Kapłanka Demeter Metaneira
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Uważaj na jęczmień.”
- „Kore, wracaj.”
- „Pochodnia nie zgaśnie.”
- „Odejdź od pola.”
- „Nie rozmawiam z tobą.”
Sprzedaje
Prośby
- Narcyzy pod akropolem (poziom 40)
- Placki dla Czarnej Pani (poziom 45)
- Droga z podziemi (poziom 50)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kapłanka Demeter Metaneira kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Uważaj, gdzie stąpasz, tu był jęczmień. Jest, tylko nie chce rosnąć. Metaneira, kapłanka Demeter. Nazwali mnie po królowej z Eleusis, u której bogini służyła jako niańka, kiedy szukała córki. Moja pani szuka znowu. Kore zniknęła pod ziemią, a pola stoją.”
Odpowiedzi na pytania
- Czym się zajmujesz?
- Sieję, modlę się, piekę placki dla pani i odganiam kozy. W dobry rok to dużo pracy. W zły jeszcze więcej, bo modlić się trzeba głośniej.
- Co tu w okolicy?
- Gaje oliwne Dafne, kozy Hermii, satyry w zaroślach. Tu się żyje z ziemi. Na agorze żyją z pieśni. Ciekawe, kto dłużej.
- Masz rodzinę?
- Miałam męża, zabrała go gorączka. Mam córkę, Ianthe. Jest za morzem. Nie pytaj jak, nie lubię o tym mówić.
- Czego się boisz?
- Że pole już nie wzejdzie. Że moja pani przestanie czekać i zacznie się mścić. Bogini w żałobie jest straszniejsza niż w gniewie.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś zapukał do mojej chaty przed żniwami i powiedział: mamo, wróciłam. Albo chociaż żeby jęczmień wzeszedł. Jedno z dwóch.
- Co lubisz jeść?
- Kykeon. Jęczmień, woda i trochę mięty. Moja pani wypiła go w Eleusis, kiedy pierwszy raz po stracie zgodziła się coś przełknąć. Ja piję codziennie, na wszelki wypadek.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Moja pani ma rydwan ze skrzydlatymi wężami. Może to jakieś smoki. Nie pytałam. Nie mój interes, co ciągnie boginię.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym ziarno w Siedmiu Studniach i posiała na nowo. A resztę dałabym kapitanowi Nikiasowi, żeby popytał tam o jedną dziewczynę. Nie pytaj o kogo.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi koza do kapłanki i mówi: nie rośnie? To ja zjem, zanim urośnie. Hermia mówi, że to nie dowcip, tylko jej życie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce pali pole, które i tak nie rośnie. W dobry rok bym się cieszyła. W tym roku liczę dni.
deszcz: Deszcz. Ziemia pije. Jęczmień udaje, że nie widzi.
mgła: Mgła leży na polu jak całun. Nie lubię jej. - Co o mnie myślisz?
- Obcy na moim polu. Uważaj na jęczmień, choć nie rośnie.
Słyszałam o tobie. Podobno słuchasz ludzi. Rzadkie u herosów.
Ufam ci. Prawie jak pani.
Kiedy sieję, myślę o tobie. Nie śmiej się. Siew to modlitwa za tych, którzy idą daleko. - O sąsiadach
- Pasterka Hermia: Kozy w moim jęczmieniu. Ale serem płaci uczciwie.
Dafne: Ona ma oliwki, ja jęczmień. Ona nie wierzy w pieśni, ja wierzę w panią. Dogadujemy się bez słów.
Kapłan Hermon: Kapłan grobów. Mówi o prawie, jakby prawo miało dzieci.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia. Mówi zagadkami o pestkach. Wolałabym, żeby powiedziała wprost, że Kore wróci.
Herold Kerykos: Herold. Krzyczy cudze słowa. Raz mógłby powiedzieć coś swojego.
Kora: Mała, z agory. Nosi imię córki mojej pani. Kiedy ją widzę, robi mi się ciepło i zimno naraz.
Karczmarka Ione: Piecze placki z mojego jęczmienia. W tym roku z zeszłorocznego. Potem nie wiem z czego.
Inne tematy
- „Nie, nie będę z tobą rozmawiać. Herold ogłosił, że Kore zostaje na dole, i wiem, czyje to słowa. Placka ci nie dam, prośby nie wysłucham, błogosławieństwa mojej pani nie zobaczysz. Jej kamień też ci nie odpowie. Idź do Hermona, on cię teraz lubi.”
- „Kore zbierała kwiaty na łące pod akropolem. Narcyzy. Ziemia się otworzyła i już jej nie było. Moja pani szukała jej z pochodnią dziewięć dni i nocy, nie jadła, nie myła się. Dziesiątego dnia zabroniła ziemi rodzić. I ziemia słucha. Jęczmień stoi, jakby czekał.”
- „Królowa Metaneira z Eleusis przyjęła moją panią do domu, kiedy ta chodziła po świecie jako stara kobieta. Bogini kładła nocą jej synka w ogień, żeby był nieśmiertelny. Królowa zobaczyła i krzyknęła. I chłopiec został zwykłym człowiekiem. Matki zawsze krzyczą za wcześnie. Ja też krzyczałam.”
- „Powiem ci, skoro widziałeś ten kosz. Ja też mam córkę. Ianthe. Ludziom mówię, że porwali ją marynarze. Nieprawda. Postawiła dzbanek na progu, równo, jak ten kosz, i poszła na statek do Siedmiu Studni. Sama. Nie pisze. Może dlatego tak bardzo chcę, żeby Kore ktoś porwał. Porwaną można odbić.”
- „Kozy Hermii wchodzą mi w jęczmień. Gonię je, Hermia przeprasza, kozy wracają. Nie gniewam się. Kto ma dziś jeść ten jęczmień, jak nie kozy, skoro dla ludzi nie rośnie.”
- „Na agorze biega mała Kora, siostra tego z drewnianym mieczem. Matka dała jej imię po córce mojej pani, żeby dziecko zawsze wracało do domu. Wraca. Codziennie, na kolację. Tak to działa z imionami.”
- „Nocą zapalam pochodnię przy kamieniu. Moja pani szukała z pochodnią, więc ja też trzymam światło. Nie dla niej. Dla Kore. Żeby wiedziała, którędy do domu, jeśli zechce.”
- „Deszcz! Ziemia pije, a jęczmień i tak stoi. Woda nie pomoże polu, które na kogoś czeka.”
- „Mgła od morza kładzie się na polu jak całun. W taką mgłę Kore zeszła na dół, tak mówią. Nie lubię mgły.”
- „Ogłosili! Kore wraca do matki, na zawsze! Zapaliłam wszystkie pochodnie naraz, aż Hermia myślała, że gaj się pali. Wiem, wiem, kosz stał równo. Niech stał. Matka ma prawo do córki, a córka się przyzwyczai. Musi.”
- „Ugoda. Pół roku. Wiesz, ile to jest pół roku dla matki? To jest zawsze, tylko dwa razy do roku. Przyjmę, bo moja pani przyjmie. Ale nie każ mi się z tego cieszyć.”
- „Nie wybrałeś? Słyszałam herolda. Odmówiłeś wszystkim, mojej pani też. Jęczmień zrobi, co zechce, Kore zrobi, co zechce, bogowie też. Tylko ja nie mam wyboru. Ja tu stoję przy kamieniu.”
- „Rozmawiałeś z nią? Z moją panią, twarzą w twarz? Służę jej trzydzieści lat i widziałam ją tylko we śnie. Nie mów, jak wygląda. Wolę ze snu.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria
Placek jęczmienny