Strona gryGraj ▸

Krenofylaks Aristokles

Nocą idzie gdzie indziej, w deszcz chowa się pod dach.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Krenofylaks Aristokles kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Stój, nie pij z tej rury, to rura przelewowa! Aristokles, krenofylaks. Po ludzku: strażnik fontann i źródła. Każda kropla, którą miasto pije, przechodzi najpierw przez moje ręce. Dosłownie, jak zatka się rura.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Aristokles, krenofylaks Pelorii. Strażnik fontann, źródła i wszystkich rur pod tym miastem. Od alfy do omegi i od nowa.
Czym się zajmujesz?
Pilnuję, żeby woda szła równo ze źródła do fontann. Czyszczę rury przez dziurki od góry, liczę filary w cysternie, ściągam grzywny od praczek. I słucham. Rury mówią, jak się je zna.
Co tu w okolicy?
Pod miastem jest drugie miasto, z wody. Cysterna jak świątynia, tunel wodociągu kopany z dwóch stron naraz, zbiornik pod agorą, kanały do portu. Ludzie chodzą po tym codziennie i nawet nie wiedzą.
Masz rodzinę?
Ojciec był krenofylaksem i dziadek. Dziadek kopał ten tunel z ludźmi, którzy szli z dwóch stron i spotkali się w środku, prawie równo. Prawie. Uskok na spotkaniu do dziś zatyka mi rury.
Czego się boisz?
Że woda przestanie płynąć. Miasto bez wody to trzy dni. Potem już nie ma miasta, tylko ludzie z dzbanami.
O czym marzysz?
Fontanna z brązu, z lwią paszczą, na każdej ulicy. I żeby nikt w niej nie prał.
Co lubisz jeść?
Chleb od Feidona i zimna woda prosto ze źródła. Smakuje jak nic, a to najlepszy smak, jaki woda może mieć.
Smoki istnieją?
W tunelu słychać czasem coś dużego. To woda w rurach. Ale gdyby smok pił z mojego źródła, wystawiłbym mu grzywnę. Za osła dwie drachmy, za smoka nie wiem. Dużo.
Co zrobisz z workiem złota?
Nowe rury, cały odcinek pod agorą, z ołowianymi złączkami. I klucz do wszystkich pokrywek ze złota, dla następcy. Żeby wiedział, że to ważne.
Znasz jakiś dowcip?
Pyta mnie praczka: czemu nie mogę prać w fontannie? Mówię: bo potem archont pije twoje skarpety. Odpowiada: to niech nie pije. Nie mam riposty do dziś.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Ludzie piją dwa razy więcej. Liczę dzbany przy fontannach i się cieszę.
deszcz: Deszcz! Cysterna się napełnia. Muszę zejść i policzyć. Przepraszam, nie mam czasu na pogodę.
mgła: Mgła. Rury pocą się od zewnątrz. Wygląda, jakby przeciekały. Nie przeciekają. Sprawdzałem.
Co o mnie myślisz?
Nowy w mieście? Pij ze źródła, nie z przelewu.
Słyszałem o tobie. Podobno chodzisz po podziemiach. Nie depcz rur.
Ty rozumiesz, co znaczy woda. Rzadkie u kogoś, kto nie jest krenofylaksem.
Gdybym miał ucznia, chciałbym kogoś takiego. Ale ty masz ważniejsze sprawy niż rury. Szkoda.
O sąsiadach
Melitta: Jej studnia jest słona i ona zawsze stoi w drzwiach, jak przychodzę. Jedno z tego mi się nie podoba.
Lekarz Akestor: Lekarz pyta wszystkich, skąd piją. Pierwszy w tym mieście, który pyta o wodę, zanim zapyta o boga.
Piekarz Feidon: Chodzi do mnie po wodę do ciasta pół godziny z dzbanami. Mówi, że ciasto wie pierwsze. Wierzę mu.
Kapłanka Ksantippe: Kapłanka. Obmywa chorych w źródle. Mówią, że to oni brudzą wodę. Nie brudzą. Sprawdzałem miarką.
Archont Kleon: Archont pije wodę z dzbana, który przysyłają mu z portu. Jak dzban jest z fontanny na agorze, to ja wiem pierwszy, czy jutro będzie przemowa.

Inne tematy

  • „Posłuchaj, bo nikt inny nie chce. Rano biorę dzban u źródła, tu, pod tholosem: czysta, zimna, aż zęby bolą. W południe biorę dzban z fontanny na agorze, z tej samej wody, tą samą rurą: mętna i pachnie jak zgaszona pochodnia. Kapłanka Ksantippe mówi, że to kara za garbarnię kupców. Kupcy mówią, że to kapłani coś wlewają do źródła na cuda. A ja mówię, że woda nie kłamie, tylko gdzieś po drodze ktoś jej coś dodaje. Popytasz? Weterynarz z hipodromu, lekarz Akestor, stara Teano. Ja nie mogę zostawić rur.”
  • „Widzisz te rury? Gliniane, każda z kołnierzem, każda z literą. Alfa, beta, gamma, aż do omegi i od nowa. Jak ktoś kopie piwnicę i rozbije mi rurę, od razu wiem, która to. Na górze każdej jest dziurka z pokrywką, do czyszczenia. Ja mam klucz do wszystkich pokrywek. Tak, jestem z tego dumny.”
  • „Codziennie rano schodzę do cysterny pod tym domem. Duża jak świątynia, filary w rzędach, woda stoi spokojna i zimna. W niszy przy filarze trzymam mikstury, gdyby ktoś tam utknął. Ostatnio coś tam pływa. Nie ryby. Ryby nie mają rąk.”
  • „Mówię ci, bo mi nikt nie wierzy. Woda u źródła jest czysta. Czerpię do miski i widzę dno. A na agorze, w basenie fontanny, ta sama woda ma szary kożuch i pachnie żelazem. Kapłani mówią: garbarnia kupców. Kupcy mówią: kapłani kąpią chorych w źródle. A ja mówię: gdzieś między źródłem a agorą coś się dzieje z moją wodą. Tylko gdzie?”
  • „Kto pierze w fontannie, płaci drachmę. Kto poi tam osła, dwie. Kto się kąpie, płaci i dostaje ode mnie wykład. Wykładu boją się bardziej niż grzywny. Słusznie.”
  • „Melitta od soli mówi, że jej studnia w dzielnicy rybaków jest słona od zawsze i żebym jej nie zawracał głowy. Studnia przy samym morzu, owszem, może być słona. Ale czemu ona zawsze stoi w drzwiach, jak przychodzę z miarką?”
  • „Deszcz! Schodzę zaraz do cysterny patrzeć, ile przybywa. Ludzie myślą, że krenofylaks w deszczu odpoczywa. W deszczu krenofylaks biega.”
  • „Nocą słucham rur. Przykładam ucho do pokrywki i słucham, jak woda idzie pod miastem. Równo szumi, wszystko dobrze. Ostatnio czasem stuka. Jakby ktoś po drugiej stronie pukał.”
  • „Zszedłem dziś rano i było cicho. Policzyłem filary, wszystkie stoją. Woda dalej czysta przy źródle, dalej szara na agorze. Czyli to nie te topielce. Szkoda. Wolałbym, żeby to były one.”
  • „Posejdon wziął przystań, słyszałem. Mówią, że to bóg słonej wody. Ja pilnuję słodkiej. Postawiłem mu na wszelki wypadek miseczkę przy źródle. Niech wie, gdzie kończy się jego.”
  • „Woda w fontannie znów czysta. Napiłem się z lwiego pyska pierwszy raz od miesiąca. Rury nic nie mówią, ale ja wiem, co tam na dole leży, i ty wiesz. Reszta miasta niech pije.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria