Kapłan Posejdona Nerites
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie pomogę ci.”
- „Morze pamięta.”
- „Deski śliskie.”
- „Fala nie pyta o podatki.”
- „Morze słyszy, co obiecujesz.”
Sprzedaje
Prośby
- Zatopione nabrzeże (poziom 36)
- Warunki Posejdona (poziom 40)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kapłan Posejdona Nerites kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ostrożnie, deski śliskie. Nerites, kapłan Posejdona. Kiedyś pływałem, teraz pilnuję ołtarza przy pomoście, tak nisko, że fala liże stopień. Bogu się tu podoba. Mnie mniej, ale nie o mnie tu chodzi.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Nerites. Kapłan Posejdona Hippiosa. Kiedyś kapitan. Teraz pilnuję ołtarza tak nisko, że moczy mi stopy.
- Czym się zajmujesz?
- Składam ofiary morzu, mówię rybakom, kiedy nie wypływać, i słucham, co mówi woda przy pomoście. Mówi mało, ale się nie myli.
- Co tu w okolicy?
- Port, pomost, latarnia, karczma. Dalej cieśnina z wirem. Z wody Peloria wygląda na spokojną. Z wody wszystko wygląda na spokojne, dopóki nie jesteś pod nią.
- Masz rodzinę?
- Miałem załogę. To była moja rodzina. Teraz mam ołtarz i fale. Nie narzekam. Fale przynajmniej wracają.
- Czego się boisz?
- Nocy, kiedy woda schodzi nisko. Nie powiem czemu. Jeszcze nie.
- O czym marzysz?
- Spłacić dług. Nie mój, miasta. Dobra, mój też.
- Co lubisz jeść?
- Ryba z ognia, bez niczego. Sól ma w sobie od urodzenia.
- Smoki istnieją?
- Morze ma swoje smoki. Węże morskie, a w cieśninie wir, który stare pieśni nazywają Charybdą. Na lądzie smoki są dla herosów. Na morzu dla wszystkich.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wrzuciłbym do morza. Nie żartuję. Niektóre długi spłaca się tylko tak.
- Znasz jakiś dowcip?
- Kapłanka Ateny i kapłan Posejdona płyną łodzią. Łódź przecieka. Kapłanka pisze prawo przeciw przeciekaniu. Kapłan wylewa wodę. Kto dopłynie? Ten, kto wylewa. Prawo tonie pierwsze, bo jest z kamienia.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Morze gładkie. Bóg śpi albo udaje. Z nim nigdy nie wiadomo.
deszcz: Deszcz. Woda z góry, woda z dołu. Rybacy mówią, że to ja coś przeskrobałem. Może.
mgła: Mgła. Nikt nie wypływa. Siedzę na pomoście i słucham, czy coś woła z wody. - Co o mnie myślisz?
- Obcy z łodzi. Morze cię przyniosło, morze może zabrać. Nie bierz tego do siebie.
Słyszałem o tobie od Nikiasa. Mówi, że nie wymiotujesz za burtę. To u niego pochwała.
Swój. Morze cię zna, ja też.
Rybacy mówią o tobie jak o dobrym wietrze. Rzadko o kimś tak mówią. - O sąsiadach
- Kapłanka Ateny Lampito: Kapłanka z akropolu. Patrzy na morze z góry. Ma powód, ale to nie mnie go mówić. Jeszcze nie.
Rybak Glaukos: Krzyczał na mnie. Miał rację. Morze zabrało mu syna, a ja kazałem mu dziękować morzu.
Kapitan Nikias: Zna godziny wiru. Ja też znałem. Raz nie posłuchałem.
Archont Kleon: Archont. Pamięta tamtą burzę lepiej, niż przyznaje.
Karczmarka Ione: Daje mi zupę i nie pyta. W porcie to więcej niż modlitwa.
Heros Aristeas: Siada czasem na pomoście i patrzy na wodę. Morze lubi starych herosów. Nie mają już nic do udowodnienia.
Inne tematy
- „Mówiłem. Nie pomogę. Morze nie zapomina, kto mu odmówił, a ja jestem tu po to, żeby pamiętać za nie. Weź od Glaukosa wosku do uszu. Przyda się, jak będziesz płynąć na północ.”
- „Dziesiąta ryba idzie na akropol. Glaukos niesie ją po schodach i klnie przy każdym stopniu. Policzyłem: sto dwadzieścia przekleństw. Dla boga to mało. Dla Glaukosa dużo.”
- „Halia. Wiesz już. Trzech ludzi. Jeden z nich miał córkę, małą wtedy. Teraz jest kapłanką na akropolu. Lampito. Ona nie wie, kim był kapitan. Kiedyś jej powiem. Kiedy będę miał odwagę, której nie miałem wtedy.”
- „Powiedziałem jej. Lampito. Na schodach akropolu. Nic nie odpowiedziała, odwróciła się i poszła. Rano na moim ołtarzu leżała oliwka. Jedna. Nie wiem, co to znaczy. Morze też chyba nie wie, bo jej nie zabrało.”
- „Przystań wolna. Rybacy przynieśli mi ryby, każdy po jednej, nie dziesiątą, tylko po jednej, z własnej woli. Ułożyłem je na ołtarzu. Fala zabrała wszystkie. Dobry znak.”
- „Ani sowa, ani trójząb. Miasto samo. Dług dalej czeka. Morze jest cierpliwe, ale nie wieczne. Może jednak wieczne. Nie wiem. Obraziłem się na ciebie, ale wrogiem ci nie jestem. Morze nie ma wrogów, ma tylko dłużników.”
- „Miasto jest winne Posejdonowi statek. Stary dług, sprzed dwudziestu lat. Ludzie nie pamiętają. Morze pamięta. Ja też.”
- „Glaukos krzyczał na mnie w zeszłym roku, na tym pomoście. Że morze zabrało mu syna, a ja mu każę dziękować morzu. Miał rację. Nie umiałem mu odpowiedzieć. Dalej nie umiem.”
- „Nikias to najlepszy kapitan w porcie. Zna godziny wiru. Ja też kiedyś znałem. Raz nie posłuchałem.”
- „Lampito z akropolu patrzy na morze z góry, jakby ją kiedyś skrzywdziło. Pewnie skrzywdziło. Morze krzywdzi wszystkich po trochu.”
- „Nocą woda schodzi nisko. Nie patrzę wtedy w dół przy pomoście. Mam swoje powody.”
- „Mgła. Dziś nikt rozsądny nie wypłynie. Morze we mgle szepcze. Nie słuchaj. Ja słuchałem raz.”
- „Ktesios tak powiedział? Że srebro wzięło trzech, nie jeden? … Wzięli. Ja dałem. Kapitan daje dolę, kapitan odpowiada, tak mnie uczono. I obole doszły? Wszystkie trzy, co wiosnę? … Powiedział to tak, jakby chciał wziąć ode mnie kawałek. Nikt nigdy nie chciał. Dziwnie się teraz stoi na pomoście. Ciężko i lżej naraz.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria
Kadzidło (libanos)
Ryby suszone z Pelorii