Strona gryGraj ▸

Kapłanka Demeter Metaneira

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kapłanka Demeter Metaneira kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Uważaj, gdzie stąpasz, tu był jęczmień. Jest, tylko nie chce rosnąć. Metaneira, kapłanka Demeter. Nazwali mnie po królowej z Eleusis, u której bogini służyła jako niańka, kiedy szukała córki. Moja pani szuka znowu. Kore zniknęła pod ziemią, a pola stoją.”

Odpowiedzi na pytania

Czym się zajmujesz?
Sieję, modlę się, piekę placki dla pani i odganiam kozy. W dobry rok to dużo pracy. W zły jeszcze więcej, bo modlić się trzeba głośniej.
Co tu w okolicy?
Gaje oliwne Dafne, kozy Hermii, satyry w zaroślach. Tu się żyje z ziemi. Na agorze żyją z pieśni. Ciekawe, kto dłużej.
Masz rodzinę?
Miałam męża, zabrała go gorączka. Mam córkę, Ianthe. Jest za morzem. Nie pytaj jak, nie lubię o tym mówić.
Czego się boisz?
Że pole już nie wzejdzie. Że moja pani przestanie czekać i zacznie się mścić. Bogini w żałobie jest straszniejsza niż w gniewie.
O czym marzysz?
Żeby ktoś zapukał do mojej chaty przed żniwami i powiedział: mamo, wróciłam. Albo chociaż żeby jęczmień wzeszedł. Jedno z dwóch.
Co lubisz jeść?
Kykeon. Jęczmień, woda i trochę mięty. Moja pani wypiła go w Eleusis, kiedy pierwszy raz po stracie zgodziła się coś przełknąć. Ja piję codziennie, na wszelki wypadek.
Smoki istnieją?
Smoki? Moja pani ma rydwan ze skrzydlatymi wężami. Może to jakieś smoki. Nie pytałam. Nie mój interes, co ciągnie boginię.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłabym ziarno w Siedmiu Studniach i posiała na nowo. A resztę dałabym kapitanowi Nikiasowi, żeby popytał tam o jedną dziewczynę. Nie pytaj o kogo.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi koza do kapłanki i mówi: nie rośnie? To ja zjem, zanim urośnie. Hermia mówi, że to nie dowcip, tylko jej życie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce pali pole, które i tak nie rośnie. W dobry rok bym się cieszyła. W tym roku liczę dni.
deszcz: Deszcz. Ziemia pije. Jęczmień udaje, że nie widzi.
mgła: Mgła leży na polu jak całun. Nie lubię jej.
Co o mnie myślisz?
Obcy na moim polu. Uważaj na jęczmień, choć nie rośnie.
Słyszałam o tobie. Podobno słuchasz ludzi. Rzadkie u herosów.
Ufam ci. Prawie jak pani.
Kiedy sieję, myślę o tobie. Nie śmiej się. Siew to modlitwa za tych, którzy idą daleko.
O sąsiadach
Pasterka Hermia: Kozy w moim jęczmieniu. Ale serem płaci uczciwie.
Dafne: Ona ma oliwki, ja jęczmień. Ona nie wierzy w pieśni, ja wierzę w panią. Dogadujemy się bez słów.
Kapłan Hermon: Kapłan grobów. Mówi o prawie, jakby prawo miało dzieci.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia. Mówi zagadkami o pestkach. Wolałabym, żeby powiedziała wprost, że Kore wróci.
Herold Kerykos: Herold. Krzyczy cudze słowa. Raz mógłby powiedzieć coś swojego.
Kora: Mała, z agory. Nosi imię córki mojej pani. Kiedy ją widzę, robi mi się ciepło i zimno naraz.
Karczmarka Ione: Piecze placki z mojego jęczmienia. W tym roku z zeszłorocznego. Potem nie wiem z czego.

Inne tematy

  • „Nie, nie będę z tobą rozmawiać. Herold ogłosił, że Kore zostaje na dole, i wiem, czyje to słowa. Placka ci nie dam, prośby nie wysłucham, błogosławieństwa mojej pani nie zobaczysz. Jej kamień też ci nie odpowie. Idź do Hermona, on cię teraz lubi.”
  • „Kore zbierała kwiaty na łące pod akropolem. Narcyzy. Ziemia się otworzyła i już jej nie było. Moja pani szukała jej z pochodnią dziewięć dni i nocy, nie jadła, nie myła się. Dziesiątego dnia zabroniła ziemi rodzić. I ziemia słucha. Jęczmień stoi, jakby czekał.”
  • „Królowa Metaneira z Eleusis przyjęła moją panią do domu, kiedy ta chodziła po świecie jako stara kobieta. Bogini kładła nocą jej synka w ogień, żeby był nieśmiertelny. Królowa zobaczyła i krzyknęła. I chłopiec został zwykłym człowiekiem. Matki zawsze krzyczą za wcześnie. Ja też krzyczałam.”
  • „Powiem ci, skoro widziałeś ten kosz. Ja też mam córkę. Ianthe. Ludziom mówię, że porwali ją marynarze. Nieprawda. Postawiła dzbanek na progu, równo, jak ten kosz, i poszła na statek do Siedmiu Studni. Sama. Nie pisze. Może dlatego tak bardzo chcę, żeby Kore ktoś porwał. Porwaną można odbić.”
  • „Kozy Hermii wchodzą mi w jęczmień. Gonię je, Hermia przeprasza, kozy wracają. Nie gniewam się. Kto ma dziś jeść ten jęczmień, jak nie kozy, skoro dla ludzi nie rośnie.”
  • „Na agorze biega mała Kora, siostra tego z drewnianym mieczem. Matka dała jej imię po córce mojej pani, żeby dziecko zawsze wracało do domu. Wraca. Codziennie, na kolację. Tak to działa z imionami.”
  • „Nocą zapalam pochodnię przy kamieniu. Moja pani szukała z pochodnią, więc ja też trzymam światło. Nie dla niej. Dla Kore. Żeby wiedziała, którędy do domu, jeśli zechce.”
  • „Deszcz! Ziemia pije, a jęczmień i tak stoi. Woda nie pomoże polu, które na kogoś czeka.”
  • „Mgła od morza kładzie się na polu jak całun. W taką mgłę Kore zeszła na dół, tak mówią. Nie lubię mgły.”
  • „Ogłosili! Kore wraca do matki, na zawsze! Zapaliłam wszystkie pochodnie naraz, aż Hermia myślała, że gaj się pali. Wiem, wiem, kosz stał równo. Niech stał. Matka ma prawo do córki, a córka się przyzwyczai. Musi.”
  • „Ugoda. Pół roku. Wiesz, ile to jest pół roku dla matki? To jest zawsze, tylko dwa razy do roku. Przyjmę, bo moja pani przyjmie. Ale nie każ mi się z tego cieszyć.”
  • „Nie wybrałeś? Słyszałam herolda. Odmówiłeś wszystkim, mojej pani też. Jęczmień zrobi, co zechce, Kore zrobi, co zechce, bogowie też. Tylko ja nie mam wyboru. Ja tu stoję przy kamieniu.”
  • „Rozmawiałeś z nią? Z moją panią, twarzą w twarz? Służę jej trzydzieści lat i widziałam ją tylko we śnie. Nie mów, jak wygląda. Wolę ze snu.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria