Strona gryGraj ▸

Weterynarz Apsyrtos

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Weterynarz Apsyrtos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ćśś. Nie do ciebie. Do niego. Widzisz, jak strzyże uszami? Boi się. Apsyrtos, lekarz koni. Smaruję kopyta, nastawiam pęciny, puszczam krew, jak trzeba. A koniom, które się boją, śpiewam. Ludziom nie śpiewam. Ludzie boją się inaczej.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Apsyrtos, hippiatros, czyli lekarz koni. Ludzie mówią na mnie śpiewak. Konie nic nie mówią, ale stoją spokojnie.
Czym się zajmujesz?
Kopyta, pęciny, kolki, gorączki, rany po bacie i po słupie. Puszczam krew, kładę okłady z ruty, smaruję łojem. Zapisuję wszystko w zeszytach. Kiedyś ktoś z tego zrobi księgę. Albo spali, żeby się ogrzać.
Co tu w okolicy?
Mój dom na końcu zaplecza, potem już tylko równina i centaury. Centaury się koni nie czepiają, tylko patrzą. Myślę, że im żal. Kanał z wodą idzie z miasta wzdłuż drogi i kończy się w poidłach. Ten kanał to teraz moje największe zmartwienie.
Masz rodzinę?
Matka śpiewała mi o koniu, który został falą. Umarła, jak miałem dziesięć lat. Ojciec był bednarzem. Żony nie mam, bo co noc chodzę po stajniach. Żadna kobieta tego nie wytrzyma, a konie tak.
Czego się boisz?
Że konie zaczną padać, a ja nie będę wiedział czemu. Kolka to kolka. Ale woda, która pachnie kamieniem, to nie jest choroba, którą znam.
O czym marzysz?
Jedna zima bez kolki w stajni. Jedna. I żeby ktoś mnie posłuchał, zanim padnie pierwszy koń.
Co lubisz jeść?
Rzepa, chleb, ser. Mięsa koni nie jem nigdy, nawet jak mięso z ofiary. Wolę głodny.
Smoki istnieją?
Nie wiem. Ale jak smok ma kopyta, to leczę. Jak ma pazury, niech idzie do kogoś innego.
Co zrobisz z workiem złota?
Kamienna posadzka w stajniach. Własna studnia przy padoku, czysta, z dala od kanału. Reszta na zioła.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi koń do lekarza i mówi: boli mnie. Lekarz: gdzie? Koń: wszędzie. Lekarz: to nie choroba, to woźnica. Nikandros się śmiał. Długo się śmiał. Potem przestał.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Konie piją dużo. Za dużo z tych poideł.
deszcz: Deszcz. Konie piją z kałuż. Rano zdrowsze. Zapisuję w zeszycie.
mgła: Mgła. Konie się boją. Śpiewam głośniej.
Co o mnie myślisz?
Ćśś. Konie się boją obcych. Ja nie.
Słyszałem o tobie. Masz spokojne ręce? Konie to czują.
Ty jesteś spokojny człowiek. Koń by cię polubił.
Jakbyś miał kiedyś chorego konia, przyprowadź w nocy. W nocy mam czas.
O sąsiadach
Krenofylaks Aristokles: Strażnik fontann. Pisze, że woda czysta. Ja piszę, że konie chore. Któryś z nas się myli.
Stajenny Dromeas: Klepisko zamiast kamienia. Ale konie kocha. Wybaczam mu klepisko.
Woźnica Nikandros: Ręce mu drżą. Napar pomaga. Na resztę nie mam ziół.
Kołodziej Harmatios: Woła mnie do każdej kraksy. Dobry człowiek. Nie śpiewam mu, bo by się obraził.

Inne tematy

  • „Śpiewam to, co matka mi śpiewała. Kołysankę o koniu, który uciekł do morza i został falą. Konie słów nie rozumieją. Ale rozumieją, że ktoś obok się nie boi. To połowa leczenia. Druga połowa to maść z łoju i ruty.”
  • „Od nowiu trzy konie z kolką i jeden z gorączką. Wszystkie piły z poideł przy padoku. Woda przychodzi kanałem od domu źródła w mieście. Postawiłem dzban na noc. Rano na dnie czarny osad, jak sadza, i zapach jak z piwnicy. Kapłani Asklepiosa mówią, że to garbarnia kupców. Garbarnia śmierdzi inaczej. To pachnie starym kamieniem.”
  • „Krenofylaks Aristokles, strażnik fontann. Pisałem do niego dwa razy. Odpisał, że woda w mieście czysta, sam sprawdzał. Może w mieście czysta. Do mnie płynie dłużej i po drodze ma czas się zmienić. Jak ludzie.”
  • „Konia ocenia się od kopyt, tak pisał Ksenofont. Kto kupuje konia po grzywie, kupuje grzywę. Stajnia ma mieć kamienną posadzkę, to hartuje kopyto. U Dromeasa klepisko. Mówię mu. On mówi, że kamień drogi. Drogi jest koń bez kopyt.”
  • „Nikandros przychodzi do mnie z drżącymi rękami. Mówi, że to tabliczka. Daję mu napar z melisy i mówię, że to na tabliczkę. Pomaga. Na tabliczkę nie wiem. Na ręce tak.”
  • „Nocą chodzę po stajniach z lampą. Konie chorują nocą, jak ludzie. Rano udają, że nic nie było. Też jak ludzie.”
  • „Deszcz. Dobrze. Konie piją z kałuż zamiast z poideł i rano są zdrowsze. Daje do myślenia, co? Mnie daje od tygodnia.”
  • „Aristokles powąchał osad. I nie napisał, że woda czysta. To już coś. Strażnik fontann, który przestaje być pewny, to lepiej niż strażnik, który jest pewny i się myli. Konie dalej piją z kałuż. Ja dalej śpiewam.”
  • „Konie? Chorują od poideł. Nie od siana, nie od piasku, od wody. Te, które piją z rzeki za stadionem, zdrowe jak ryby. Te, które piją z kanału z miasta, mają gorączkę i nie chcą biec. Kanał idzie z wodociągu, wodociąg z waszego źródła. Coś się psuje po drodze, nie u początku.”
  • „Konie piją i biegną. Ten od Taraksipposa nawet przestał się bać nasypu, albo przestał się bać wody, nie wiem, którego bardziej. Dziękuję ci w ich imieniu, one nie umieją.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria