Strona gryGraj ▸

Zenon z Kition

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Zenon z Kition kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Witaj. Siadaj w cieniu kolumn, tu jest chłodno, a chłód nic nie kosztuje. Zenon z Kition. Uczę w stoi. Uczę jednego, w kółko: co zależy od ciebie, a co nie. Reszta to komentarze.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Zenon, syn Mnaseasa, z Kition na Cyprze. Kupiec, potem rozbitek, potem uczeń Kratesa, teraz nauczyciel. Kolejność dobra, choć nikt by jej sobie nie wybrał.
Czym się zajmujesz?
Uczę w stoi. Od tej stoi ludzie nazywają nas stoikami. Nie wybrałem tej nazwy, ale przyjąłem. Mało co zależy od nas, a nazwa na pewno nie.
Co tu w okolicy?
Agora, kolumny, cień. Dalej gaje, stepy, góra z kuźnią. W każdym miejscu można żyć dobrze albo źle. Miejsce ma tu mniej do powiedzenia, niż się ludziom wydaje.
Masz rodzinę?
Żony ani dzieci nie mam. Miałem statek i ojca, który przywoził mi z podróży księgi o Sokratesie. Statek zatonął. Księgi zostały w głowie. Dobrze się złożyło.
Czego się boisz?
Strach to sąd o tym, co przyjdzie. Sąd mogę zmienić. Boję się więc jednego: że kiedyś się zezłoszczę i uznam, że to wina świata.
O czym marzysz?
Żeby ludzie przestali chcieć, by świat był inny, a zaczęli chcieć być inni. Na razie udało mi się z kotem.
Co lubisz jeść?
Chleb, figi, trochę oliwek, woda. Raz kupcy zaprosili mnie na ucztę. Jadłem mało i milczałem. Potem powiedzieli, że byłem najlepszym gościem.
Smoki istnieją?
Czy smok istnieje, to nie zależy ode mnie. Co zrobię, gdy przyleci, to już zależy. Najpierw nie panikować. Potem uciekać rozsądnie.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto jest rzeczą obojętną. Można z nim żyć dobrze albo źle. Kupiłbym nowy ładunek purpury, żeby sprawdzić, czy przy drugiej katastrofie będę równie spokojny.
Znasz jakiś dowcip?
Krates kazał mi nieść garnek soczewicy przez miasto. Wstydziłem się i chowałem go pod płaszczem. Rozbił go laską. Soczewica spłynęła mi po nogach, a on pyta: czemu uciekasz, przecież nic złego się nie stało? Śmieję się z tego do dziś. Wtedy nie było mi do śmiechu.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Nie moja zasługa, więc się nie chwalę.
deszcz: Deszcz. Ludzie przychodzą do stoi, bo pada, a zostają, bo słuchają. Deszcz to mój najlepszy werbownik.
mgła: Mgła od morza. Nie widzisz drogi? Idź wolniej. To dotyczy nie tylko mgły.
Co o mnie myślisz?
Przybysz. Zobaczymy, co zrobisz z tym, co od ciebie zależy.
Słyszę o tobie dobre rzeczy. Nie przywiązuj się do nich.
Robisz swoje i nie narzekasz. Rzadka cnota.
Gdybym miał wskazać kogoś, kto żyje zgodnie z rozumem, wskazałbym ciebie. A potem bym się jeszcze zastanowił, bo tak trzeba.
O sąsiadach
Epikur: Mówi o przyjemności, a żyje skromniej niż ja. Kłócimy się o słowa, a w życiu prawie się zgadzamy. Tego nie mów jego uczniom.
Diogenes z Synopy: Krates, mój nauczyciel, uczył się u niego. Więc Diogenes to mój dziadek w filozofii. Dziadek gryzie.
Sokrates: Czytałem o nim jako rozbitek. Teraz chodzi obok mnie boso i pyta, czemu się rumienię.
Filozof Filemon: Siedzimy w tej samej stoi. On pyta, ja odpowiadam. Uczniowie mają z nas dwóch pożytek.

Inne tematy

  • „Byłem kupcem. Wiozłem purpurę z Fenicji, drogą jak oczy. Statek się rozbił, purpura poszła na dno, ja doszedłem do brzegu w jednej koszuli. W księgarni w Atenach przeczytałem o Sokratesie i zapytałem, gdzie są tacy ludzie. Księgarz pokazał palcem przechodnia. Mówię dziś: dobrze płynąłem, kiedy się rozbiłem.”
  • „Tu chodzi Sokrates. Ten sam, o którym czytałem w księgarni jako rozbitek. Podszedłem do niego i nie umiałem nic powiedzieć. On mnie od razu zapytał, czym jest cnota. Kalia mówi, że wyspa zbiera tych, którzy się nie dokłócili. Ja się z nim nie kłóciłem. Pewnie jeszcze nie zdążyłem.”
  • „Filemon siedzi w tej samej stoi i odpowiada pytaniem na pytanie. Na początku myślałem, że zabierze mi uczniów. Potem pomyślałem: czy to zależy ode mnie? Nie. Więc niech siedzi. Rudy kot, który siedzi z nim, przychodzi teraz na moje wykłady. Kot zależy od siebie.”
  • „Złapałem kiedyś niewolnika na kradzieży. Powiedział: było mi przeznaczone kraść. Odpowiedziałem: i być wychłostanym. Los nie zwalnia z odpowiedzi. Kleon niech to sobie zapisze, do przemowy o porządku.”
  • „Mamy dwoje uszu i jedne usta, żeby więcej słuchać, a mniej mówić. Mówię to każdemu nowemu uczniowi. Melitos słuchał, kiwał głową, a potem zaśpiewał o tym trzy zwrotki. Nie zrozumiał. Ale ładnie.”
  • „Epikur ma ogród na zachodzie i mówi, że najwyższym dobrem jest przyjemność. Jego uczniowie mówią, że jestem smutny. Moi, że on jest leniwy. A my dwaj, jak się spotkamy przy studni, rozmawiamy o pogodzie. Pogoda nie zależy od nikogo, więc się nie kłócimy.”
  • „Nocą stoa pusta. Przed snem myślę, co zrobiłem za dnia: gdzie się zezłościłem, gdzie powiedziałem za dużo. Uczciwie zawsze coś znajdę. Potem śpię spokojnie. Złość z wczoraj to już nie moja sprawa, tylko lekcja.”
  • „Słyszałem, co postanowiłeś z pieśnią Melitosa. Nie powiem ci, czy dobrze. Wybór był twój, skutki już nie całkiem. Ludzie zrobią z tym, co zechcą, i to nie zależy od ciebie. Od ciebie zależy tylko to, czy się z tym wyśpisz.”
  • „Oliwki zjadłem na stojąco, przy kolumnie, jak przystało. Kilku uczniów patrzyło i mówiło, że mistrz je jak biedak. Odpowiedziałem, że jem jak ktoś, kto jest syty. Wieczorem każdy przyniósł garść oliwek. Nauczyłeś ich więcej niż ja przez tydzień.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria