Weterynarz Apsyrtos
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ćśś, spokojnie.”
- „Kopyta, nie grzywa.”
- „Woda pachnie kamieniem.”
Prośby
- Czarny osad w dzbanie (poziom 28)
- Zioła dla lekarza koni (poziom 20)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Weterynarz Apsyrtos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ćśś. Nie do ciebie. Do niego. Widzisz, jak strzyże uszami? Boi się. Apsyrtos, lekarz koni. Smaruję kopyta, nastawiam pęciny, puszczam krew, jak trzeba. A koniom, które się boją, śpiewam. Ludziom nie śpiewam. Ludzie boją się inaczej.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Apsyrtos, hippiatros, czyli lekarz koni. Ludzie mówią na mnie śpiewak. Konie nic nie mówią, ale stoją spokojnie.
- Czym się zajmujesz?
- Kopyta, pęciny, kolki, gorączki, rany po bacie i po słupie. Puszczam krew, kładę okłady z ruty, smaruję łojem. Zapisuję wszystko w zeszytach. Kiedyś ktoś z tego zrobi księgę. Albo spali, żeby się ogrzać.
- Co tu w okolicy?
- Mój dom na końcu zaplecza, potem już tylko równina i centaury. Centaury się koni nie czepiają, tylko patrzą. Myślę, że im żal. Kanał z wodą idzie z miasta wzdłuż drogi i kończy się w poidłach. Ten kanał to teraz moje największe zmartwienie.
- Masz rodzinę?
- Matka śpiewała mi o koniu, który został falą. Umarła, jak miałem dziesięć lat. Ojciec był bednarzem. Żony nie mam, bo co noc chodzę po stajniach. Żadna kobieta tego nie wytrzyma, a konie tak.
- Czego się boisz?
- Że konie zaczną padać, a ja nie będę wiedział czemu. Kolka to kolka. Ale woda, która pachnie kamieniem, to nie jest choroba, którą znam.
- O czym marzysz?
- Jedna zima bez kolki w stajni. Jedna. I żeby ktoś mnie posłuchał, zanim padnie pierwszy koń.
- Co lubisz jeść?
- Rzepa, chleb, ser. Mięsa koni nie jem nigdy, nawet jak mięso z ofiary. Wolę głodny.
- Smoki istnieją?
- Nie wiem. Ale jak smok ma kopyta, to leczę. Jak ma pazury, niech idzie do kogoś innego.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kamienna posadzka w stajniach. Własna studnia przy padoku, czysta, z dala od kanału. Reszta na zioła.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi koń do lekarza i mówi: boli mnie. Lekarz: gdzie? Koń: wszędzie. Lekarz: to nie choroba, to woźnica. Nikandros się śmiał. Długo się śmiał. Potem przestał.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Konie piją dużo. Za dużo z tych poideł.
deszcz: Deszcz. Konie piją z kałuż. Rano zdrowsze. Zapisuję w zeszycie.
mgła: Mgła. Konie się boją. Śpiewam głośniej. - Co o mnie myślisz?
- Ćśś. Konie się boją obcych. Ja nie.
Słyszałem o tobie. Masz spokojne ręce? Konie to czują.
Ty jesteś spokojny człowiek. Koń by cię polubił.
Jakbyś miał kiedyś chorego konia, przyprowadź w nocy. W nocy mam czas. - O sąsiadach
- Krenofylaks Aristokles: Strażnik fontann. Pisze, że woda czysta. Ja piszę, że konie chore. Któryś z nas się myli.
Stajenny Dromeas: Klepisko zamiast kamienia. Ale konie kocha. Wybaczam mu klepisko.
Woźnica Nikandros: Ręce mu drżą. Napar pomaga. Na resztę nie mam ziół.
Kołodziej Harmatios: Woła mnie do każdej kraksy. Dobry człowiek. Nie śpiewam mu, bo by się obraził.
Inne tematy
- „Śpiewam to, co matka mi śpiewała. Kołysankę o koniu, który uciekł do morza i został falą. Konie słów nie rozumieją. Ale rozumieją, że ktoś obok się nie boi. To połowa leczenia. Druga połowa to maść z łoju i ruty.”
- „Od nowiu trzy konie z kolką i jeden z gorączką. Wszystkie piły z poideł przy padoku. Woda przychodzi kanałem od domu źródła w mieście. Postawiłem dzban na noc. Rano na dnie czarny osad, jak sadza, i zapach jak z piwnicy. Kapłani Asklepiosa mówią, że to garbarnia kupców. Garbarnia śmierdzi inaczej. To pachnie starym kamieniem.”
- „Krenofylaks Aristokles, strażnik fontann. Pisałem do niego dwa razy. Odpisał, że woda w mieście czysta, sam sprawdzał. Może w mieście czysta. Do mnie płynie dłużej i po drodze ma czas się zmienić. Jak ludzie.”
- „Konia ocenia się od kopyt, tak pisał Ksenofont. Kto kupuje konia po grzywie, kupuje grzywę. Stajnia ma mieć kamienną posadzkę, to hartuje kopyto. U Dromeasa klepisko. Mówię mu. On mówi, że kamień drogi. Drogi jest koń bez kopyt.”
- „Nikandros przychodzi do mnie z drżącymi rękami. Mówi, że to tabliczka. Daję mu napar z melisy i mówię, że to na tabliczkę. Pomaga. Na tabliczkę nie wiem. Na ręce tak.”
- „Nocą chodzę po stajniach z lampą. Konie chorują nocą, jak ludzie. Rano udają, że nic nie było. Też jak ludzie.”
- „Deszcz. Dobrze. Konie piją z kałuż zamiast z poideł i rano są zdrowsze. Daje do myślenia, co? Mnie daje od tygodnia.”
- „Aristokles powąchał osad. I nie napisał, że woda czysta. To już coś. Strażnik fontann, który przestaje być pewny, to lepiej niż strażnik, który jest pewny i się myli. Konie dalej piją z kałuż. Ja dalej śpiewam.”
- „Konie? Chorują od poideł. Nie od siana, nie od piasku, od wody. Te, które piją z rzeki za stadionem, zdrowe jak ryby. Te, które piją z kanału z miasta, mają gorączkę i nie chcą biec. Kanał idzie z wodociągu, wodociąg z waszego źródła. Coś się psuje po drodze, nie u początku.”
- „Konie piją i biegną. Ten od Taraksipposa nawet przestał się bać nasypu, albo przestał się bać wody, nie wiem, którego bardziej. Dziękuję ci w ich imieniu, one nie umieją.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria