. To u mnie najwyższa ocena.
Zrobię ci kiedyś wieniec. Na zwycięstwo, mam nadzieję, nie na co innego. - O sąsiadach
- Tkaczka Melantho: Przynosi mi purpurowe nici. Kłóci się z Melo o peplos. Obie mają rację, każda trochę.
Cieśla Tekton: Dobry cieśla. Zrobił mi stół do wagi, który się nie chwieje. To rzadka rzecz w Pelorii.
Królowa Eurydike: Mój dziadek robił wieńce dla jej dziadka. Dziś królowa nie zamawia nic. Basilidzi oszczędzają na złocie.
Mozaikarz Gnosis: Mozaikarz. Raz sprzedałam mu złote kamyki do mozaiki. Zapłacił miedziakami, uzbieranymi przez rok.
Inne tematy
- „Liść dębu, liść mirtu, liść oliwki. Wycinam z blachy cienkiej jak skórka cebuli, każdy osobno, potem żyłki rylcem i drucik do gałązki. Wieniec królewski ma ponad trzysta liści. Waży mniej niż dobry placek. Ludzie myślą, że złoto jest ciężkie. Jest ciężkie, kiedy go dużo, a ja robię tak, żeby było mało i świeciło.”
- „Moja waga jest czuła jak oddech. Dosłownie, dmuchniesz, przechyli się. Agoranomos przychodzi sprawdzać moje odważniki i za każdym razem wychodzi zawstydzony, bo jego są gorsze.”
- „Dziadek zrobił wieniec do grobu pod kurhanem za Bramą Grobów. Dla kogoś z rodu Basilidów, kogo pochowali nocą, bez steli. Opowiadał, że wieniec zniknął z grobu jeszcze za jego życia, że ktoś go wyniósł. Tak mówił do śmierci. Ja tam nie byłam. Pod kurhan nikt nie chodzi. Podobno coś tam pilnuje.”
- „Melantho z tkalni obok przynosi mi purpurowe nici do wiązania wieńców. Kłóci się z Melo spod akropolu o peplos dla Ateny już trzeci rok. Ja bym im obu oddała to złoto, które przy tym tracą na nerwach.”
- „Nocą chowam złoto pod podłogę, wagę pod poduszkę, a sama śpię na skrzyni. Nie, nie jestem chciwa. Jestem złotniczką w mieście portowym.”
- „Mgła. Złoto mgły nie lubi i ja też nie. Wszystko świeci mniej, a klient myśli, że go oszukuję.”
- „Słyszałam prawdziwą pieśń o Aristeasie. Mam w szufladzie wieniec, który zamówił na swój pogrzeb. Dębowy, trzysta dwadzieścia liści. Przyszedł wczoraj i poprosił, żeby przerobić na mniejszy. Oliwny. Mówi, że na dębowy nie zasłużył.”
- „Myślę ciągle o tym odcisku w kurzu. Dziadek mówił: zniknął. A kurz mówi: leżał jeszcze niedawno. Kurz nie ma powodu kłamać. Dziadek miał? Ważę teraz każde słowo, które od niego pamiętam. Wychodzą lżejsze, niż myślałam.”
- „Kleodike? Dziadek tego imienia nie mówił. Mówił „królewna od sieci”. Robił jej wieniec na nocny pogrzeb: córka króla, która uciekła z rybakiem i umarła w chacie przy porcie. Król nie pozwolił postawić steli, ale pozwolił pochować ją pod kurhanem, nocą, z wieńcem. Dziadek płakał przy tej robocie. Mówił, że pierwszy raz robi złoto dla kogoś, kto złoto oddał za sieci.”
- „Kleodike. Królewna od sieci. Dziadek ważył jej wieniec przez całą noc i mówił, że jest za lekki na córkę króla i za ciężki na żonę rybaka. Teraz rozumiem, co ważył.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria
Amulet życia
Amulet many