Strona gryGraj ▸

Pitagoras

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Pitagoras kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Cicho. Słyszysz? Młot Brontesa, potem drugi. Razem brzmią jak oktawa. No, prawie. Pitagoras z Samos. Jedno pytanie, zanim mi przerwiesz: nie masz przy sobie bobu? To dobrze. Możesz zostać.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Pitagoras, syn Mnesarchosa, z Samos. Mówią, że mam złote udo. Nie pokażę. Mówią też, że w poprzednim życiu walczyłem pod Troją. Tego też nie pokażę.
Czym się zajmujesz?
Uczę. Liczb, muzyki, milczenia. Nowi uczniowie słuchają mnie pięć lat, zanim pozwolę im mówić. Ty nie musisz. Ty jesteś gościem. Goście mogą gadać.
Co tu w okolicy?
Góra. Kuźnia. Cyklopi. Na dole wyspa jak tarcza. Z góry widać, że drogi tworzą trójkąty. Nikt ich tak nie planował. Liczba sama się układa.
Masz rodzinę?
Żona Teano, mądrzejsza ode mnie w sprawach domu i w niektórych liczbach. Dzieci. I uczniowie, cała szkoła w Krotonie. W końcu nam ją spalili. Ludzie nie lubią, jak ktoś liczy za nich.
Czego się boisz?
Pola bobu. Mówią, że kiedy mnie gonili, zatrzymałem się przed polem bobu i nie wszedłem, więc mnie złapali. Podobno. Nie pamiętam tego dobrze. Dusza pamięta, ciało woli zapomnieć.
O czym marzysz?
Usłyszeć całą muzykę sfer naraz, od początku do końca. Raz. Potem mogę wędrować dalej, choćby w kozę Hermii.
Co lubisz jeść?
Chleb, miód, warzywa. Mięsa prawie nie, bo kto wie, czyja dusza siedzi w baranie. Bobu nigdy. Ser od Hermii tak. Kozy nie mają nic przeciwko.
Smoki istnieją?
Smok to liczba, której jeszcze nie policzyłem. Jak policzę, przestanie być straszny. Tak jest ze wszystkim.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto ma swoją wagę, a waga swoją liczbę. Podzieliłbym worek między uczniów po równo. U nas wszystko było wspólne. Uczniowie mniej się wtedy kłócą, a więcej liczą.
Znasz jakiś dowcip?
Trójkąt prostokątny wchodzi do karczmy. Ione pyta: co podać? On: kwadrat przeciwprostokątnej. Ione: nie mamy, mamy tylko sumę kwadratów przyprostokątnych. Śmieszne, bo to to samo. A twierdzenie? Babilończycy znali je przede mną. Mnie je tylko przypisali.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Jasno. Cień kolumny ma dziś dwie trzecie jej wysokości. Ładna proporcja.
deszcz: Deszcz o kowadło gra najczystszy ton na wyspie. Siadam bliżej.
mgła: Mgła. Młoty brzmią głębiej, jakby oktawę niżej. To nie liczby się zmieniły, to powietrze.
Co o mnie myślisz?
Nowy. Jeszcze nie wiem, jaka jest twoja liczba.
Twój krok ma rytm. Dobry znak.
Twoja liczba to chyba siedem. Nie pytaj czemu.
Jesteś w harmonii. Rzadko to mówię. Bobu nie jesz, prawda?
O sąsiadach
Cyklop Brontes: Kuje w proporcjach, nie wiedząc o tym. Najlepszy muzyk na wyspie.
Heraklit: Napisał o mnie złośliwie. Nie odpowiadam. Milczenie to też liczba, tylko jeszcze nie wiem która.
Arystoteles: Mówi, że młoty tak nie brzmią. Sprawdzał. Kto sprawdza, ten nie słucha.
Pasterka Hermia: Liczy kozy co noc. Ja też je liczę. Wychodzi nam różnie, bo ja liczę jeszcze dusze.

Inne tematy

  • „Wszystko jest liczbą. Jeden to punkt, dwa to linia, trzy to płaszczyzna, cztery to bryła. Jeden, dwa, trzy, cztery, razem dziesięć. To tetraktys, święty trójkąt. Moi uczniowie na niego przysięgają. Kozy Hermii też da się policzyć, ale nie chcą stać w trójkącie.”
  • „Opowiadają, że usłyszałem w kuźni młoty, zważyłem je i tak odkryłem harmonię. Ładna opowieść. Spisali ją kilkaset lat po mnie. Arystoteles mówi, że młoty tak nie brzmią, tylko struny. Niech mówi. Struny Brontes mi nie kuje, a młoty słychać aż na dole.”
  • „Mówią, że umarłem dawno przed nimi wszystkimi. Pewnie tak. Dusza wędruje, więc mnie to nie dziwi. Dziwi mnie co innego: Kalia mówi, że wyspa zbiera tych, którzy się jeszcze nie dokłócili. Ja się z nikim nie kłócę. Ja milczę. Widocznie milczenie też jest niedokończonym sporem.”
  • „Bób? Nie jem. Pytasz czemu? Jedni mówią, że ma kształt bram Hadesu. Inni, że bobem głosowano w radzie, a ja nie lubię głosowań. Jeszcze inni, że jadłem bób jak każdy. Sam już nie pamiętam, która wersja jest moja. Ale bobu nie jem. Na wszelki wypadek.”
  • „Dusza wędruje. Z człowieka w zwierzę, ze zwierzęcia w człowieka. Szedłem raz ulicą, ktoś bił szczeniaka. Powiedziałem: przestań, to dusza mojego przyjaciela, poznaję po głosie. Diogenes mówi, że to on był tym psem. Kłamie. Ale ładnie.”
  • „Heraklit napisał o mnie, że wielowiedza nie uczy rozumu. Napisał, kiedy byłem daleko, w Italii, i nie mogłem odpowiedzieć. Tu mogę. Nie odpowiadam. U nas pierwszą lekcją jest pięć lat milczenia. On by jej nie przeszedł.”
  • „Nocą słychać gwiazdy. Nie uszami, liczbami. Każda krąży w swojej proporcji i razem grają. Ludzie nie słyszą, bo słyszą to od urodzenia, jak kowal nie słyszy kowadła. Brontes śpi. Kowadło też. Wtedy słychać niebo.”
  • „Nowa pieśń Melitosa ma krzywy rytm. Policzyłem: siedem sylab tam, gdzie powinno być sześć. Wiesz co? Brzmi lepiej. Nie mów nikomu, że to powiedziałem. Moja szkoła by tego nie przeżyła.”
  • „Policzyłeś w głowie i nie zgubiłeś się. Jeden, dwa, trzy, cztery. W tych czterech liczbach są oktawa, kwinta i kwarta, cała muzyka. Teraz, jak Brontes uderza, ty też słyszysz liczby. Przykro mi. Już się tego nie oduczysz.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria