Strona gryGraj ▸

Rapsod Melitos

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Rapsod Melitos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Stój, stój! Masz twarz do pieśni, tylko jeszcze nie wiadomo do jakiej. Melitos, rapsod. Śpiewam na agorze o tych, którzy coś zrobili. Rytm mam zawsze równy. Z faktami bywa różnie, ale rytm zawsze równy.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Melitos, rapsod. Głos Pelorii, tak mówią. Ja mówię, że jestem tym, który pamięta, żeby inni nie musieli.
Czym się zajmujesz?
Śpiewam. Na agorze w dzień, w karczmie nocą, na święcie od rana do rana. Układam pieśni o herosach. Liczę sylaby, jak Ione liczy kredę.
Co tu w okolicy?
Każdy kamień w tym mieście ma swoją pieśń. Ten posąg, tamta kolumna, nawet schody na akropol. Na siódmym stopniu potknął się kiedyś heros. Mam o tym zwrotkę.
Masz rodzinę?
Mistrz był mi ojcem, uczył mnie rytmu kijem po palcach. Prawdziwy ojciec łowił ryby i mówił, że śpiewanie to nie robota. Obaj nie żyją. Obaj mieli trochę racji.
Czego się boisz?
Że zapomnę słowa w połowie zwrotki, przy całym mieście. I że ktoś inny dośpiewa lepiej.
O czym marzysz?
Ułożyć jedną pieśń, która będzie naraz prawdziwa i ładna. Mistrz mówił, że się nie da. Mistrz dużo mówił.
Co lubisz jeść?
Miód z ciepłą wodą, na gardło. I sardynki od Ione. Po sardynkach źle się śpiewa, ale dobrze się żyje.
Smoki istnieją?
Wierzę we wszystko, o czym da się zaśpiewać. O smoku da się pięknie. Tylko rymu do „smok” nie ma. Ostatnio próbowałem z „krok”. Słabo.
Co zrobisz z workiem złota?
Nowa lira, z kości słoniowej. I spokojny rok, żeby ułożyć jedną porządną pieśń zamiast dwudziestu na święto.
Znasz jakiś dowcip?
Heros pyta rapsoda: zaśpiewasz o mnie? Rapsod: a co zrobiłeś? Heros: jeszcze nic, ale zaśpiewaj, to zrobię. Mówię ci, połowa herosów tak zaczynała.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce! Ludzie siadają na schodach i słuchają do południa. Potem jest za gorąco nawet na pieśń.
deszcz: Deszcz. Lira się rozstraja, a ja razem z nią. Przeczekam u Ione.
mgła: Mgła od morza. Głos niesie się dziwnie, jakby ktoś śpiewał ze mną z daleka. Nie lubię tego.
Co o mnie myślisz?
Masz twarz do pieśni. Tylko jeszcze nie wiadomo do jakiej.
Mam już o tobie dwie linijki. Dobre linijki.
Twoja pieśń rośnie. Ludzie pytają o nią na agorze.
O tobie śpiewam częściej niż o Aristeasie. Nie mów mu.
O sąsiadach
Heros Aristeas: Moja najlepsza pieśń. Czasem myślę, że lepsza od niego.
Garncarz Pamfilos: Maluje to, co śpiewam. Jak ja przesadzę, on przesadza bardziej.
Dafne: Wychodzi przed ostatnią zwrotką o Timonie. Na każdym święcie.
Archont Kleon: Płaci za pieśni. Lubi, jak są o nim. Nie ma żadnej o nim.
Karczmarka Ione: Daje mi zupę, kiedy śpiewam smutno. Myśli, że to choroba.
Kapłan Dionizosa Akratos: Akratos. Chce mnie widzieć w masce. Nie wiem, czy to obraza, czy komplement.
Ariadna: Żona boga z pięcioma wersjami. Rapsod marzy o takim źródle. Rapsod się boi takiego źródła.
Stara Ajtra: Matka Tezeusza. W mojej pieśni jest jedna linijka o niej, przy kamieniu. Za mało. Teraz to wiem.

Inne tematy

  • „Tu każdy, kto coś zrobił, dostaje pieśń. Kto nie ma pieśni, ten przechodzi przez agorę jak cień i nikt się nie odwraca. Ty jeszcze nie masz. Chcesz mieć, idź do Aristeasa, tego, co stoi przy własnym posągu. On rozdaje prace dla Pelorii. Zrób je, a ja zaśpiewam.”
  • „Wiesz, co jest najważniejsze w pieśni? Nie prawda. Nie bohater. Rytm. Jak rytm się zgadza, ludzie uwierzą we wszystko. Jak się nie zgadza, nie uwierzą nawet, że jest wtorek.”
  • „Kocham dobre zakończenia. Heros wraca, potwór leży, wszyscy piją. Złe zakończenia też znam, ale nikt za nie nie płaci. Raz zaśpiewałem smutną. Ione dała mi zupę za darmo, bo myślała, że jestem chory.”
  • „Pamfilos maluje herosów na wazach według moich pieśni. Mówi, że jak ja dodam herosowi wzrostu, on musi dodać wazie wysokości. Ostatnio dodałem za dużo. Waza się przewróciła.”
  • „Śpiewam też o Timonie, co zginął pięknie w walce z gryfem. Dafne z gajów za każdym razem wychodzi przed ostatnią zwrotką. Nie wiem czemu. To najlepsza zwrotka.”
  • „Nocą śpiewam w karczmie u Ione. Za dnia dla miasta, nocą dla siebie. Nocą mogę pomylić słowa i nikt rano nie pamięta. To jedyna pora, kiedy śpiewam o tym, co naprawdę lubię: o rybach i o kozach.”
  • „Mgła od morza. Źle robi na gardło i dobrze na pieśni. We mgle każdy heros wygląda na wyższego. Muszę to zapamiętać.”
  • „Mam już o tobie zwrotkę! Kupcy z Brzezin przywieźli wieść o orkach pod Mszarem. Słuchaj: „Na bagnach, gdzie mgła i błoto po kostki…”. Dalej jeszcze nie mam. Nic się nie rymuje z Mszarem. Próbowałem z „szarym”. Szare to jest moje życie bez rymu.”
  • „Twoja pieśń rośnie, trzy prace, może więcej. Piszę, przepisuję, śpiewam. Ale coś mi nie gra. Wziąłem stare pieśni, te sprzed lat, i porównałem. W jednej Lew nemejski jest młody, w drugiej stary, w trzeciej ma blizny, w czwartej nie. Ten sam lew. Rytm się zgadza, a lew nie.”
  • „Zaśpiewałem. Wszystko, jak było. Rytm się sypał, wiesz? Prawda ma krzywy rytm, nie da się jej ułożyć równo. Ludzie stali i nikt nie klaskał. A potem ktoś z tyłu zaczął nucić. Krzywo. Pierwszy raz śpiewam pieśń, której się nie wstydzę, i pierwszy raz nikt nie klaszcze.”
  • „Legenda, tak. Zostawiliśmy legendę. Śpiewam ją jak dawniej, rytm równy, ludzie klaszczą, Kleon płacze ze wzruszenia. A ja przy zwrotce o lwie szukam cię wzrokiem w tłumie. Ty wiesz, ja wiem. Śpiewam ładniej niż kiedykolwiek. Może właśnie dlatego.”
  • „Słyszałem, że pomagasz kowalowi z góry. Złota sieć! Mam już pierwszy wers: „I zawisła sieć nad łożem cieńsza niż ludzka mowa”. Kleon mówi, że to nieprzyzwoite. Kleon zamówił trzy odpisy.”
  • „Fobos przyszedł i powiedział: o sieci nie śpiewasz. Grzecznie powiedział, z ręką na mieczu. Nie śpiewam. Pierwsza pieśń, której mi zakazano, a już wiem, że byłaby najlepsza. Tak to zawsze jest.”
  • „Zaśpiewałem pieśń o bogini, co odeszła sama. Na agorze cisza, Kleon kaszlał, a potem kobiety przy studni zaczęły nucić. Krzywo. Równiej niż ja. Pierwszy raz pieśń poszła beze mnie. Dziwne uczucie. Dobre.”
  • „Ani sieci, ani miecza, ani ucieczki? Z tego nie będzie pieśni. Ale wiesz co? Czasem najlepsza pieśń to taka, której nikt nie musiał śpiewać. Nie mów tego Kleonowi, bo przestanie mi płacić.”
  • „Słyszałeś? Wiosną w teatrze jest drugie święto. Nie herosów, tylko bogów. Zawsze było pod laurem Apollina: agon chórów, rapsodów i aktorów, sędziowie i wieńce. W tym roku przypłynął Akratos, kapłan Dionizosa, i chce masek, wina i teatru dla wszystkich. Kalia się wścieka, Kleon się poci, a miasto patrzy na mnie, bo to ja otwieram święto pierwszą pieśnią. Pogadaj z Kalią i z Akratosem, zanim mi coś doradzisz.”
  • „Laur. Wiesz, że ja na tym agonie też staję w szranki? Melitos z równym rytmem przeciw rapsodom z Rodos. Kalia mówi, że tabliczka będzie pusta. Pierwszy raz w życiu nie wiem, czy wygram. Strach jest całkiem przyjemny, kiedy się go nie zna.”
  • „W masce mogę zaśpiewać o rybach i kozach na scenie, w biały dzień, i nikt nie powie, że to Melitos. Wiesz, ile na to czekałem? Szkoda tylko agonu. Lubiłem przegrywać z rytmem. Teraz nikt nie przegra i nikt nie wygra, wszyscy będą śpiewać naraz.”
  • „Pusta scena. Zaśpiewam na niej sam, wiosną, bez wieńca i bez wina. Najwyżej mewy będą sędziami. Mewy nie kłamią. Kradną, ale nie kłamią.”
  • „Śmieszne. Zaśpiewałem prawdę o Aristeasie krzywym rytmem, a teraz staję przed bogiem równego rytmu. Kalia mówi, że Apollo lubi prawdę. Ja już wiem, że lubi prawdę, która się ładnie kłania. Zobaczymy, czy moja się ukłoni.”
  • „Legenda o lwie to maska. Teraz całe miasto będzie nosić maski. Pasuje mi to bardziej, niż chciałbym przyznać. Ty i ja wiemy, co jest pod spodem. Na święcie Dionizosa to nawet nie jest tajemnica, tylko kostium.”
  • „Święto się odbyło. Tabliczka pusta, sędziowie wylosowani przy wszystkich. Wygrał chór rybaków, o którym nikt nie myślał. Śpiewali o chłopcu, który posłuchał syren tylko raz. Glaukos stał za murem i słuchał. Ja przegrałem z rapsodem z Rodos. Uczciwie. Pierwszy raz agon skończył się inaczej, niż wszyscy wiedzieli.”
  • „Święto Dionizosa. Teatr pełny, nawet Dafne została do końca. Satyry przyszły z gajów i siedziały grzecznie w ostatnich rzędach. Kleon tańczył w masce kozła. Zaśpiewałem o rybach i kozach i dostałem największe brawa w życiu, i nikt nie wiedział, że to ja. Rano jeden marynarz nie wrócił z plaży. Znaleźli go śpiącego w łodzi. Akratos siedział przy nim do świtu.”
  • „Wiesz, co się stało na agorze? Śpiewałem o Timonie, a Dafne została do ostatniej zwrotki. Tej o gryfie. Stała i się uśmiechała. Pomyliłem słowa. Pierwszy raz od dwudziestu lat pomyliłem słowa i nikt nie zauważył, bo wszyscy patrzyli na nią.”
  • „Byłeś u Deukaliona. Byłeś na Naksos, u żony boga. Widzę po twarzy, że wiesz coś, czego ja nie wiem. A ja śpiewam o Tezeuszu od chłopaka. Nić, ciemność, róg, Minotaur pada, czarny żagiel. Rytm równy jak wiosło, ludzie znają na pamięć i śpiewają szybciej ode mnie. A ty mi teraz mówisz, że w środku zginął człowiek, wódz Minosa, a potwór ryczy dalej? Że Ariadna ma pięć wersji i śmieje się z każdej? To co ja mam śpiewać? Ty słyszałeś. Powiedz.”
  • „Śpiewam dalej po staremu. Nić, ciemność, róg, potwór pada. Ludzie klaszczą. A w nocy, jak wracam od Ione, słyszę z ruin ryk. Za każdym razem gubię rytm na jednym kroku. Tylko na jednym. Nikt tego nie słyszy oprócz mnie. I ciebie, jak będziesz szedł obok.”
  • „Śpiewam o złotym runie, każdy zna. Byki, zęby smoka, wąż na dębie, Medea z rozpuszczonymi włosami. Rytm równy jak wiosła, ludzie klaszczą, jak runo spada z dębu. I nikt nigdy nie pyta, co było potem. Potem był Korynt. Potem było dużo złego, a za złe zakończenia, wiesz, nikt nie płaci. Więc kończę na runie. Wszyscy się cieszą, Jazon młody, runo świeci. Ty mnie pytasz, co było potem? Pierwszy od lat. Nie zaśpiewam ci tego. Nie umiem. Tam nie ma rytmu.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria