Strona gryGraj ▸

Alchemiczka Pelagia

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Alchemiczka Pelagia kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „O! Klient? Nie, czekaj, nie dotykaj tego. Ani tego. Pelagia, alchemiczka. Brwi mi odrosną, nie patrz tak. Mikstur nie mam, półki puste, sam widzisz przez szybę. Długa historia. Krótka właściwie, tylko głośna.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Pelagia. Alchemiczka. Mówią na mnie Osmalona, ale tylko za plecami, bo z przodu widzą, że mają rację.
Czym się zajmujesz?
Mikstury, maści, proszki. Normalnie. Teraz głównie sprzątam po tym, co nie wyszło, i czekam na saletrę, której nie ma.
Co tu w okolicy?
Rzemieślnicy mnie lubią, bo jak coś huknie, wiedzą, że to ja, a nie oni. Dzielę się winą z całą dzielnicą.
Masz rodzinę?
Ojciec, alchemik, bez brwi. Matka, która mu wybaczała. Ja jestem po ojcu, wybaczania nie odziedziczyłam.
Czego się boisz?
Że ten, kto kupił mój proch, wie, co z nim robić. Albo gorzej: że nie wie.
O czym marzysz?
Mikstura, która nie wybuchnie, kiedy kichnę. Skromne marzenie. Dla alchemika ogromne.
Co lubisz jeść?
Co leży na stole, bo tam nie ma odczynników. Raz zjadłam coś z półki. Nie polecam. Ale dużo mnie nauczyło.
Smoki istnieją?
Wierzę we wszystko, co się pali. A smoki palą. Chętnie bym jednego zbadała. Martwego, uprzejmie proszę.
Co zrobisz z workiem złota?
Saletra. Siarka. Węgiel. I drugi dom, żeby mieć gdzie mieszkać, jak pierwszy wyleci.
Znasz jakiś dowcip?
Ilu alchemików trzeba do zapalenia świecy? Jednego. Do zgaszenia warsztatu: dwóch.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Sucho! Proszki się nie zbijają. Dobry dzień na coś ryzykownego.
deszcz: Deszcz. Saletra wilgotnieje. Patrzę na nią jak na chore dziecko. Na to, co mi zostało.
mgła: Mgła. Nie widać mojego dymu. Sąsiedzi spokojniejsi.
Co o mnie myślisz?
Klient? Nic nie mam. Ale porozmawiać możemy. Rozmowa nie wybucha. Zazwyczaj.
Słyszałam o tobie. Podobno chodzisz tam, gdzie się pali. Mamy coś wspólnego.
Swój. Swojemu pokazuję, gdzie stoi wiadro z wodą. Na wszelki wypadek.
O tobie mówią więcej niż o moich wybuchach. A o moich wybuchach mówi się dużo.
O sąsiadach
Siostra Apolonia: Apolonia leczy, ja robię, żeby bolało krócej. Uzupełniamy się. Ona porządek, ja hałas.
Kowalówna Michalina: Mała od kowala. Uparta. Siedzi przy zimnym palenisku i czeka. Ja bym wybuchła od takiego czekania. Ona nie.
Łuczniczka Balbina: Balbina bierze ode mnie klej do lotek. Raz wybuchł. To była inna butelka, mówiłam jej.
Rzeźnik Zbysław: Zbysław przyszedł spytać, po co komuś ziemia spod obory. Chyba wiem po co. Wolałabym nie wiedzieć.

Inne tematy

  • „Ktoś wykupił mi cały czarny proszek. I saletrę. Do ziarenka. Zapłacił złotem, nie targował się, nie przedstawił. Kto kupuje tyle prochu? Na wesele? Takiego wesela to ja bym nie chciała oglądać.”
  • „Brwi? Pierwszy raz spaliłam je w wieku dwunastu lat. Ojciec powiedział, że alchemik bez brwi to alchemik, który próbował. Ojciec nie miał brwi wcale. I połowy wąsów.”
  • „Apolonia leczy, ja tylko robię, żeby bolało krócej. Ona mówi, że to też leczenie. Miła jest. Nie mówi tego głośno, ale jest.”
  • „Wiesz, co jeszcze jest dziwne? Nie tylko proch. Węgiel drzewny też ktoś wykupuje. Michalina mówi, że ojciec pojechał po węgiel do węglarzy. Kto kupuje tyle węgla naraz? Ja nie wiem. Ja tylko mówię. Ja zawsze tylko mówię.”
  • „Słyszałam, że ktoś położył smoka. Ty? Ty! Wiesz, ile jest zapisów o smoczej żółci? Trzy. Wszystkie sprzeczne. Jeden mówi, że leczy, drugi, że wybucha, a trzeci jest spalony. Zgadnij dlaczego.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny