Strona gryGraj ▸

Platon

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Platon kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Witaj w gaju. Usiądź pod oliwką, tu słońce jest przesiane przez liście i nie razi. Platon. Podobno to przezwisko od szerokich ramion, zapaśnik ze mnie był. Teraz zapasy toczę tylko z myślami. Przegrywam równie często.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Platon, syn Aristona, Ateńczyk. Uczeń Sokratesa, nauczyciel Arystotelesa, choć ten drugi często o tym zapomina.
Czym się zajmujesz?
Uczę w gaju, który nazywam Akademią, od herosa Akademosa, bo w Atenach zaczynałem w jego gaju. Mówią, że nad wejściem do mojej szkoły wisiał napis o geometrii. Nie pamiętam, żebym go wieszał. Ale geometrię warto znać.
Co tu w okolicy?
Gaje oliwne, pagórki, w oddali morze. Na zachodnim brzegu grota, do której nikt nie chodzi. Ludzie mówią, że w środku stoją kamienni ludzie. Przypowieść, która stała się prawdą. Nie lubię tego.
Masz rodzinę?
Ród dobry, ateński od pokoleń. Brat Glaukon gada w moich dialogach więcej niż ja. Żony ani dzieci nie miałem. Uczniowie są moimi dziećmi. Najzdolniejszy właśnie się ze mną nie zgadza.
Czego się boisz?
Że ludzie wezmą moje przypowieści dosłownie. Już szukają Atlantydy. Kiedyś pewnie zaczną szukać jaskini.
O czym marzysz?
Państwo, w którym rządzą filozofowie. Próbowałem na Sycylii. Tyran tak się zachwycił, że podobno kazał mnie sprzedać na targu jak niewolnika. Wykupił mnie przyjaciel. Marzenie zostało, zapału trochę mniej.
Co lubisz jeść?
Z umiarem. Oliwki, chleb, ryba. Uczta z rozmową, nie z winem. Napisałem kiedyś cały dialog o uczcie i jedzenia jest w nim mało.
Smoki istnieją?
Smok, którego widzisz, to cień smoka. Prawdziwy smok jest w świecie idei. Tam nie zieje ogniem, tam jest tylko pojęciem smoka. Bezpieczniejszy, przyznaję.
Co zrobisz z workiem złota?
W moim państwie strażnicy nie mieliby złota wcale, żeby nie myśleli o sobie. Worek oddałbym na szkołę. Uczniom na wosk do tabliczek.
Znasz jakiś dowcip?
Diogenes przyniósł mi oskubanego koguta i powiedział, że to człowiek według mojej definicji. Śmieszne, przyznaję. Ale potem musiałem dopisać paznokcie, a tego już nikt nie pamięta.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Tu, poza jaskinią, patrzy się w nie ostrożnie.
deszcz: Deszcz. Krople są różne, a deszcz jeden. Znowu idee, wybacz.
mgła: Mgła. Wszystko jest cieniem. Dzień jak z mojej przypowieści.
Co o mnie myślisz?
Jeszcze patrzysz na cienie. Nie martw się, wszyscy zaczynamy przy ścianie.
Odwróciłeś głowę od ściany. Dobry początek.
Wyszedłeś na słońce i nie uciekłeś z powrotem. Rzadko kto.
Gdybym dziś pisał dialog o odwadze, dałbym ci w nim głos.
O sąsiadach
Sokrates: Mój nauczyciel. Spisywałem jego słowa całe życie. Teraz mówi sam i wcale nie tak, jak pisałem.
Arystoteles: Najzdolniejszy uczeń. Dwadzieścia lat słuchał, potem napisał, że się mylę. Tak się kończy dobre nauczanie.
Diogenes z Synopy: Sokrates, który oszalał. Tak o nim mówię. On o mnie mówi gorzej.
Rapsod Melitos: Najpiękniejszy głos na wyspie i najgroźniejszy. W moim państwie by nie śpiewał. Tutaj słucham go co wieczór.

Inne tematy

  • „Wyobraź sobie ludzi przykutych w jaskini twarzą do ściany. Za nimi płonie ogień, a ktoś nosi przed ogniem rzeźby. Ludzie widzą tylko cienie i myślą, że to cały świat. Gdyby jeden się uwolnił i wyszedł na słońce, najpierw by oślepł, a potem zobaczył rzeczy naprawdę. Wrócić i powiedzieć reszcie? Wyśmieją go. Może zabiją. Tak, myślę o Sokratesie.”
  • „Sokrates chodzi po agorze żywy. Pisałem o nim całe życie, a on wczoraj zapytał, czemu w moich dialogach mówi rzeczy, których nie mówił. Kalia mówi, że wyspa zbiera tych, którzy się nie dokłócili. Z nim nie kłóciłem się nigdy. Może właśnie dlatego teraz muszę.”
  • „Każda oliwka w tym gaju jest inna, a jednak każdą nazywasz oliwką. Skąd wiesz, że to oliwka? Bo w duszy masz wzór oliwki, doskonały, którego żadne drzewo nie dorasta. Dafne mówi, że wie, bo je zrywa. Też argument. Gorszy, ale smaczniejszy.”
  • „W moim idealnym państwie poeci by nie śpiewali. Mówią piękne kłamstwa o bogach i herosach, a ludzie biorą je za prawdę. Melitos ma piękny głos. To w nim najgroźniejsze. Słucham go wieczorami i nie umiem przestać.”
  • „Diogenes przyniósł mi kiedyś oskubanego koguta i krzyknął: oto twój człowiek. Poprawiłem definicję. A on do dziś mieszka w dzbanie i mówi, że widzi kubek, a kubkowości nie widzi. Powiedziałem mu: bo masz oczy, ale nie masz rozumu. Niby kwita, a liczymy dalej.”
  • „Pytają mnie o Atlantydę. Wyspa, która zatonęła w jeden dzień i jedną noc. Gdzie jest? W moim dialogu. Tam jest bezpieczna. Ludzie i tak szukają jej na morzu. Kapitan Nikias mówi, że już trzech kupców pytało go o kurs.”
  • „Nocą gaj jest ciemny jak tamta jaskinia, a gwiazdy jak ogień za plecami. Siedzę i patrzę w górę. Gwiazdy krążą po doskonałych kołach. Na ziemi nic nie jest doskonałe, ale tam przynajmniej się starają.”
  • „Melitos zaśpiewał prawdę. Słyszałem aż w gaju. Wiesz, czego się bałem? Że ludzie, których ktoś wyprowadził z jaskini, rzucą się na niego. Nie rzucili się. Nucą krzywo. Może myliłem się co do poetów. Zapisuję to sobie, żeby nie zapomnieć: raz się myliłem.”
  • „Byłeś tam nocą. Widziałeś kamienne postacie twarzą do ściany. Myślę o nich od twojego powrotu. Patrzyły na cienie, aż same zostały kamieniem. To gorsze niż moja jaskinia. W mojej przynajmniej można było się odwrócić.”
  • „Zapytałem córkę winiarza, czy dusza huśta się razem z ciałem. Powiedziała, że jej dusza się huśta, a ciało stoi i patrzy. Zapisałem to. To lepsza odpowiedź niż połowa moich uczniów po dziesięciu latach. Nie mów jej. Jeszcze zacznie się uczyć geometrii.”
  • „Sokrates pokazał ci przypominanie na niewolniku? Spisałem to kiedyś, słowo w słowo. Prawie słowo w słowo. Dusza widziała wszystko, zanim się urodziła, a nauka to przypominanie. On mówi, że nie upiera się przy wszystkim. Ja się upieram. Dlatego ja piszę, a on chodzi boso.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria