Krenofylaks Aristokles
Nocą idzie gdzie indziej, w deszcz chowa się pod dach.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie pij z przelewu!”
- „Alfa, beta, gamma…”
- „Słyszysz, jak szumi?”
Prośby
- Woda na agorze (poziom 20)
- Porządek w cysternie (poziom 38)
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Krenofylaks Aristokles kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój, nie pij z tej rury, to rura przelewowa! Aristokles, krenofylaks. Po ludzku: strażnik fontann i źródła. Każda kropla, którą miasto pije, przechodzi najpierw przez moje ręce. Dosłownie, jak zatka się rura.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Aristokles, krenofylaks Pelorii. Strażnik fontann, źródła i wszystkich rur pod tym miastem. Od alfy do omegi i od nowa.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję, żeby woda szła równo ze źródła do fontann. Czyszczę rury przez dziurki od góry, liczę filary w cysternie, ściągam grzywny od praczek. I słucham. Rury mówią, jak się je zna.
- Co tu w okolicy?
- Pod miastem jest drugie miasto, z wody. Cysterna jak świątynia, tunel wodociągu kopany z dwóch stron naraz, zbiornik pod agorą, kanały do portu. Ludzie chodzą po tym codziennie i nawet nie wiedzą.
- Masz rodzinę?
- Ojciec był krenofylaksem i dziadek. Dziadek kopał ten tunel z ludźmi, którzy szli z dwóch stron i spotkali się w środku, prawie równo. Prawie. Uskok na spotkaniu do dziś zatyka mi rury.
- Czego się boisz?
- Że woda przestanie płynąć. Miasto bez wody to trzy dni. Potem już nie ma miasta, tylko ludzie z dzbanami.
- O czym marzysz?
- Fontanna z brązu, z lwią paszczą, na każdej ulicy. I żeby nikt w niej nie prał.
- Co lubisz jeść?
- Chleb od Feidona i zimna woda prosto ze źródła. Smakuje jak nic, a to najlepszy smak, jaki woda może mieć.
- Smoki istnieją?
- W tunelu słychać czasem coś dużego. To woda w rurach. Ale gdyby smok pił z mojego źródła, wystawiłbym mu grzywnę. Za osła dwie drachmy, za smoka nie wiem. Dużo.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowe rury, cały odcinek pod agorą, z ołowianymi złączkami. I klucz do wszystkich pokrywek ze złota, dla następcy. Żeby wiedział, że to ważne.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pyta mnie praczka: czemu nie mogę prać w fontannie? Mówię: bo potem archont pije twoje skarpety. Odpowiada: to niech nie pije. Nie mam riposty do dziś.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Ludzie piją dwa razy więcej. Liczę dzbany przy fontannach i się cieszę.
deszcz: Deszcz! Cysterna się napełnia. Muszę zejść i policzyć. Przepraszam, nie mam czasu na pogodę.
mgła: Mgła. Rury pocą się od zewnątrz. Wygląda, jakby przeciekały. Nie przeciekają. Sprawdzałem. - Co o mnie myślisz?
- Nowy w mieście? Pij ze źródła, nie z przelewu.
Słyszałem o tobie. Podobno chodzisz po podziemiach. Nie depcz rur.
Ty rozumiesz, co znaczy woda. Rzadkie u kogoś, kto nie jest krenofylaksem.
Gdybym miał ucznia, chciałbym kogoś takiego. Ale ty masz ważniejsze sprawy niż rury. Szkoda. - O sąsiadach
- Melitta: Jej studnia jest słona i ona zawsze stoi w drzwiach, jak przychodzę. Jedno z tego mi się nie podoba.
Lekarz Akestor: Lekarz pyta wszystkich, skąd piją. Pierwszy w tym mieście, który pyta o wodę, zanim zapyta o boga.
Piekarz Feidon: Chodzi do mnie po wodę do ciasta pół godziny z dzbanami. Mówi, że ciasto wie pierwsze. Wierzę mu.
Kapłanka Ksantippe: Kapłanka. Obmywa chorych w źródle. Mówią, że to oni brudzą wodę. Nie brudzą. Sprawdzałem miarką.
Archont Kleon: Archont pije wodę z dzbana, który przysyłają mu z portu. Jak dzban jest z fontanny na agorze, to ja wiem pierwszy, czy jutro będzie przemowa.
Inne tematy
- „Posłuchaj, bo nikt inny nie chce. Rano biorę dzban u źródła, tu, pod tholosem: czysta, zimna, aż zęby bolą. W południe biorę dzban z fontanny na agorze, z tej samej wody, tą samą rurą: mętna i pachnie jak zgaszona pochodnia. Kapłanka Ksantippe mówi, że to kara za garbarnię kupców. Kupcy mówią, że to kapłani coś wlewają do źródła na cuda. A ja mówię, że woda nie kłamie, tylko gdzieś po drodze ktoś jej coś dodaje. Popytasz? Weterynarz z hipodromu, lekarz Akestor, stara Teano. Ja nie mogę zostawić rur.”
- „Widzisz te rury? Gliniane, każda z kołnierzem, każda z literą. Alfa, beta, gamma, aż do omegi i od nowa. Jak ktoś kopie piwnicę i rozbije mi rurę, od razu wiem, która to. Na górze każdej jest dziurka z pokrywką, do czyszczenia. Ja mam klucz do wszystkich pokrywek. Tak, jestem z tego dumny.”
- „Codziennie rano schodzę do cysterny pod tym domem. Duża jak świątynia, filary w rzędach, woda stoi spokojna i zimna. W niszy przy filarze trzymam mikstury, gdyby ktoś tam utknął. Ostatnio coś tam pływa. Nie ryby. Ryby nie mają rąk.”
- „Mówię ci, bo mi nikt nie wierzy. Woda u źródła jest czysta. Czerpię do miski i widzę dno. A na agorze, w basenie fontanny, ta sama woda ma szary kożuch i pachnie żelazem. Kapłani mówią: garbarnia kupców. Kupcy mówią: kapłani kąpią chorych w źródle. A ja mówię: gdzieś między źródłem a agorą coś się dzieje z moją wodą. Tylko gdzie?”
- „Kto pierze w fontannie, płaci drachmę. Kto poi tam osła, dwie. Kto się kąpie, płaci i dostaje ode mnie wykład. Wykładu boją się bardziej niż grzywny. Słusznie.”
- „Melitta od soli mówi, że jej studnia w dzielnicy rybaków jest słona od zawsze i żebym jej nie zawracał głowy. Studnia przy samym morzu, owszem, może być słona. Ale czemu ona zawsze stoi w drzwiach, jak przychodzę z miarką?”
- „Deszcz! Schodzę zaraz do cysterny patrzeć, ile przybywa. Ludzie myślą, że krenofylaks w deszczu odpoczywa. W deszczu krenofylaks biega.”
- „Nocą słucham rur. Przykładam ucho do pokrywki i słucham, jak woda idzie pod miastem. Równo szumi, wszystko dobrze. Ostatnio czasem stuka. Jakby ktoś po drugiej stronie pukał.”
- „Zszedłem dziś rano i było cicho. Policzyłem filary, wszystkie stoją. Woda dalej czysta przy źródle, dalej szara na agorze. Czyli to nie te topielce. Szkoda. Wolałbym, żeby to były one.”
- „Posejdon wziął przystań, słyszałem. Mówią, że to bóg słonej wody. Ja pilnuję słodkiej. Postawiłem mu na wszelki wypadek miseczkę przy źródle. Niech wie, gdzie kończy się jego.”
- „Woda w fontannie znów czysta. Napiłem się z lwiego pyska pierwszy raz od miesiąca. Rury nic nie mówią, ale ja wiem, co tam na dole leży, i ty wiesz. Reszta miasta niech pije.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria