Strona gryGraj ▸

Poeta Ariston

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Poeta Ariston kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie widziałeś skrzyni? Drewnianej, z okuciem w kształcie bluszczu? Nie? Wszyscy nie widzieli. Ariston, poeta. Piszę tragedie na Dionizje. Pisałem. Teraz szukam skrzyni.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Ariston, poeta tragiczny. Dwa razy trzeci na Dionizjach, raz drugi. W tym roku miałem wygrać. Miałem.
Czym się zajmujesz?
Piszę tragedie, uczę chór, kłócę się z aktorami i z choregiem, który płaci za chór i myśli, że kupił też moje wiersze. A teraz przede wszystkim szukam skrzyni.
Co tu w okolicy?
Teatr to najlepsze miejsce w Pelorii. Kamień niesie głos do ostatniego rzędu, szept słychać pod pałacem. Dlatego tu się nie plotkuje. Wszyscy słyszą.
Masz rodzinę?
Matka sprzedaje wieńce przy świątyni Dionizosa i mówi, że lepiej by było, gdybym sprzedawał wieńce. Ojciec był w chórze. Śpiewał basem i zawsze za wcześnie.
Czego się boisz?
Pustej widowni. I tego, że ktoś zagra moją sztukę pod swoim imieniem, a ja będę siedział w trzecim rzędzie i klaskał.
O czym marzysz?
Wieniec z bluszczu na Dionizjach. Jeden. I żeby ktoś za sto lat przepisał moją sztukę, bo chciał, a nie dlatego, że musiał.
Co lubisz jeść?
Figi i ser po próbie. Przed próbą nic, bo chór się śmieje, jak mi burczy w brzuchu w scenie śmierci.
Smoki istnieją?
W tragedii smok to zawsze kara bogów. W komedii to przebrany Ateńczyk. Wierzę w oba.
Co zrobisz z workiem złota?
Opłaciłbym chór sam, bez chorega. Wtedy nikt by mi nie mówił, że w trzecim akcie za dużo płaczu.
Znasz jakiś dowcip?
Poeta czyta sztukę archontowi. Archont zasypia. Poeta: to tragedia! Archont, przez sen: wiem, dlatego śpię.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Widownia nagrzana, ludzie przyjdą wieczorem i usiądą na ciepłym kamieniu. Pięknie, tylko co im zagram?
deszcz: Deszcz. Próby nie będzie. Siedzę pod skene i piszę z pamięci.
mgła: Mgła. W teatrze we mgle słychać kroki z drugiej strony orchestry, a nie widać, czyje. Dobry pomysł na scenę.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Nie widziałeś skrzyni z bluszczem?
Słyszałem o tobie. Jesteś materiałem na chór, może nawet na posłańca.
Napisałbym o tobie rolę. Główną. Ale zakończenie musiałbyś mi opowiedzieć sam.
Jesteś lepszą historią niż wszystko, co napisałem. To trochę przykre.
O sąsiadach
Maskarz Fanias: Wie więcej, niż mówi. Maskarze zawsze wiedzą więcej, bo widzą twarze pod maskami.
Aktor Neoptolemos: Najlepszy głos w mieście. Od kiedy zginął tekst, za wesoły.
Królowa Eurydike: Królowa nie była w teatrze od pięciu lat. Gdyby przyszła na moją sztukę… Gdyby była sztuka.
Kapłan Dionizosa Akratos: Kapłan Dionizosa. Mówi, że teatr należy do boga wina. Mnie wystarczy, żeby należał do widzów.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia chce Dionizji według reguł Apollina. Lubię ją, ale reguły rzadko piszą dobre tragedie.

Inne tematy

  • „Szukasz roboty? To szukaj mojej sztuki. Cztery zwoje w skrzyni z okuciem w bluszcz. Popytaj: Fanias siedzi w warsztacie do nocy i ma okno na skene, Neoptolemos zna pierwsze sceny lepiej ode mnie, a gramatysta Lamprokles skupuje każdy kawałek papirusu na tabliczki dla chłopców. Ja tu zostanę i będę sobie powtarzał wersy, zanim mi uciekną do Hadesu.”
  • „Trzy tragedie i dramat satyrowy na Dionizje, tak każe zwyczaj. Napisałem wszystkie cztery. Leżały w skrzyni w skene, pod kluczem. Rano skrzynia znika, a z nią wszystko. Kopii nie mam, bo kopie robi się po zatwierdzeniu przez archonta. Za miesiąc premiera, a ja mam w głowie może połowę.”
  • „O czym była? O królu z dawnych czasów, z mitu. Król wchodzi do teatru w białym płaszczu, bez straży, a chór pyta, kto trzymał drzwi otwarte. No, może nie całkiem z mitu. Każdy w Pelorii by poznał. Może dlatego zniknęła.”
  • „Kalia z akropolu mówi, że Dionizje powinny być pod regułami Apollina: miara, porządek, sędziowie z losowania. Akratos od Dionizosa mówi, że teatr to dzieło boga wina i reguły mają zostać za bramą. Ja mówię: dajcie mi najpierw tekst, potem się kłóćcie, czyj to bóg.”
  • „Fanias od masek siedzi w warsztacie do późna. Musiał coś widzieć tamtej nocy. Pytam go, a on mi opowiada, że zginęła mu maska. Maska! Mnie zginęły cztery sztuki, a on płacze nad lnem i gipsem.”
  • „Neoptolemos miał grać króla. Najlepszy głos w mieście, wie o tym i mówi o tym. Od kiedy tekst zniknął, chodzi wesoły. Nie wiem, czy to coś znaczy, czy tylko to, że nie musi się uczyć roli.”
  • „Wieczorem siadam na widowni, w trzecim rzędzie, i odtwarzam sztukę z pamięci. Głośno. Ludzie myślą, że jestem pijany. Jestem trochę, ale pamiętam lepiej.”
  • „Więc Apollo. Sędziowie z urn, miara, porządek. Teraz nie mogę poprawić wersu bez zgody. Ale wiesz co? Kiedy wszystko jest według reguły, łatwiej widać, czego brakuje. A brakuje mi czterech sztuk.”
  • „Dionizos! Święto dla wszystkich, wino w orchestrze, chór z portu. Wiesz, że tak przynajmniej mogę zagrać połowę sztuki z głowy i nikt nie zauważy, że brakuje drugiej? Pijani widzowie to najłaskawsi krytycy.”
  • „Maska starego króla. Ktoś wyniósł moją sztukę o starym królu w twarzy starego króla i poszedł w stronę pałacu. To albo bardzo zły żart, albo bardzo dobra tragedia. Zapisuję to sobie. Tym razem w dwóch kopiach.”
  • „Rada ma moje sztuki. Archont mówi, że wystawi je „w odpowiednim czasie”. Piszę komedię o kupcu, który sprzedaje cudze sny. Wszyscy będą się śmiać. Ja nie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria