Poeta Ariston
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Skrzynia z bluszczem…”
- „Połowę mam w głowie.”
- „Kto trzymał drzwi?”
Prośby
- Skrzynia spod skene (poziom 24)
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Poeta Ariston kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie widziałeś skrzyni? Drewnianej, z okuciem w kształcie bluszczu? Nie? Wszyscy nie widzieli. Ariston, poeta. Piszę tragedie na Dionizje. Pisałem. Teraz szukam skrzyni.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ariston, poeta tragiczny. Dwa razy trzeci na Dionizjach, raz drugi. W tym roku miałem wygrać. Miałem.
- Czym się zajmujesz?
- Piszę tragedie, uczę chór, kłócę się z aktorami i z choregiem, który płaci za chór i myśli, że kupił też moje wiersze. A teraz przede wszystkim szukam skrzyni.
- Co tu w okolicy?
- Teatr to najlepsze miejsce w Pelorii. Kamień niesie głos do ostatniego rzędu, szept słychać pod pałacem. Dlatego tu się nie plotkuje. Wszyscy słyszą.
- Masz rodzinę?
- Matka sprzedaje wieńce przy świątyni Dionizosa i mówi, że lepiej by było, gdybym sprzedawał wieńce. Ojciec był w chórze. Śpiewał basem i zawsze za wcześnie.
- Czego się boisz?
- Pustej widowni. I tego, że ktoś zagra moją sztukę pod swoim imieniem, a ja będę siedział w trzecim rzędzie i klaskał.
- O czym marzysz?
- Wieniec z bluszczu na Dionizjach. Jeden. I żeby ktoś za sto lat przepisał moją sztukę, bo chciał, a nie dlatego, że musiał.
- Co lubisz jeść?
- Figi i ser po próbie. Przed próbą nic, bo chór się śmieje, jak mi burczy w brzuchu w scenie śmierci.
- Smoki istnieją?
- W tragedii smok to zawsze kara bogów. W komedii to przebrany Ateńczyk. Wierzę w oba.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Opłaciłbym chór sam, bez chorega. Wtedy nikt by mi nie mówił, że w trzecim akcie za dużo płaczu.
- Znasz jakiś dowcip?
- Poeta czyta sztukę archontowi. Archont zasypia. Poeta: to tragedia! Archont, przez sen: wiem, dlatego śpię.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Widownia nagrzana, ludzie przyjdą wieczorem i usiądą na ciepłym kamieniu. Pięknie, tylko co im zagram?
deszcz: Deszcz. Próby nie będzie. Siedzę pod skene i piszę z pamięci.
mgła: Mgła. W teatrze we mgle słychać kroki z drugiej strony orchestry, a nie widać, czyje. Dobry pomysł na scenę. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie widziałeś skrzyni z bluszczem?
Słyszałem o tobie. Jesteś materiałem na chór, może nawet na posłańca.
Napisałbym o tobie rolę. Główną. Ale zakończenie musiałbyś mi opowiedzieć sam.
Jesteś lepszą historią niż wszystko, co napisałem. To trochę przykre. - O sąsiadach
- Maskarz Fanias: Wie więcej, niż mówi. Maskarze zawsze wiedzą więcej, bo widzą twarze pod maskami.
Aktor Neoptolemos: Najlepszy głos w mieście. Od kiedy zginął tekst, za wesoły.
Królowa Eurydike: Królowa nie była w teatrze od pięciu lat. Gdyby przyszła na moją sztukę… Gdyby była sztuka.
Kapłan Dionizosa Akratos: Kapłan Dionizosa. Mówi, że teatr należy do boga wina. Mnie wystarczy, żeby należał do widzów.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia chce Dionizji według reguł Apollina. Lubię ją, ale reguły rzadko piszą dobre tragedie.
Inne tematy
- „Szukasz roboty? To szukaj mojej sztuki. Cztery zwoje w skrzyni z okuciem w bluszcz. Popytaj: Fanias siedzi w warsztacie do nocy i ma okno na skene, Neoptolemos zna pierwsze sceny lepiej ode mnie, a gramatysta Lamprokles skupuje każdy kawałek papirusu na tabliczki dla chłopców. Ja tu zostanę i będę sobie powtarzał wersy, zanim mi uciekną do Hadesu.”
- „Trzy tragedie i dramat satyrowy na Dionizje, tak każe zwyczaj. Napisałem wszystkie cztery. Leżały w skrzyni w skene, pod kluczem. Rano skrzynia znika, a z nią wszystko. Kopii nie mam, bo kopie robi się po zatwierdzeniu przez archonta. Za miesiąc premiera, a ja mam w głowie może połowę.”
- „O czym była? O królu z dawnych czasów, z mitu. Król wchodzi do teatru w białym płaszczu, bez straży, a chór pyta, kto trzymał drzwi otwarte. No, może nie całkiem z mitu. Każdy w Pelorii by poznał. Może dlatego zniknęła.”
- „Kalia z akropolu mówi, że Dionizje powinny być pod regułami Apollina: miara, porządek, sędziowie z losowania. Akratos od Dionizosa mówi, że teatr to dzieło boga wina i reguły mają zostać za bramą. Ja mówię: dajcie mi najpierw tekst, potem się kłóćcie, czyj to bóg.”
- „Fanias od masek siedzi w warsztacie do późna. Musiał coś widzieć tamtej nocy. Pytam go, a on mi opowiada, że zginęła mu maska. Maska! Mnie zginęły cztery sztuki, a on płacze nad lnem i gipsem.”
- „Neoptolemos miał grać króla. Najlepszy głos w mieście, wie o tym i mówi o tym. Od kiedy tekst zniknął, chodzi wesoły. Nie wiem, czy to coś znaczy, czy tylko to, że nie musi się uczyć roli.”
- „Wieczorem siadam na widowni, w trzecim rzędzie, i odtwarzam sztukę z pamięci. Głośno. Ludzie myślą, że jestem pijany. Jestem trochę, ale pamiętam lepiej.”
- „Więc Apollo. Sędziowie z urn, miara, porządek. Teraz nie mogę poprawić wersu bez zgody. Ale wiesz co? Kiedy wszystko jest według reguły, łatwiej widać, czego brakuje. A brakuje mi czterech sztuk.”
- „Dionizos! Święto dla wszystkich, wino w orchestrze, chór z portu. Wiesz, że tak przynajmniej mogę zagrać połowę sztuki z głowy i nikt nie zauważy, że brakuje drugiej? Pijani widzowie to najłaskawsi krytycy.”
- „Maska starego króla. Ktoś wyniósł moją sztukę o starym królu w twarzy starego króla i poszedł w stronę pałacu. To albo bardzo zły żart, albo bardzo dobra tragedia. Zapisuję to sobie. Tym razem w dwóch kopiach.”
- „Rada ma moje sztuki. Archont mówi, że wystawi je „w odpowiednim czasie”. Piszę komedię o kupcu, który sprzedaje cudze sny. Wszyscy będą się śmiać. Ja nie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria