Skryba Arrhabaios
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Niczego nie dotykaj.”
- „Dziewiętnaście pokoleń.”
- „Papirus, nie obrus.”
Prośby
- Kroki pod archiwum (poziom 32)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Skryba Arrhabaios kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ostrożnie, to papirus, nie obrus. Arrhabaios, skryba rodu Basilidów. Pilnuję tu imion. Każdy ród ma swoje imiona, a ja wiem, gdzie które leży, kto kogo urodził i kto komu zabrał winnicę. Siadaj. Tylko niczego nie dotykaj.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Arrhabaios, skryba rodu Basilidów. Trzeci z kolei w mojej rodzinie. Mój ojciec pisał, dziadek pisał, ja piszę. Syn nie chciał pisać, więc imiona umrą ze mną.
- Czym się zajmujesz?
- Spisuję, co ród postanawia, kogo żeni, komu daje ziemię, z kim zawiera przysięgi. Pilnuję pieczęci z gliny i papirusów. I pamiętam, co w nich było, zanim ktoś je pomylił.
- Co tu w okolicy?
- Archiwum, kaplica, perystyl. Do miasta schodzę raz na miesiąc, do Metroonu, porównać spisy rodów z miejskimi. Za każdym razem coś się nie zgadza.
- Masz rodzinę?
- Żona nie żyje. Syn sprzedaje oliwę w porcie i mówi, że papirus to tylko droga trzcina. Wnuczka umie czytać. Uczę ją po kryjomu.
- Czego się boisz?
- Zapomnienia. Mojego i cudzego. Kiedy umiera ostatni, kto pamięta imię, imię umiera drugi raz.
- O czym marzysz?
- Spisać całą genealogię Basilidów na kamieniu, przy kaplicy, żeby żaden złodziej nie wyniósł jej w rękawie.
- Co lubisz jeść?
- Kasza z miodem i ciepłe mleko. Zębów mam mniej niż pokoleń w genealogii.
- Smoki istnieją?
- W ósmym pokoleniu jest zapis, że jeden z Basilidów zabił smoka. Napisał to jego własny skryba. Skrybowie też lubią, jak im dobrze płacą.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym dobry kamień i dobrego rzeźbiarza. Imiona na papirusie giną. Na kamieniu trzeba je wyskrobać, a to już widać.
- Znasz jakiś dowcip?
- Skryba pyta króla: jak mam zapisać tę bitwę? Król: jako zwycięstwo. Skryba: przecież przegraliśmy. Król: to zapisz jako zwycięstwo moralne. I tak ród Basilidów nie przegrał żadnej bitwy w dziewiętnastu pokoleniach.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Papirus suchy, atrament trzyma. Dobry dzień na przepisywanie.
deszcz: Deszcz. Zamykam skrzynie i liczę pieczęcie. Wilgoć to wróg pamięci.
mgła: Mgła. Dziś nic nie piszę. Dziś tylko pamiętam. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie ma cię w żadnym spisie. To rzadkie i trochę niepokojące.
Słyszałem twoje imię. Jeszcze go nie zapisałem, ale już zapamiętałem.
Twoje imię mam w osobnym zwoju. Nie pytaj, w którym.
Twoje imię wpisałem tam, gdzie wpisuje się tych, o których wnuki będą pytać. - O sąsiadach
- Królowa Eurydike: Pamiętam ją jako dziewczynkę, która pytała, czemu w genealogii jest dziura. Do dziś pyta.
Paź Hermolaos: Myli przodków w siódmym pokoleniu. Ma dobre serce i za krótki lont.
Dowódca straży Attalos: Był pierwszy przy Derdasie. Zawsze o tym myślę, kiedy go widzę.
Rzeźbiarz Timarchos: Kuje imiona w kamieniu. Zazdroszczę mu. Kamień wytrzyma dłużej niż mój papirus.
Inne tematy
- „Wszystko tu jest: kto się z kim ożenił, kto komu zapisał winnice, kto przysięgał na ołtarzu Heraklesa Przodka. Pieczęcie z gliny, papirusy w skrzyniach, tabliczki z drewna. W zeszłym miesiącu zginęły mi trzy zwoje z tej półki. Zapisy z roku śmierci starego króla. Nikt tu nie wchodzi oprócz mnie, królowej i pazi, którzy przynoszą lampy.”
- „Byłem w teatrze tamtego ranka. Siedziałem w czwartym rzędzie, bo skryba nie siedzi z możnymi. Widziałem biały płaszcz, a potem już tylko ludzi, którzy biegną we wszystkie strony. Jedno pamiętam dokładnie. Za Derdasem, w cieniu przejścia, stał drugi człowiek. Kiedy wszyscy biegli, ten drugi szedł. Spokojnie. Nikomu tego nie mówiłem. Starych skrybów nikt nie pyta.”
- „Ród Basilidów ma dziewiętnaście pokoleń. Tak napisane. Ja liczę osiemnaście i pół. Jedno imię w ósmym pokoleniu jest wyskrobane z tablicy tak starannie, że zostało tylko miejsce. Dziewczyna albo chłopiec, nie wiadomo. Ktoś bardzo nie chciał, żeby to imię przeżyło.”
- „Nocą słyszę kroki pod podłogą archiwum. Pod spodem idzie stary korytarz, z kaplicy Heraklesa do teatru, tak przynajmniej mówi plan pałacu. Płyty od góry nie da się ruszyć, próbowałem. Ale kroki słyszę.”
- „Hermolaos. Dobry chłopiec, za gorący. Myli przodków w siódmym pokoleniu, a na polowaniu nie pomylił dzika z królową. Ma u mnie fory. Nie mów mu.”
- „Nocą chodzę do kaplicy Heraklesa Przodka i opowiadam mu, co się działo w pałacu. Herakles nie odpowiada, ale też nie przekazuje dalej. Lepszy słuchacz niż dwór.”
- „Mgła. Papirus wilgotnieje i atrament puszcza. Dziś nic nie piszę. Dziś tylko pamiętam.”
- „Wosk i ślady sandałów w korytarzu pod moją podłogą. Czyli nie zwariowałem. Nie wiem, czy mam się cieszyć. Starzy ludzie wolą czasem wariować, niż mieć rację.”
- „Pokaż. Alfa z ogonkiem, sigma jak zamknięte drzwi. To moja szkoła. Tak piszą chłopcy, których uczę genealogii, czyli pazie. Siedmiu. Sześciu pisze jak kury, jeden ładnie. Nie powiem który, bo nie jestem pewien, a skryba, który mówi, czego nie jest pewien, przestaje być skrybą.”
- „Zwoje zabrała rada, „do wyjaśnienia”. Nie wrócą. Hermolaosa nie ma, Antypatra też. Siedmiu pazi, teraz pięciu. Uczę ich genealogii i patrzę, który następny.”
- „Kleodike. Ciekawe. W ósmym pokoleniu Basilidów jest miejsce po wyskrobanym imieniu. Liczyłem kiedyś ślady dłuta: osiem znaków. Kleodike ma osiem. Córka króla Lagosa, tak by wypadało z lat. Nic więcej, bo ktoś wyskrobał też imię męża. Królowie nie wymazują córek za nic. Albo za coś bardzo zwyczajnego, co dla królów jest gorsze od zdrady.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria