Strona gryGraj ▸

Złotniczka Chryseis

W niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Złotniczka Chryseis kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie oddychaj na wagę. Nie, poważnie, nie oddychaj, ona to czuje. Chryseis, złotniczka. Robię wieńce ze złotych liści, dla zmarłych i dla zwycięzców. Jedni i drudzy dostają to samo, tylko zmarli nie narzekają na wagę.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Chryseis, złotniczka. Córka złotnika, wnuczka złotnika. Ze złotem jestem na ty, ono ze mną nie zawsze.
Czym się zajmujesz?
Wieńce ze złotych liści, kolczyki, pierścienie, czasem złoty listek pod język dla zmarłego, na drogę. Ważę, tnę, klepię, przewlekam. Złoto lubi ciszę i suche ręce.
Co tu w okolicy?
Droga Karawan to najbogatsza ulica w mieście, a wygląda jak najbiedniejsza. Bogaci nie wystawiają złota na ulicę. Chowamy je w izbach z tyłu.
Masz rodzinę?
Dziadek był złotnikiem przy dworze, ojciec na Drodze Karawan, ja tutaj. Każde pokolenie trochę dalej od pałacu. Córka chce zostać tancerką. Jeszcze dalej.
Czego się boisz?
Złodzieja z dobrym wzrokiem. I tego, że dziadek kłamał w jedynej sprawie, w której mu wierzyłam.
O czym marzysz?
Wieniec doskonały: dąb, mirt, oliwka i bluszcz w jednym, tysiąc liści. Żeby położyli go na mnie, kiedy umrę. Wiem, że to drogo. Dlatego chcę go zrobić sama.
Co lubisz jeść?
Ośmiornica w occie i chleb. Złotnicy jedzą skromnie, żeby klienci nie myśleli, że za dużo biorą.
Smoki istnieją?
Smoki leżą na złocie, mówią. Czyli też złotnicy, tylko bez wagi. Leżą i pilnują. Rozumiem je.
Co zrobisz z workiem złota?
Przetopiłabym na liście. Worek złota to sto wieńców. Sto wieńców to sto zwycięstw albo sto pogrzebów. Wolę zwycięstwa, ale pogrzeby płacą od razu.
Znasz jakiś dowcip?
Klient pyta złotniczkę: czy ten wieniec jest z czystego złota? Złotniczka: tak czysty jak twoje intencje. Klient: to dobrze. Złotniczka: no właśnie, nie wiem.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Złoto świeci, klienci płacą. Dobry dzień.
deszcz: Deszcz. Wilgoć osiada na wadze. Ważę dwa razy.
mgła: Mgła. Złoto świeci mniej i klienci myślą, że to mosiądz.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Nie oddychaj na wagę.
Słyszałam o tobie. Zważyłabym cię, ale waga by się zepsuła.
Ufam ci jak dobrej wadze. To u mnie najwyższa ocena.
Zrobię ci kiedyś wieniec. Na zwycięstwo, mam nadzieję, nie na co innego.
O sąsiadach
Tkaczka Melantho: Przynosi mi purpurowe nici. Kłóci się z Melo o peplos. Obie mają rację, każda trochę.
Cieśla Tekton: Dobry cieśla. Zrobił mi stół do wagi, który się nie chwieje. To rzadka rzecz w Pelorii.
Królowa Eurydike: Mój dziadek robił wieńce dla jej dziadka. Dziś królowa nie zamawia nic. Basilidzi oszczędzają na złocie.
Mozaikarz Gnosis: Mozaikarz. Raz sprzedałam mu złote kamyki do mozaiki. Zapłacił miedziakami, uzbieranymi przez rok.

Inne tematy

  • „Liść dębu, liść mirtu, liść oliwki. Wycinam z blachy cienkiej jak skórka cebuli, każdy osobno, potem żyłki rylcem i drucik do gałązki. Wieniec królewski ma ponad trzysta liści. Waży mniej niż dobry placek. Ludzie myślą, że złoto jest ciężkie. Jest ciężkie, kiedy go dużo, a ja robię tak, żeby było mało i świeciło.”
  • „Moja waga jest czuła jak oddech. Dosłownie, dmuchniesz, przechyli się. Agoranomos przychodzi sprawdzać moje odważniki i za każdym razem wychodzi zawstydzony, bo jego są gorsze.”
  • „Dziadek zrobił wieniec do grobu pod kurhanem za Bramą Grobów. Dla kogoś z rodu Basilidów, kogo pochowali nocą, bez steli. Opowiadał, że wieniec zniknął z grobu jeszcze za jego życia, że ktoś go wyniósł. Tak mówił do śmierci. Ja tam nie byłam. Pod kurhan nikt nie chodzi. Podobno coś tam pilnuje.”
  • „Melantho z tkalni obok przynosi mi purpurowe nici do wiązania wieńców. Kłóci się z Melo spod akropolu o peplos dla Ateny już trzeci rok. Ja bym im obu oddała to złoto, które przy tym tracą na nerwach.”
  • „Nocą chowam złoto pod podłogę, wagę pod poduszkę, a sama śpię na skrzyni. Nie, nie jestem chciwa. Jestem złotniczką w mieście portowym.”
  • „Mgła. Złoto mgły nie lubi i ja też nie. Wszystko świeci mniej, a klient myśli, że go oszukuję.”
  • „Słyszałam prawdziwą pieśń o Aristeasie. Mam w szufladzie wieniec, który zamówił na swój pogrzeb. Dębowy, trzysta dwadzieścia liści. Przyszedł wczoraj i poprosił, żeby przerobić na mniejszy. Oliwny. Mówi, że na dębowy nie zasłużył.”
  • „Myślę ciągle o tym odcisku w kurzu. Dziadek mówił: zniknął. A kurz mówi: leżał jeszcze niedawno. Kurz nie ma powodu kłamać. Dziadek miał? Ważę teraz każde słowo, które od niego pamiętam. Wychodzą lżejsze, niż myślałam.”
  • „Kleodike? Dziadek tego imienia nie mówił. Mówił „królewna od sieci”. Robił jej wieniec na nocny pogrzeb: córka króla, która uciekła z rybakiem i umarła w chacie przy porcie. Król nie pozwolił postawić steli, ale pozwolił pochować ją pod kurhanem, nocą, z wieńcem. Dziadek płakał przy tej robocie. Mówił, że pierwszy raz robi złoto dla kogoś, kto złoto oddał za sieci.”
  • „Kleodike. Królewna od sieci. Dziadek ważył jej wieniec przez całą noc i mówił, że jest za lekki na córkę króla i za ciężki na żonę rybaka. Teraz rozumiem, co ważył.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria