Zenon z Kition
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Co od ciebie zależy?”
- „Spokojnie.”
- „Dwoje uszu, jedne usta.”
Prośby
- Skromny posiłek Zenona (poziom 28)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Zenon z Kition kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Witaj. Siadaj w cieniu kolumn, tu jest chłodno, a chłód nic nie kosztuje. Zenon z Kition. Uczę w stoi. Uczę jednego, w kółko: co zależy od ciebie, a co nie. Reszta to komentarze.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Zenon, syn Mnaseasa, z Kition na Cyprze. Kupiec, potem rozbitek, potem uczeń Kratesa, teraz nauczyciel. Kolejność dobra, choć nikt by jej sobie nie wybrał.
- Czym się zajmujesz?
- Uczę w stoi. Od tej stoi ludzie nazywają nas stoikami. Nie wybrałem tej nazwy, ale przyjąłem. Mało co zależy od nas, a nazwa na pewno nie.
- Co tu w okolicy?
- Agora, kolumny, cień. Dalej gaje, stepy, góra z kuźnią. W każdym miejscu można żyć dobrze albo źle. Miejsce ma tu mniej do powiedzenia, niż się ludziom wydaje.
- Masz rodzinę?
- Żony ani dzieci nie mam. Miałem statek i ojca, który przywoził mi z podróży księgi o Sokratesie. Statek zatonął. Księgi zostały w głowie. Dobrze się złożyło.
- Czego się boisz?
- Strach to sąd o tym, co przyjdzie. Sąd mogę zmienić. Boję się więc jednego: że kiedyś się zezłoszczę i uznam, że to wina świata.
- O czym marzysz?
- Żeby ludzie przestali chcieć, by świat był inny, a zaczęli chcieć być inni. Na razie udało mi się z kotem.
- Co lubisz jeść?
- Chleb, figi, trochę oliwek, woda. Raz kupcy zaprosili mnie na ucztę. Jadłem mało i milczałem. Potem powiedzieli, że byłem najlepszym gościem.
- Smoki istnieją?
- Czy smok istnieje, to nie zależy ode mnie. Co zrobię, gdy przyleci, to już zależy. Najpierw nie panikować. Potem uciekać rozsądnie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto jest rzeczą obojętną. Można z nim żyć dobrze albo źle. Kupiłbym nowy ładunek purpury, żeby sprawdzić, czy przy drugiej katastrofie będę równie spokojny.
- Znasz jakiś dowcip?
- Krates kazał mi nieść garnek soczewicy przez miasto. Wstydziłem się i chowałem go pod płaszczem. Rozbił go laską. Soczewica spłynęła mi po nogach, a on pyta: czemu uciekasz, przecież nic złego się nie stało? Śmieję się z tego do dziś. Wtedy nie było mi do śmiechu.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Nie moja zasługa, więc się nie chwalę.
deszcz: Deszcz. Ludzie przychodzą do stoi, bo pada, a zostają, bo słuchają. Deszcz to mój najlepszy werbownik.
mgła: Mgła od morza. Nie widzisz drogi? Idź wolniej. To dotyczy nie tylko mgły. - Co o mnie myślisz?
- Przybysz. Zobaczymy, co zrobisz z tym, co od ciebie zależy.
Słyszę o tobie dobre rzeczy. Nie przywiązuj się do nich.
Robisz swoje i nie narzekasz. Rzadka cnota.
Gdybym miał wskazać kogoś, kto żyje zgodnie z rozumem, wskazałbym ciebie. A potem bym się jeszcze zastanowił, bo tak trzeba. - O sąsiadach
- Epikur: Mówi o przyjemności, a żyje skromniej niż ja. Kłócimy się o słowa, a w życiu prawie się zgadzamy. Tego nie mów jego uczniom.
Diogenes z Synopy: Krates, mój nauczyciel, uczył się u niego. Więc Diogenes to mój dziadek w filozofii. Dziadek gryzie.
Sokrates: Czytałem o nim jako rozbitek. Teraz chodzi obok mnie boso i pyta, czemu się rumienię.
Filozof Filemon: Siedzimy w tej samej stoi. On pyta, ja odpowiadam. Uczniowie mają z nas dwóch pożytek.
Inne tematy
- „Byłem kupcem. Wiozłem purpurę z Fenicji, drogą jak oczy. Statek się rozbił, purpura poszła na dno, ja doszedłem do brzegu w jednej koszuli. W księgarni w Atenach przeczytałem o Sokratesie i zapytałem, gdzie są tacy ludzie. Księgarz pokazał palcem przechodnia. Mówię dziś: dobrze płynąłem, kiedy się rozbiłem.”
- „Tu chodzi Sokrates. Ten sam, o którym czytałem w księgarni jako rozbitek. Podszedłem do niego i nie umiałem nic powiedzieć. On mnie od razu zapytał, czym jest cnota. Kalia mówi, że wyspa zbiera tych, którzy się nie dokłócili. Ja się z nim nie kłóciłem. Pewnie jeszcze nie zdążyłem.”
- „Filemon siedzi w tej samej stoi i odpowiada pytaniem na pytanie. Na początku myślałem, że zabierze mi uczniów. Potem pomyślałem: czy to zależy ode mnie? Nie. Więc niech siedzi. Rudy kot, który siedzi z nim, przychodzi teraz na moje wykłady. Kot zależy od siebie.”
- „Złapałem kiedyś niewolnika na kradzieży. Powiedział: było mi przeznaczone kraść. Odpowiedziałem: i być wychłostanym. Los nie zwalnia z odpowiedzi. Kleon niech to sobie zapisze, do przemowy o porządku.”
- „Mamy dwoje uszu i jedne usta, żeby więcej słuchać, a mniej mówić. Mówię to każdemu nowemu uczniowi. Melitos słuchał, kiwał głową, a potem zaśpiewał o tym trzy zwrotki. Nie zrozumiał. Ale ładnie.”
- „Epikur ma ogród na zachodzie i mówi, że najwyższym dobrem jest przyjemność. Jego uczniowie mówią, że jestem smutny. Moi, że on jest leniwy. A my dwaj, jak się spotkamy przy studni, rozmawiamy o pogodzie. Pogoda nie zależy od nikogo, więc się nie kłócimy.”
- „Nocą stoa pusta. Przed snem myślę, co zrobiłem za dnia: gdzie się zezłościłem, gdzie powiedziałem za dużo. Uczciwie zawsze coś znajdę. Potem śpię spokojnie. Złość z wczoraj to już nie moja sprawa, tylko lekcja.”
- „Słyszałem, co postanowiłeś z pieśnią Melitosa. Nie powiem ci, czy dobrze. Wybór był twój, skutki już nie całkiem. Ludzie zrobią z tym, co zechcą, i to nie zależy od ciebie. Od ciebie zależy tylko to, czy się z tym wyśpisz.”
- „Oliwki zjadłem na stojąco, przy kolumnie, jak przystało. Kilku uczniów patrzyło i mówiło, że mistrz je jak biedak. Odpowiedziałem, że jem jak ktoś, kto jest syty. Wieczorem każdy przyniósł garść oliwek. Nauczyłeś ich więcej niż ja przez tydzień.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria